ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก의 모든 챕터: 챕터 281 - 챕터 290

เมื่อหัวใจถูกแช่แข็งจนถึงขีดสุด มนุษย์เราย่อมไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อกร เจียงซู่รวบรวมเศษเสี้ยวของพละกำลังที่เหลืออยู่ เอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้โทนอารมณ์ “ขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง ที่ไม่ควรเอ่ยถึงคนที่จากไปแล้ว ฉันขอโทษพวกคุณจริง ๆ ที่ฉันทำกิริยาไม่เหมาะสม”การยอมอ่อนข้ออย่างฉับพลันของเธอไม่ได้ทำให้โทสะของโจวซือเหย่มอดดับลง ในทางกลับกัน มันกลับสุมไฟในใจเขาให้ยิ่งคุโชน เพราะเขารู้ดีว่าถ้อยคำเหล่านั้นคือการประชดประชันที่เจ็บแสบที่สุดเจียงซู่ตีสีหน้าเรียบเฉยราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรม เธอรายงานกิจวัตรประจำวันให้เขาฟังเป็นฉาก ๆ ไป “ตอนเช้าฉันออกไปพบอาจารย์ แล้วก็เจอกับรุ่นพี่โดยบังเอิญ เราเลยคุยกันตามมารยาทไปไม่กี่ประโยค หลังจากแยกกัน ฉันไปนั่งทำงานคนเดียวที่คาเฟ่ พอฟ้ามืด ฉันก็กลับบ้าน”เมื่อสิ้นคำรายงาน เธอก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่กะพริบตา “ฉันพูดจบแล้ว คุณมีข้อสงสัยอะไรตรงไหนไหม? ฉันจะได้อธิบายเพิ่มเติม”ทันทีที่พูดจบ มวลอากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกโจวซือเหย่ลอบถอนใจหนักหน่วง แววตาฉายรอยหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเมื่อภารกิจการรายงานเสร็จสมบูรณ์ เจ

เจียงซู่นั่งนิ่งอยู่ภายในโถงพักรับรองของสนามบิน สายตาเหม่อมองตัวเลขบนนาฬิกาที่ขยับผ่านไปทีละนาที หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะนั่งรอเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างคนคาดหวัง ทว่าในครั้งนี้ ลึก ๆ ในใจเธอกลับภาวนาให้เขาผิดนัด ขอให้งานรัดตัวจนเขามาไม่ได้ เพราะเธอไม่อยากฝืนทำตัวเป็นภรรยาผู้มีความสุขในทริปที่ถูกยัดเยียดนี้เลยสักนิดทว่าความหวังของเธอมักจะถูกทำลายลงอย่างง่ายดายเสมอ เมื่อร่างสูงสง่าของโจวซือเหย่ปรากฏตัวขึ้น เขาปรายตามองนาฬิกาข้อมือพลางผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะส่งรอยยิ้มละมุนมาให้ “ผมไม่ได้มาสายนะ”ใบหน้าของเจียงซู่ยังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก มีเพียงความเสียดายอย่างสุดซึ้งที่ก่อตัวขึ้นเงียบเชียบในอกโจวซือเหย่คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น “ไปกันเถอะ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว”เที่ยวบินข้ามขอบฟ้าใช้เวลากว่าเก้าชั่วโมง เจียงซู่เลือกที่จะตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยการใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนหลับพักผ่อนเมื่อเครื่องลงจอดที่มัลดีฟส์ แสงแรกของวันในเวลาตีห้ากว่า ๆ เริ่มสาดทอเหนือเส้นขอบฟ้า กว่าจะเดินทางถึงโรงแรมที่พัก ท้องฟ้าก็สว่างจ้าจนเห็นน้ำทะเลสีมรกตชัดเจนตลอดการเดินทาง เจียงซู่ได้พักผ่อนจ

นี่คือหนึ่งในความปรารถนาที่เธอเคยบันทึกไว้ในส่วนลึกของหัวใจโจวซือเหย่ไม่รอช้า เขาพาเธอโบยบินข้ามประเทศมุ่งหน้าสู่คัปปาโดเกียในทันทีความตื่นเต้นเข้าจู่โจมหัวใจของเจียงซู่อย่างรุนแรง จนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว แม้จะพยายามสั่งให้ตัวเองสงบสติอารมณ์เพียงใด แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวของหัวใจที่บอกว่าเธอทำไม่ได้เมื่อถึงจุดหมาย พวกเขาต้องรอคอยจนถึงเวลาตีสี่ของวันรุ่งขึ้นเพื่อขึ้นบินบอลลูนลมร้อนทั้งสองใช้เวลาที่เหลือเดินทอดน่องไปตามท้องถนนในตุรกี เกาะกุมมือกันไว้ราวกับคู่รักธรรมดา ๆ ที่โลกทั้งใบมีเพียงกันและกันโจวซือเหย่ปรายตามองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเจียงซู่พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แฮปปี้ไหม?”เจียงซู่ที่กำลังละเลียดไอศกรีมในมือตอบกลับไปในทันที “แฮปปี้”เขาถามต่อสายตาจับจ้องที่ไอศกรีมในกำมือเธอ “หวานไหม?”เจียงซู่พยักหน้ายืนยัน “หวาน”โจวซือเหย่กล่าว “ผมขอลองชิมหน่อยสิ”เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงซู่ส่งไอศกรีมในมือให้เขา ทว่าโจวซือเหย่กลับเมินเฉยต่อของหวานในมือเธอเขากลับใช้มือหนาเชยคางเธอขึ้นแล้วโน้มตัวลงประทับจูบอย่างรวดเร็ว บดเบียดและรุกล้ำเข้าไปครอบครองความหวานภายใ

โจวซือเหย่ดีดขี้บุหรี่ทิ้งด้วยสีหน้ามืดครึ้ม เขาโบกมือเป็นเชิงไล่ให้หมอออกไปโดยไม่เอ่ยคำใดสายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย เขาสูบบุหรี่อึกสุดท้ายเข้าปอด ควันสีขาวขุ่นพ่นออกมาจากริมฝีปากก่อนที่เขาจะดับมันลงและหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนบนเตียงกว้าง เวิงอี๋นอนทอดร่างด้วยสีหน้าที่ขาวซีดจนน่าใจหาย ข้อมือของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ แต่ทว่ารอยเลือดสีแดงฉานยังคงซึมผ่านเนื้อผ้าก๊อซออกมาให้เห็นเป็นหย่อม ๆ ทันทีที่เห็นร่างสูงเดินเข้ามา ดวงตาของเวิงอี๋ก็รื้นไปด้วยน้ำตา เสียงของเธอสั่นเครือและแหบแห้งดูน่าเวทนา “พี่ซือเหย่...”โจวซือเหย่จ้องมองเธอเขม็งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดอยู่นานแสนนาน ในขณะที่เวิงอี๋คิดว่าเขาจะไม่ยอมพูดกับเธอแล้ว เขาถึงได้เอ่ยปากออกมาในที่สุด “พี่จัดการเรื่องเครื่องบินขากลับไว้ให้แล้ว ถึงตอนนั้นเธอกลับไปพร้อมพี่”สิ้นคำนั้น ดวงตาที่หมองเศร้าของเวิงอี๋ก็เปล่งประกายด้วยความหวัง “จริงเหรอ? ฉันจะได้กลับเมืองเป่ยเฉิงแล้ว!”โจวซือเหย่ตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ “พักผ่อนไปก่อนเถอะ”เมื่อพูดจบ เขาหมุนตัว

หลังจากใช้เวลาหลายวันโลดแล่นอยู่ท่ามกลางบรรยากาศพักผ่อนที่ต่างแดน ก็ถึงเวลาที่โจวซือเหย่ต้องกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงและการทำงานเสียทีก่อนออกจากบ้าน เขาส่งสัญญาณให้เธอช่วยผูกเนกไทให้ เจียงซู่จึงขยับเข้าไปใกล้ จัดการปมผ้าอย่างประณีตและรวดเร็ว เมื่อเสร็จเรียบร้อย เขากลับยังไม่ยอมถอยห่าง และใช้ปลายนิ้วแตะที่แก้มของตัวเองเบา ๆ เป็นเชิงทวงถามเจียงซู่เข้าใจความหมายนั้นดี เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วประทับจูบลงบนแก้มของเขาหนึ่งครั้งอย่างแผ่วเบาโจวซือเหย่กำชับพลางอมยิ้ม “ต่อไปนี้ ก่อนผมออกจากบ้าน คุณต้องทำแบบนี้ทุกครั้งนะ”เจียงซู่รับคำอย่างว่าง่ายไร้ข้อโต้แย้ง “ได้”โจวซือเหย่ลูบศีรษะเธอด้วยความเอ็นดู “ผมไปทำงานแล้วนะ”เจียงซู่สวมบทบาทภรรยาผู้แสนดีได้อย่างไร้ที่ติ เธอเดินตามไปส่งเขาถึงประตูบ้านพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ “เดินทางปลอดภัยนะ”หลู่เหยียนที่มารอรับเจ้านายมองดูภาพความกลมเกลียวของคู่สามีภรรยาตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาแอบนึกในใจว่าตนเองคงไม่มีความใจกว้างและหนักแน่นได้เท่ากับเจียงซู่เป็นแน่สถานะชีวิตคู่ดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างราบรื่นจนน่าอัศจรรย์ โจวซือเหย่ควรจะมีความ