ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก의 모든 챕터: 챕터 231 - 챕터 240

438 챕터

บทที่ 231

โจวซือเหย่คนนี้ ช่างเลือดเย็นและไร้หัวใจสิ้นดี แม้กระทั่งกับผู้สูงวัยที่ร่างกายร่วงโรยอ่อนแอถึงเพียงนี้ เขาก็ยังไม่คิดจะมีความเมตตาผ่อนปรนให้เลยแม้แต่น้อยในเมื่อช่วงเวลาหนึ่ง เขาเคยพร่ำเรียกเธอว่า คุณย่า มาเนิ่นนานหลายปี หรือหัวใจของเขาผู้นี้ ถูกสร้างขึ้นด้วยศิลาจริง ๆ หรืออย่างไรกัน?เจียงซู่จำต้องกลืนก้อนความรู้สึกขมขื่นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก พยายามฝืนคลี่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก “ช่วงนี้หนูยุ่งมากจริง ๆ แต่สัญญาว่าครั้งหน้า หนูจะไม่ปล่อยให้ทิ้งช่วงนานขนาดนี้อีกแล้วค่ะ”คุณย่าอี้กุมมือของหลานสาวไว้แน่น สัมผัสที่อุ่นวาบนั้นเปรียบเสมือนสายใยที่ถ่ายทอดความรู้สึกห่วงใยจากก้นบึงหัวใจส่งตรงถึงกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดโจวซือเหย่นำจานผลไม้ไปวางลงบนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “คุณย่าครับ ทานผลไม้หน่อยนะครับ จะได้ช่วยเสริมวิตามินซี”คุณย่าอี้พยักหน้าตอบกลับเพียงเล็กน้อย พลางเอ่ยสั้น ๆ “จ้ะ”ดวงตาคมกริบของโจวซือเหย่ตวัดมองเจียงซู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวตัดบทอย่างรู้มารยาท “ถ้าอย่างนั้น ผมไม่รบกวนเวลาของคุณกับคุณย่าแล้ว ผมจะออกไป
더 보기

บทที่ 232

ความเย็นชาและการเฉยเมยที่ฉายชัดในแววตาของโจวซือเหย่ ยังคงมีอานุภาพทำลายล้างที่ทำให้หัวใจของเจียงซู่แหลกสลาย มอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดีแม้แต่สัตว์เลี้ยงที่ฟูมฟักมานานห้าปี ย่อมต้องก่อเกิดสายใยความผูกพันที่มิอาจตัดขาดได้ แล้วเขาเล่า ทำไมจึงสามารถใจดำอำมหิต ตัดรอนเธอได้อย่างเลือดเย็นถึงเพียงนี้ หัวใจของเขา ทำด้วยอะไรกัน?เจียงซู่สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความเด็ดขาด “ถ้าคุณต้องการกำจัดเจียงซงหวา ก็จัดการไปตามความผิดที่เขามี ฉันจะไม่ขวางทางคุณเลย แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณสร้างเรื่องเท็จมาปรักปรำเขา ฉันก็พร้อมที่จะแฉให้สาธารณชนรับรู้ถึงเบื้องหลังการเล่นงานพ่อตาตัวเองด้วยวิธีการที่สกปรกของคุณนั้น ว่ามันน่ารังเกียจแค่ไหน”ในเมื่อเขาไม่คิดจะมีความเมตตาปรานี เธอก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไว้หน้าเช่นกันถึงตอนนั้น ก็อย่ามาโทษว่าเธอเป็นคนทำลายชื่อเสียงเกียรติของเขาแล้วกัน“หึ ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้เป็นแค่ลูกแมวตัวน้อยที่แสนเชื่องอย่างที่ผมคิดแล้วสินะ” ร่างสูงโน้มกายลงมาหาอย่างคุกคาม จนใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ “ถ้าอย่างนั้น เรามาลองพนันกันสักตั้งดีไหม ว่าในท้ายที่สุดแล้ว ระหว
더 보기

