All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 401 - Chapter 410

หลังจากออกจากโรงพยาบาล โจวซือเหย่ก็ตรงไปยังโซนของใช้แม่และเด็กทันทีเพราะยังไม่รู้เพศของลูก เขาจึงกวาดซื้อของใช้ทั้งสำหรับเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงมาจนครบ มิหนำซ้ำยังเริ่มติดต่อคนให้เข้ามาจัดเตรียมห้องเด็กอ่อนไว้ล่วงหน้าอีกด้วยเมื่อป้าเฉินรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ ก็ดูจะดีใจยิ่งกว่าตอนลูกสะใภ้ตัวเองคลอดลูกเสียอีก แกพร่ำบอกคำว่าดีจริง ๆ ติดต่อกันหลายครั้งทางด้านโจวซือเหย่เองก็ใจป้ำ เขาแจกอั่งเปาให้ทุกคนเพื่อเป็นการแบ่งปันสิริมงคลและความโชคดี“คุณดูสิ ทุกคนต่างก็พลอยยินดีไปกับเราด้วย”โจวซือเหย่ป่าวประกาศข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ของเจียงซู่ให้ทุกคนในตระกูลโจวได้รับรู้ ซึ่งข่าวนี้ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตระกูลโจวไม่น้อยเลยทีเดียวคุณหญิงย่าส่งของบำรุงมาให้ไม่น้อย ทั้งยังปลอบโยนและกำชับให้เจียงซู่ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ตบท้ายด้วยการดุโจวซือเหย่เพื่อกำราบให้เขาทำตัวดี ๆ“กำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว จะมาทำตัวเหลวไหลเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ ต้องดูแลลูกเมียให้ดีเข้าใจไหม? ถ้าแกทำเสี่ยวซู่เสียใจอีก ฉันนี่แหละจะเป็นคนจัดการแกคนแรก!”โจวซือเหย่รับคำหนักแน่น “คุณย่าวางใจเถอะครับ ผมจะดูแลพวกเขาอย่างดีท

เวิงอี๋อาเจียนออกมาได้เพียงไม่กี่ครั้ง สองตาก็ปิดสนิทแล้ววูบหมดสติไปทันที“พี่! พี่เวิงอี๋เป็นลมไปแล้ว!” โจวหว่านซินร้องตะโกนลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของโจวซือเหย่พลันเคร่งเครียดขึ้นทันที ก่อนจะรีบบึ่งรถพาคนส่งโรงพยาบาลโดยเร็ว*ในขณะเดียวกัน ณ จิ่งหยวนระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารเช้า เจียงซู่ก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความรู้สึกปวดมวนในท้องขึ้นมากะทันหันเวินเหยาฉินที่ตั้งใจมาสวมบทแม่สามีที่ดีเห็นเข้า ก็รีบถามด้วยความห่วงใยทันที “เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”เจียงซู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”ทว่าคำว่าไม่เป็นไรกลับไม่อาจทำให้เวินเหยาฉินวางใจได้เลย เธอตัดสินใจเฉียบขาดทันที “ไปโรงพยาบาลเถอะ ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ”ในเวลานี้ เธอให้ความสำคัญกับลูกในท้องของเจียงซู่มากเป็นพิเศษเวินเหยาฉินจึงสั่งให้คนขับรถพาเจียงซู่ไปโรงพยาบาลในทันทีระหว่างทาง เวินเหยาฉินยังโทรหาโจวซือเหย่ “ซือเหย่ เมียแก...”แต่คำพูดยังไม่ทันออกจากปาก ฝั่งโจวซือเหย่ก็ตัดบทขึ้นมาก่อน “แม่ครับ ผมมีธุระด่วน เดี๋ยวค่อยโทรกลับนะครับ”สิ้นคำพูด สายก็ถูกตัดไปท

เด็กในท้องของเวิงอี๋... เขาไม่ต้องการ และจะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!เวิงอี๋ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่นะ นี่คือลูกของฉัน ฉันไม่ทำแท้ง พี่ไม่มีสิทธิ์มาพรากเขาไป!”โจวซือเหย่พยายามเกลี้ยกล่อม “ร่างกายของเธอไม่เหมาะกับการมีลูก”“ไม่!” เวิงอี๋พุ่งตัวออกไปทันที“เสี่ยวอี๋—”ไช่หลานตะโกนเรียกด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งตามไปโจวหว่านซินมองตามพ่อแม่ตระกูลเวิงที่พากันวิ่งออกไป ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โจวซือเหย่แล้วกระซิบถาม “พี่คะ นั่นก็ลูกพี่เหมือนกันนะ พี่ไม่เอาเขาจริง ๆ เหรอ?”โจวซือเหย่ตอบเสียงเรียบ “พี่สะใภ้เธอท้องแล้ว”“บ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทองที่จะเลี้ยงเด็กสักคนนี่นา”คนก็มี เงินก็มี เลี้ยงเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป ต่อให้ทิ้งไว้เฉย ๆ ก็ยังได้ทว่าโจวซือเหย่กลับตัดบท “พี่ไม่ต้องการลูกนอกสมรส!”โจวหว่านซิน: “...”แต่เรื่องลูกนอกสมรสคนนี้ พี่เขาก็หาเรื่องทำตัวเองแท้ ๆถ้าเจียงซู่ไม่ท้องก็คงดี ถ้าตอนนี้เธอไม่มีลูก เด็กในท้องของพี่เวิงอี๋ก็คงได้อยู่ต่อแน่ ๆ ต่อให้พี่ชายเธอจะไม่เต็มใจ แต่คุณแม่ก็ต้องอยากเก็บเด็กไว้แน่ทว่าตอนนี้พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ในเมื่อจังหวะเวลามันไม่ประจวบเหมาะ เวิงอี

