All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 431 - Chapter 440

โจวซือเหย่กุมมือเธอไว้แน่น ประคองไว้ด้วยอุ้งมือหนาที่ร้อนจัด “มีผมอยู่ทั้งคน ผมจะปกป้องคุณกับลูกเอง”สัมผัสจากเขานั้นอุ่นวาบ ทว่าเจียงซู่กลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ ราวกับถูกงูพิษเย็นชืดเลื้อยผ่าน ผิวหนังที่ถูกเขาแตะต้องเริ่มร้อนรุ่มและเจ็บแปลบ คล้ายกำลังถูกพิษร้ายกัดกร่อนจนไหม้เกรียมเจียงซู่สะบัดมือออกจากการเกาะกุมนั้นอย่างแรง เธอถอยกรูดราวกับเห็นสัตว์มีพิษร้ายตัวฉกาจโจวซือเหย่น่ากลัวเกินไป ทั้งความแข็งกร้าว ความอำมหิต ความลำเอียง หรือแม้แต่ความใส่ใจที่เขาหยิบยื่นให้ในตอนนี้ แท้จริงแล้วมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลเลย แต่มันขึ้นอยู่กับกระแสอารมณ์ที่แปรปรวนของเขาเพียงอย่างเดียว ไม่มีใครที่มีค่าพอสำหรับเขาจริง ๆ ในวินาทีนั้นเอง เจียงซู่เพิ่งตระหนักชัดว่า ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักใครเลย คนเดียวที่เขารักมาตลอด คือ ตัวเขาเอง ใครก็ตามที่กล้าทำลายสิ่งที่เขากำลังให้ค่า เขาจะกวาดล้างทุกคนอย่างไม่เลือกหน้าโดยไม่สนหน้าไหนทั้งสิ้นเจียงซู่เอนกายถอยห่างเพื่อสร้างระยะพ้นภัยจากเขาด้วยท่าทีต่อต้านอย่างรุนแรง “โจวซือเหย่ คุณอยู่ห่าง ๆ จากฉันเถอะ นั่นแหละคือการปกป้องที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้ว”

“วันหลังอย่าพูดแบบนี้อีก เดี๋ยวลูกเสียใจ”โจวซือเหย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึม ราวกับคำพูดประชดประชันของเจียงซู่คือความผิดบาปที่อภัยให้ไม่ได้เจียงซู่ย้อนถามด้วยแววตาว่างเปล่า “แล้วความทรมานของฉันล่ะ มันไม่ใช่เรื่องน่าเสียใจบ้างหรือไง?”โจวซือเหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงกึ่งปลอบประโลมกึ่งหลอกล่อตามนิสัย “เพื่อลูก เราทนกันอีกสักนิดนะ ไว้เขาเกิดมาเมื่อไหร่ ผมสัญญาว่าจะจัดการสั่งสอนเจ้าตัวแสบให้หนักเลย”คำพูดมักง่ายแบบนั้นไม่ได้ทำให้เจียงซู่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาบีบคั้นให้เธอต้องเป็นฝ่ายยอมถอยเสียสละ เพียงแต่เปลี่ยนจากยอมให้เวิงอี๋ มาเป็นการยอมให้ลูกในท้องแทนก็เท่านั้น สำหรับเขาแล้ว เธอไม่เคยเป็นที่หนึ่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว“พี่ซือเหย่”ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินกลับห้องพัก เสียงที่แสนคุ้นเคยก็กรีดผ่านความเงียบเข้ามาเจียงซู่มองตามเสียงนั้นไป และพบกับเวิงอี๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของหล่อนขาวซีดไร้สีเลือดดูราวกับภูตผีสีหน้าของโจวซือเหย่เปลี่ยนไปในทันที “มาที่นี่ทำไม?”สายตาของเวิงอี๋กวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความร้าวราน ก่อนจ

เจียงซู่นั่งทานมื้อเย็นที่ป้าเฉินจัดเตรียมไว้ให้อย่างเงียบ ๆ ทว่ายังไม่ทันอิ่มดี โจวซือเหย่ก็เดินกลับเข้ามาในห้อง“...”ทำไมไม่ไปอยู่เฝ้าดูแลเวิงอี๋ล่ะ กลับมาทำไม?โจวซือเหย่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมเข้มฉายแววรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด เขาพยายามจะอธิบายถึงเหตุการณ์ที่ทิ้งเธอไว้กลางคัน “จู่ ๆ เธอก็เป็นลมไปกะทันหัน ผมเลยต้อง...”เจียงซู่ไม่ได้รอให้เขาได้อธิบายเหตุการณ์จนจบ เธอขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นกรีดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอ “คุณไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นล่ะ และฉันก็ไม่ได้ต้องการฟังคำอธิบายจากคุณด้วย เราหย่ากันแล้ว คุณจะทำอะไร ไปไหน มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน”ในสายตาของคนนอก พวกเขาอาจจะดูเหมือนสามีภรรยาที่กำลังงอนง้อกันอยู่ ทว่าในความเป็นจริงแล้วนั้น สำหรับเจียงซู่ เธอไม่ต่างอะไรกับแม่อุ้มบุญที่ไร้ตัวตน และในฐานะลูกจ้าง เธอไม่มีความสนใจใคร่รู้ในชีวิตส่วนตัวของผู้ว่าจ้างอย่างเขาแม้แต่น้อยขอเพียงอย่าให้เรื่องคาว ๆ ของเขามาแปดเปื้อนถึงตัวเธอก็พอ เขาจะไปเสพสุขหรือทนทุกข์กับใครที่ไหน เธอก็ไม่คิดจะปรายตามองโจวซือเหย่ถึงกับน้ำท่วมปาก เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งและไม่แยแสราวกับเข