บทที่ 233

“ฟังให้ขึ้นใจนะ คนอย่างโจวซือเหย่ คือ ของขวัญล้ำค่าชิ้นสุดท้ายที่ฟ้าประทานให้แกแล้ว การที่แกตัดสินใจหย่า มันก็ไม่ต่างอะไรกับการโยนโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตทิ้งลงถังขยะ รู้ไว้ซะเถอะ บนโลกใบนี้แกไม่มีวันหาใครที่สมบูรณ์แบบได้เท่าเขาแล้ว อย่าแม้แต่จะหวังว่าจะมีชายหน้าไหนมาเทียบรัศมีเงาเขาได้”“เลิกคิดฟุ้งซ่านไม่เข้าเรื่องได้แล้ว รีบไปขอโทษขอโพยซะ! แล้วช่วยพ่อแกออกมาเดี๋ยวนี้”เจียงซู่ปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นลอยผ่านหูไปราวกับสายลมที่ไร้ค่า เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเย็นชาดุจน้ำแข็ง “เรื่องของพ่อ ฉันจะรับผิดชอบและสะสางมันด้วยมือของฉันเอง ส่วนการตัดสินใจว่าจะหย่าหรือไม่ มันคือเรื่องส่วนตัวที่คุณไม่มีสิทธิ์ยื่นมือเข้ามาชี้นำ”สำหรับเจียงซู่แล้ว ผู้หญิงตรงหน้าอาจมีพันธะเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของพ่อเธอ แต่ทว่าในโลกของเธอ คนผู้นี้ไม่เคยมีความหมายใด ๆ เลยเมื่อถ้อยคำสุดท้ายนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น เจียงซู่ไม่รั้งรอให้อารมณ์ขุ่นมัวกัดกินจิตใจแม้แต่วินาทีเดียว เธอหมุนตัวหันหลัง และก้าวเดินจากไปอย่างไม่ไยดี โดยไม่มีแม้แต่คำกล่าวร่ำลาตามมารยาท...ณ บริษัทกั่งรุ่ยเลขาหลู่ยืนรายงานส
더 보기

บทที่ 234

ทันทีที่เจียงซู่ก้าวเข้ามาถึง ภาพความพังพินาศที่แสนอลหม่านก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า หลู่ไฉ่หวานกำลังอาละวาดคลุ้มคลั่งจนสิ่งของแตกยับเยินไปทั่วทุกสารทิศ เป็นผลมาจากอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยวจนไม่อาจสามารถควบคุมได้ ข้าวของถูกปาเสียหายกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ห้องทั้งห้องเละเทะราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณย่าอี้ทรุดตัวอยู่บนโซฟาด้วยอาการสั่นเทา ใบหน้าซีดขาวจนแทบไร้สีเลือดโดยมีผู้ดูแลคอยยืนขวางกั้นเป็นเหมือนเกราะกำบังบาง ๆ ให้คุณย่าสีหน้าของเจียงซู่สีหน้าถมึงทึงดุจพายุที่กำลังก่อตัว เธอพุ่งตัวตรงเข้าไปกระชากหลู่ไฉ่หวานออกมาอย่างไม่ไว้หน้า แล้วตวาดด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็น “ถ้าจะบ้า ก็ไปบ้าไกล ๆ !” หลู่ไฉ่หวานเสียหลักเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะทรงตัวตั้งหลักได้ เมื่อเห็นหน้าเจียงซู่ เปลวไฟโทสะในใจก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ลุกโชนจนไม่อาจดับมอดไปได้โดยง่าย เธอเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งความโกรธทั้งหมดไปยังคุณย่าอี้ในทันที“ดู แล้วจำใส่กะโหลกไว้นะ ว่ายัยเจียงซู่คนนี้ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับคุณเลยแม้แต่นิดเดียว! ซงหวากับเจียเหวินต่างหาก ที่เป็นลูกชายและหลานสาวแท้ ๆ ของคุณ!” หลู่ไฉ่หวานตวาดลั่น
더 보기

