All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 421 - Chapter 430

“หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร! ลูกหลานตระกูลโจวไม่ใช่คนที่คนอย่างเขาจะมาพูดจาส่งเดชถึงได้ตามใจชอบ ฉันจะไปถามยัยนั่นให้รู้เรื่องว่ามีสิทธิ์อะไร!”พูดจบเธอก็ลุกพรวดพราดเตรียมจะเดินออกไปทันทีเวิงอี๋รีบคว้าตัวเธอไว้ “ซินซิน เธอจะไปไหน? อย่าใจร้อนสิ เจียงซู่กำลังท้องกำลังไส้ อย่าไปทำอะไรให้กระทบกระเทือนถึงเด็กเลยนะ”โจวหว่านซินสะบัดมือออกจากการเกาะกุม “พี่เวิงอี๋เรื่องนี้พี่ไม่ต้องยุ่ง ฉันจัดการเอง”เวิงอี๋ปล่อยมือตามน้ำ แม้การกระทำจะไม่ได้ห้ามปรามแต่คำพูดกลับยิ่งสุมไฟ “ซินซิน อย่าไปเลยนะ ถ้าเจียงซู่รู้ว่าฉันเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง ยัยนั่นต้องไปฟ้องพี่ซือเหย่แน่ ๆ ฉันไม่อยากให้พี่ซือเหย่ต้องมาบาดหมางกับฉันเพราะเรื่องนี้เลย”โจวหว่านซินวางมาดราวกับวีรสตรีผู้กล้า “ไม่ต้องกลัวค่ะ ฉันจะไม่ลากพี่เข้ามาเกี่ยวด้วยแน่นอน”พูดจบ เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเวิงอี๋ยืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของโจวหว่านซินไป สีหน้าที่เคยดูลำบากใจมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มของผู้ชนะที่ทำตามแผนสำเร็จเธอลูบท้องตัวเองพลางทอดสายตาไปยังแก้วน้ำที่ว่างเปล่า แววตาคู่นั้นดูมืดมนล้ำลึกโจวหว่านซินเอ๋ย พยายาม

“พี่คะ... หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ...”ต่อให้ในใจจะพยายามแสร้งทำเป็นไม่ยี่หระแค่ไหน แต่ความหวาดกลัวในเวลานี้กลับเป็นของจริงแท้แน่นอนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่ชายคนโตที่กำลังโกรธจัด โจวหว่านซินก็รู้ดีว่าลำพังตัวเธอคนเดียวคงรับมือไม่ไหวเวินเหยาฉินขยับไปยืนบังโจวหว่านซินไว้แนบเนียน “ซือเหย่ แม่รู้ว่าแกกำลังร้อนใจ แต่เรื่องนี้หว่านซินไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ เป็นเพราะบันไดมันลื่นเกินไป น้องถึงได้เสียหลักล้มแล้วพลอยดึงเจียงซู่ตกลงไปด้วย”“แกดูสิ น้องเองก็ข้อเท้าแพลง แถมตามตัวยังมีแต่รอยถลอก” พูดไปพลาง เวินเหยาฉินก็เปิดรอยแผลตามตัวของโจวหว่านซินให้เขาดู “น้องสาวแกเป็นคนยังไง แกไม่รู้เหรอ? เด็กในท้องเจียงซู่ก็เป็นหลานแท้ ๆ ของเขานะ เขาจะไปทำเรื่องโหดร้ายไร้มนุษยธรรมแบบนั้นได้ยังไง ทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ”โจวซือเหย่จ้องเขม็งไปที่โจวหว่านซิน พลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เธอไปที่จิ่งหยวนทำไม?”แววตาของโจวหว่านซินสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก “หนู... หนูแค่จะไปเยี่ยมพี่เขาเฉย ๆ”โจวซือเหย่คาดคั้นต่ออย่างไม่ลดละ “ไปเยี่ยมทำไม?”โจวหว่านซินหดคอหนีด้วยความกลัว “หนูไม่ได้อยากทำอะไรสัก

สิ้นคำพูดนั้น โจวหว่านซินก็เหมือนถูกจี้เข้าที่จุดตาย สีหน้าของเธอในตอนนี้เกินกว่าจะใช้คำว่าดูไม่ได้มาบรรยายแล้ว ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ราวกับว่าน้ำตาจะร่วงหล่นลงมาในวินาทีถัดไปยามที่โจวซือเหย่ตามใจ เธอจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ได้ตามอำเภอใจ แต่เมื่อเขาเริ่มใช้อำนาจสยบ เธอก็ไม่มีปัญญาจะขัดขืนได้เลยโจวหว่านซินคุกเข่าลงเบื้องหน้าเตียงของเจียงซู่ด้วยความอัปยศอดสู ทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับซ่อนเร้นความเกลียดชังที่มีต่ออีกฝ่ายเอาไว้เจียงซู่สัมผัสถึงความเกลียดชังนั้นได้อย่างชัดเจน เธอจึงเอ่ยกับโจวซือเหย่ตรง ๆ ว่า “คุณจะเล่นละครหรืออยากจะสั่งสอนกันจริง ๆ ก็ตาม ไม่ต้องมาทำโชว์ต่อหน้าฉันหรอก ฉันไม่รับมุกนี้”อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในวันนี้ จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือจงใจวางแผนไว้ เธอย่อมดูออกโจวหว่านซินคิดว่าการยอมเอาตัวเองมาเสี่ยงจะช่วยให้พ้นจากข้อสงสัยได้งั้นเหรอ? เธออาจจะเป็นคนโง่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะโง่ตามไปด้วยเจียงซู่แค่นหัวเราะพลางกล่าวต่อ “คุณไม่ต้องมาทำเป็นแสนดีเสแสร้งแบบนี้หรอก ฉันไม่แจ้งความ และคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าตำรวจจะมาลากตัวเธอไป อีกอย่าง ต่อให้ฉันแจ้งความจริง ๆ มีคุณอยู่ท

ลูกหลานตระกูลโจวทุกคนล้วนต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เธอเคยบอกไว้ตั้งนานแล้วว่าเธอจะไม่ไป และพวกเขาก็รับปากเป็นมั่นเหมาะ ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นคนไม่รักษาคำพูดเสียอย่างนั้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขนตาของเวิงอี๋สั่นระริกพลางเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “พี่ซือเหย่พูดเพราะกำลังโกรธอยู่หรือเปล่า?”“ไม่ใช่ค่ะ”ถ้ามันเป็นแค่คำพูดประชดประชันก็คงดี แต่นี่เห็นชัด ๆ ว่าพี่ชายเธอเอาจริง!นัยน์ตาของเวิงอี๋หม่นแสงลง เจียงซู่มีความสำคัญในใจของโจวซือเหย่ขนาดนี้เลยหรือ? กระทั่งโจวหว่านซินที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ยังต้องถอยไปอยู่อันดับหลังเธอ!ขนาดโจวหว่านซินยังถูกเนรเทศไปไกลขนาดนั้น แล้วหมากในมือเธอตัวนี้ก็คงต้องเสียเปล่า ดูท่าเธอคงต้องหาโอกาสลงมือกับเจียงซู่ใหม่อีกครั้งเมื่อคิดได้ดังนั้น เวิงอี๋ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีช่วงนี้ไม่มีเรื่องไหนราบรื่นเลยจริง ๆพอนึกถึงชะตากรรมของโจวหว่านซิน เธอก็อดกังวลไม่ได้ว่า ในเมื่อเขาโกรธเคืองน้องสาวแท้ ๆ ได้ขนาดนั้น เขาจะสงสัยไหมว่าเธอเป็นคนคอยยุยงอยู่เบื้องหลัง?เพราะเรื่องที่เธอไปพบกับโจวหว่านซินนั้น แค่สืบดูก็รู้ความจริงแล้วทว่าความคิดที่วูบไหวขึ้นมานั้นก็ถูกกด

“ผมแนะนำให้คุณรับเงินนี่ไว้ดีกว่าครับ ธุรกิจของพ่อคุณกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เงินก้อนนี้อาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยต่อลมหายใจให้ธุรกิจก็ได้ครับ”สิ้นประโยคที่แสนเย็นชาพอกับสายตาของหลู่เหยียนนั้น เขาหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะรั้งรอแม้แต่วินาทีเดียวไช่หลานปรี่เข้าไปหาลูกสาวด้วยความตื่นตระหนก “เสี่ยวอี๋ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมลูกถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้?”เวิงอี๋หน้าซีดเผือด ทว่าดวงตากลับแดงก่ำรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกลั้นสะอื้นจนตัวโยกก่อนจะโพล่งออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ลูกของหนูไม่อยู่แล้ว! เขาพรากลูกไปจากหนูแล้ว!”คำบอกเล่านั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ไช่หลานหน้าถอดสี ร่างทั้งร่างชาวาบในทันทีทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?ท่ามกลางความโศกเศร้า เปลวไฟแห่งความเคียดแค้นเริ่มสุมทรวงเวิงอี๋ เธอเกลียดความไร้เยื่อใยของโจวซือเหย่สุดหัวใจที่ผ่านมาเขาเคยพะเน้าพะนอตามใจเธอมากยิ่งกว่าใครไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมมาวันนี้ถึงได้สวมวิญญาณคนใจดำอำมหิตเช่นนี้? ก็แค่เด็กเพียงคนเดียว ทำไมเขาถึงปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองลืมตาดูโลกไม่ได้?เพียงเพราะเจียงซู่ก็กำลังตั้งครรภ์อย่าง