โจวซือเหย่เตรียมการเรื่องหมอไว้ให้เวิงอี๋เรียบร้อยแล้ว ทว่าก่อนจะถึงกำหนดการผ่าตัด เวิงอี๋กลับถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งเนื่องจากปัญหาเรื่องหัวใจตอนที่โจวซือเหย่มาถึงโรงพยาบาล หมอเพิ่งจะประคองอาการของเวิงอี๋ให้คงที่ได้สำเร็จคุณหมอเอ่ยว่า “ตอนนี้สภาพร่างกายของคนไข้ไม่พร้อมสำหรับการทำแท้งครับ หากจะทำจริง ๆ ต้องรอให้ร่างกายคงที่และผ่านการตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้”โจวซือเหย่มองเวิงอี๋ที่นอนหลับใหลด้วยใบหน้าซีดเผือด แววตาของเขาดูมืดมนลงทันทีไช่หลานขอบตาแดงก่ำ เอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ซือเหย่... น้าขอร้องล่ะ ปล่อยเสี่ยวอี๋ไปเถอะนะ ถือว่าเหลือทางรอดให้เธอสักทาง เด็กในท้องคนนี้คือหลานตระกูลเวิง ต่อไปจะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลโจวอีก น้ากับพ่อเวิงอี๋จะดูแลสองแม่ลูกนี้เอง จะไม่ไปรบกวนเรา และเด็กคนนี้ก็จะไม่มีวันรู้ว่าพ่อของเขาเป็นใคร”โจวซือเหย่เม้มริมฝีปากแน่น ไม่ปริปากพูดคำใดเมื่อไช่หลานเห็นดังนั้น เธอจึงกัดฟันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าโจวซือเหย่ทันที “ซือเหย่ น้าขอร้องล่ะ!”โจวซือเหย่ขมวดคิ้วมุ

แววตาของเหลียงจินฮั่นสั่นไหววูบ ก่อนจะรีบโต้กลับทันควัน “นายพูดบ้าอะไร! ดูหน้าฉันด้วยว่าเหมือนพวกที่จ้องจะเคลมเมียเพื่อนหรือไง! วันหลังอย่ามาสาดโคลนใส่กันแบบนี้อีก!”ชุยจี้เหิงกระตุกยิ้มมุมปาก คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพราะเรื่องที่ว่าอีกฝ่ายจะชอบจริงหรือไม่ มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเขาเสียหน่อย!“ฉันขอเตือนนายนะ เรื่องชีวิตคู่ของโจวซือเหย่ นายอย่าเข้าไปยุ่มย่ามจะดีกว่า นายไม่ใช่พ่อเขา แล้วก็ไม่ใช่แม่เขาด้วย จะไปวุ่นวายอะไรกับเขานักหนา?”เหลียงจินฮั่นอดทนไม่ไหว จนต้องโพล่งออกไปว่า “เด็กน่ะเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ”ชุยจี้เหิงหัวเราะออกมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ถ้าพ่อแกไปไข่ทิ้งไว้จนมีลูกนอกสมรสโผล่มา แกยังจะบอกว่าเด็กพวกนั้นไม่ผิดอยู่อีกไหมล่ะ?”สิ้นคำนั้น เหลียงจินฮั่นก็เงียบกริบทันที แถมสีหน้ายังดูแย่ทันทีก็เพราะพ่อเขา...ดันทำจริง ๆ น่ะสิ!เหลียงจินฮั่นรังเกียจเดียดฉันท์พวกลูกชู้พวกนั้นจนเข้าไส้ ขยะแขยงเสียจนแทบจะสาปแช่งให้รีบไปผุดไปเกิดใหม่เสียให้พ้น ๆ หน้าชุยจี้เหิงแค่นเสียงอย่างหยามหยันแล้วเอ่ยขึ้น “พอไม้เรียวฟาดลงบนตัวนายเอง ถึงได้รู้