บทที่ 235

เจียงซู่พยักหน้าอย่างแน่วแน่ว่า ไร้ซึ่งความลังเล “ค่ะ หนูต้องการหย่า”คุณปู่โจวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “แต่ซือเหย่ไม่อยากหย่า”เจียงซู่ “เขาถึงกับใช้เครื่องบินส่วนตัวไปส่งเวิงอี๋ถึงเกาะพักร้อน เพื่อปกป้องเธอจากคำวิพากษ์วิจารณ์ แถมยังจัดเตรียมทีมแพทย์และทีมพี่เลี้ยงไว้คอยดูแลอย่างดีด้วย คุณปู่คิดว่า ระหว่างหนูกับเวิงอี๋ ใครกันแน่ที่สำคัญที่สุดในใจโจวซือเหย่คะ?”ถ้าเวิงอี๋ไม่ใจดีมาอวดอ้างถึงวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของโจวซือเหย่ให้เธอฟัง เจียงซู่ก็คงไม่รู้ว่าโจวซือเหย่ช่างเอาใจใส่ได้ถึงขนาดนี้สำหรับเจียงซู่ เขาแทบจะอยากผลักไสไล่ส่งให้พ้นทาง ทว่าสำหรับเวิงอี๋ เขากลับอ่อนโยนดุจสายน้ำไหลเอื่อย คอยดูแลเอาใจใส่ทุกรายละเอียดปลีกย่อยการที่เขายังคงดึงดันไม่ยอมหย่า ไม่ใช่เพราะเขายังอาลัยอาวรณ์เธอแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่า การที่เธอขัดคำสั่ง ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์เลี้ยงที่พยศ หากไม่เชื่อฟัง ก็สมควรถูกลงโทษให้สาสมแล้วเธอเล่า จะเป็นพวกไร้ศักดิ์ศรีอะไรนักหนา ถึงต้องยอมทุ่มเท ประเคนตัวเองเข้าหาเขาถึงเพียงนี้ด้วย?คุณปู่โจวกล่าวอย่างสุขุม “การที่เขาส่งผู้หญิงคนนั้นไป ก็เพราะเขาต้องกา
더 보기

บทที่ 236

เจียงซู่มองไปยังโจวซือเหย่ที่กำลังก้าวเดินเข้ามา เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกับเขาว่า นี่แหละคือความอาฆาตแค้นที่ไม่ยอมไปผุดไปเกิดคุณหญิงย่าโจวพยายามเกลี้ยกล่อม “อาเหย่ คู่สามีภรรยาควรมีความรักใคร่กลมเกลียวกัน ในเมื่อตอนนี้พวกหนูทั้งสองเดินต่อไปด้วยกันไม่ได้แล้ว ก็อย่าทรมานกันและกันอีกเลย”โจวซือเหย่ตอบกลับทันควัน “คุณย่าครับ ตอนที่ผมแต่งงาน ไม่เห็นมีใครความคิดแบบนี้ แล้วทำไมพอถึงตอนหย่า แนวคิดของพวกคุณถึงได้เปลี่ยนไปล่ะครับ?”สีหน้าของคุณย่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นั่นก็เพราะว่าต้องการให้แกได้...”คำว่า แก้เคล็ด ยังไม่ได้หลุดออกมาเรื่องนี้ ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเอามาโอ้อวดใหญ่โตอะไรโจวซือเหย่กลับพูดออกมา “ผมรู้ครับ ก็แค่อยากแก้เคล็ดให้ผมใช่ไหมล่ะครับ”พูดจบ เขาก็หันไปมองเจียงซู่ ถ้อยคำนั้นเย็นชาและไร้ความรู้สึกอย่างยิ่ง “ในเมื่อซื้อมาแก้เคล็ดให้ผม เธอก็เป็นคนของผม การจะอยู่หรือไป ไม่ใช่เธอที่เป็นคนตัดสินใจ และไม่ใช่พวกคุณที่เป็นคนตัดสินใจ”เจียงซู่จ้องมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าของโจวซือเหย่ ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า สำหรับเขา ตัวเธอเป็นแค่สิ่งของที่ใช้เงินซื้อมา ซึ่
더 보기

บทที่ 237

ในวิดีโอที่กำลังดำเนินอยู่นั้น ปรากฏภาพนักข่าวที่เจียงซู่จ้างมา เพื่อเตรียมเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของตระกูลโจวทว่า ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าแสดงให้เห็นนักข่าวผู้นั้น กำลังถูกคนของโจวซือเหย่ทุบทำลายกล้องถ่ายรูป และทุบแขนทั้งสองข้างจนหัก เลือดสีแดงฉานย้อมเสื้อผ้าให้เป็นสีแดงเข้มในทันทีเจียงซู่มองโจวซือเหย่ราวกับกำลังมองปีศาจที่เพิ่งหลุดออกมาจากขุมนรก กล้ามเนื้อใบหน้าของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้แต่ตัวโจวซือเหย่เองกลับดูใจเย็น ราวกับว่าไม่ใช่เขาที่เป็นคนกระทำการรุนแรงเหล่านั้น ก่อนจะเริ่มเอ่ยขึ้นอย่างเชืองช้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก “บอกแล้วไง เรื่องภายในครอบครัวของเรา จะดึงคนนอกเข้ามาเกี่ยวข้องทำไม? หันหน้าคุยกัน และจัดการให้จบสิ้นภายในบ้านไม่เป็นทางออกที่ดีกว่าเหรอ”ความเย็นยะเยือกไต่ขึ้นแผ่นหลังของเจียงซู่ เธอรู้สึกว่ากระดูกทุกข้อกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงเธอรู้เป็นอย่างดีว่า เขาไม่ใช่คนที่มีจิตใจอ่อนโยนบริสุทธิ์ เต็มไปด้วยกลยุทธ์และแผนการที่ซับซ้อนมากมาย ทว่าเมื่อความอำมหิตไร้ความปรานีของเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าอย่างเป็นรูปธรรมชัดเจน เจียงซู่ก็ยังอดรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ
더 보기

บทที่ 238

ฝ่ามือที่ฟาดลงไปนั้น เจียงซู่ใช้พละกำลังทั้งหมดที่เธอมี ไม่เหลือไว้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจใบหน้าของโจวซือเหย่แดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในทันตา เขาใช้ลิ้นสัมผัสแก้มที่ปวดหนึบจนเริ่มรู้สึกชาเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าด้วยใบหน้าไม่มีแม้ร่องรอยความโกรธ แต่กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบเยือกเย็นจนน่ากลัวว่า “พอใจหรือยัง?”เจียงซู่จ้องมองเขาด้วยความเดือดพล่าน ร่างกายเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความแค้นโจวซือเหย่จับมือของเธอไว้แน่น และค่อย ๆ คลายปลายนิ้วที่หดตัวกันเป็นกำปั้นแน่นของเธอออก พร้อมมองฝ่ามือที่ช้ำแดงอย่างพิจารณา “ทำไมต้องลงมือหนักขนาดนี้? ไม่กลัวเจ็บมือตัวเองบ้างหรือไง?”เมื่อเผชิญหน้ากับความห่วงใยจอมปลอมที่น่ารังเกียจเช่นนั้น สิ่งที่เจียงซู่รับรู้ได้มีเพียงแค่ ความขยะแขยงที่เอ่อล้นออกมาจนแทบจะสำลักเจียงซู่กระชากมือกลับมาอย่างแรง และตวาดกร้าวว่า “โจวซือเหย่! คุณนี่มันน่าขยะแขยงที่สุด!”หากคนนอกได้เห็นภาพตอนนี้ คงคิดว่าเขารักใคร่เธอประหนึ่งจะกลืนกินอย่างไม่มีวันเสื่อมคลาย ทว่าแท้จริงแล้ว เขาเพียงแค่ต้องการบงการและควบคุมทุกอย่างก้าวในชีวิตเธอได้อย่างใจนึกเท่านั้นเฉกเช่นผู้ม
더 보기

บทที่ 239

เลขาหลู่สะดุ้งราวกับกระต่ายตื่นตูม รีบเก็บสายตาอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองอีกต่อไป ขณะที่เขาดึงสายตากลับ เขาก็เลื่อนแผงกั้นระหว่างเบาะหน้ากับเบาะหลังปิดในทันทีโจวซือเหย่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ทว่าคำพูดนั้นทรงพลังชัดเจน “คุณเป็นคนแรกที่กล้าลงมือตบหน้าผม”และนี่คือการตบครั้งที่สองแล้วเจียงซู่เบือนหน้ามองออกไปนอกรถ เลือกที่จะเมินเฉยต่อการมีอยู่ของเขาโจวซือเหย่ไม่ชอบให้ใครเมินเฉยต่อเขา เขาจึงรวบโอบเอวเธอ แล้วอุ้มให้นั่งลงบนตักของเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอในทันทีโจวซือเหย่ลูบไล้เอวของเธออย่างเชื่องช้า พลางเอ่ยขึ้นว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของจินฮั่น ผมจะพาคุณไปด้วย”เจียงซู่ต่อต้านอย่างเงียบ ๆ โดยการนิ่งเฉยโจวซือเหย่ออกแรงบีบเอวเธอแน่นขึ้น เพื่อเร่งเร้า “ตอบผม”เจียงซู่ตอบกลับเสียงดังฟังชัด “ไม่ไป!”โจวซือเหย่ “เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าคุณชอบเข้าร่วมงานสังสรรค์พวกนี้เหรอ?”เธอไม่เคยชอบกิจกรรมพวกนี้เลยสักนิด! เหตุผลที่เมื่อก่อนยอมเข้าร่วมนั้น ก็เพียงเพราะต้องการเข้าถึงสิ่งที่เขาชอบให้มากขึ้น และใช้โอกาสนั้นในการเอาใจเพื่อนฝูงของเขา เป็นการเปิดทางแทรกซึมก้าวเข้าสู่โลกของโจว
더 보기

บทที่ 240

เสียงประตูห้องที่ถูกปลดล็อกดังขึ้น เจียงซู่ไม่ได้แสดงความรู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อยโจวซือเหย่หยิบหลอดยา ยื่นมาตรงหน้าเธอ“แผลที่หลังผม ถึงเวลาทายาแล้ว”เจียงซู่มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา ใบหน้าไร้ซึ่งความใส่ใจ ความเป็นห่วงเป็นใยที่เคยมีให้เขาในอดีตนั้นหายไป น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบยิ่งนัก “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”โจวซือเหย่กล่าวอย่างใจเย็น “ถ้าคุณไม่ได้จงใจให้สื่อปล่อยข่าวว่าผมคบชู้ปลอม ๆ คุณปู่ก็คงไม่ลงโทษผม”เจียงซู่กระตุกมุมปาก ดวงตาฉายแววเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “ใช่ว่าคุณไม่อยากนอกใจ แต่คนที่คุณอยากจะนอกใจด้วยน่ะไม่อยู่แล้วต่างหาก”พูดจบ เธอก็เปลี่ยนคำพูดตัวเองอย่างรวดเร็ว “ไม่สิ! ถ้าเธอคนนั้นยังอยู่ คุณคงไม่ยอมให้ชื่อเสียงของเธอต้องแปดเปื้อนแบบนี้แน่นอน ทันทีที่คุณหายดีจากอุบัติเหตุรถยนต์ คุณคงจะหย่ากับฉันโดยไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ”มีบางอย่างวูบผ่านในดวงตาโจวซือเหย่ แต่เขาเลือกที่จะปิดปากเงียบ ไม่ปฏิเสธหรือยอมรับทั้งสิ้น “คุณจำไว้ก็พอว่า ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของผม และนับจากนี้ไปก็จะเป็นเช่นนั้นเสมอ”แม้จะเป็นเพียงการวูบไหวทางอารมณ์ที่รวดเร็ว ทว่าเจียงซู่ก็สามารถจับสังเกตได้ ดูเหมือ
더 보기
이전
1
...
2223242526
...
44
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status