“ลูกรัก ดูสิว่าใครมา ท่านลุงของลูกไงล่ะ มา มา ทักทายท่านลุงเขาหน่อยเร็ว” โจวจิ่งอี้จีบปากจีบคอพูดพลางบีบเสียงเล็กเสียงน้อย ทำท่าทางกระเง้ากระงอดกระซิก “ผมไม่ชอบท่านลุงเลย ผมเกลียดท่านลุงที่สุดในโลกเลยครับ~~”สิ้นคำงิ้วฉากนั้น เขาก็กลับมาใช้เสียงปกติพลางหัวเราะในลำคอ “สมกับเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อจริง ๆ เห็นไหมว่ารสนิยมเราสองคนพ่อลูกน่ะถอดแบบกันมาเปี๊ยบ กระทั่งของที่เกลียดก็ยังเป็นอย่างเดียวกันเลย”เจียงซู่ “...” เธอได้แต่อึ้งกับความประสาทแดกที่คาดไม่ถึงของเขา หัวจะปวด! ผู้ชายคนนี้ช่างสรรหาความพิลึกพิลั่นมาได้ไม่หยุดหย่อน!โจวซือเหย่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ราวกับอยากจะเฉือนเนื้อเถือหนังคนตรงหน้าให้แหลกคามือ ส่วนโจวจิ่งอี้เพียงล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนทำท่าทางเสเพลไม่ยี่หระ “มองผมแบบนี้หมายความว่าไง? อิจฉาที่สองพ่อลูกเขารักกันดีงั้นเหรอ?”เจียงซู่ไม่อยากแกว่งหาเสี้ยน ตัวเองเข้าไปอยู่ในสงครามประสาท เธอจึงเอ่ยแทรกขึ้น “ให้ฉันหลบไหม?”ปากเอ่ยถามไปพอเป็นพิธี ทว่าเรียวขากลับก้าวเดินนำไปก่อนฉับไวอย่างรู้หน้าที่ เธอผละออกจากห้องพักฟื้นโดยไม่รีรอ ก่อนจะทิ้งความปรารถนาดีด้ว

เจียงซู่ชะงักฝีเท้าลงฉับพลัน หัวใจกระตุกวูบ “ที่ว่าหายไป มันหมายความว่ายังไง?”ผู้ดูแลตอบกลับด้วยน้ำเสียงลนลานจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ฉัน ฉันแค่ปลีกตัวไปรับโทรศัพท์ครู่เดียวจริง ๆ ค่ะ แต่พอกลับมาที่เตียง คุณย่าก็ไม่อยู่แล้ว ฉันเดินหาจนทั่วทุกซอกทุกมุมก็ไม่เจอแม้แต่เงา โทรศัพท์ของท่านก็ยังวางอยู่ที่เดิมไม่ได้เอาติดตัวไปด้วยเลยค่ะ”เจียงซู่พยายามสะกดกลั้นความกลัวและหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง “คุณย่าอาจจะแค่เคลิ้มออกไปเดินเล่นรับลมข้างนอกหรือเปล่า?”คำปฏิเสธของผู้ดูแลทำเอาความหวังของเจียงซู่ดับวูบ “ไม่ใช่เวลามาเดินเล่นแน่ๆ ค่ะ ตอนนี้ใกล้ได้เวลาทานยาแล้ว ปกติคุณย่าไม่เคยเลี่ยงยาเลยนะคะ” คุณย่าอี้เป็นคนไข้ขาประจำที่พยาบาลแทบทั้งวอร์ดต่างคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ทว่าในวันนี้กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าท่านหายไปตอนไหน เจียงซู่ถึงขั้นขอให้ทางโรงพยาบาลตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกตัว แต่ผลที่ได้กลับมีเพียงความว่างเปล่า ร่างของคุณย่าราวกับอันตรธานไปในอากาศธาตุเสียดื้อ ๆ ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงทันที เจียงซู่เริ่มเสียขวัญจนมือไม้สั่น เธอรีบแจ้งความพลางออกตามหาคนทั่วโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคน