All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 441 - Chapter 450

“พักผ่อนเถอะ พี่ต้องไปแล้ว”โจวซือเหย่ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะไร้ความรู้สึกก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่คิดจะใยดีเวิงอี๋ไม่ได้เอ่ยปากรั้งเขาไว้แต่อย่างใด เธอทำเพียงทอดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่ค่อย ๆ ลับหายไปทันทีที่ก้าวพ้นอาณาเขตห้องพักฟื้น โจวซือเหย่ก็กดโทรศัพท์กลับไปที่บ้านเพื่อเช็กความเรียบร้อย ป้าเฉินรายงานเขากลับมาว่า เจียงซู่ยังไม่กลับจากโรงพยาบาล หัวใจของเขาพลันวูบไหวด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบทว่าเมื่อตัดสายจากป้าเฉิน สายเรียกเข้าจากหลู่เหยียนก็แทรกเข้ามาทันที“บอสครับ จะกลับมาเมื่อไหร่ครับ? ตัวแทนจากบริษัทเฟยเทอร์มาถึงสักพักแล้วครับ ควรเริ่มการประชุมได้แล้ว”หลู่เหยียนกรอกเสียงตามสาย พลางนึกค่อนขอดอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้ว่า เวิงอี๋ช่างหาเรื่องเก่งเสียจริง ถ้าร่างกายอ่อนแอขี้โรคมากนัก ก็นอนซมอยู่บ้านไปเสียสิ จะมาเสนอหน้าหาเรื่องกดดันท่านประธานให้เสียการเสียงานทำไมกันโจวซือเหย่เอ่ยสั่งการ “กำลังไป นายไปรับรองพวกเขาไว้ก่อน”สิ้นเสียงตอบรับของหลู่เหยียน โทรศัพท์ของโจวซือเหย่ก็แจ้งเตือนแบตเตอรี่หมดแล้วดับไปทันที เขาไม่ได้ใส่ใจอะไ

เจียงซู่โถมกายเข้าหาความตายที่กำลังร่วงหล่นมาอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา เธอทำได้เพียงไขว่คว้าประคองศีรษะของคุณย่าเอาไว้เพียงเล็กน้อยก่อนร่างนั้นจะกระแทกพื้นเสียงร่างที่ร่วงหล่นกระแทกกับพื้นดินดัง ตุบ ราวกับเสียงค้อนที่ทุบลงบนหัวใจของเจียงซู่จนแตกละเอียดเจียงซู่เอ่ยเรียกชื่อคุณย่าออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ แววตาที่ขุ่นเคืองด้วยความแค้นในตอนแรก บัดนี้เหลือเพียงความโศกเศร้าที่ท่วมท้น “คุณย่า...”อี้เหลียนฮัวพยายามจะบอกว่าไม่เป็นไร ทว่าด้วยความเจ็บปวดกลับรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน เลือดสีสดพุ่งทะลักออกมาจากปาก ทิ้งคราบเลือดอุ่น ๆ ไว้บนใบหน้าของหลานสาว เป็นรอยตราบาปที่ตอกย้ำความล้มเหลวของเจียงซู่ให้เจ็บปวดถึงขั้วหัวใจท่ามกลางเสียงสะอื้นที่ไร้ทางออก เวิงอี๋กลับยืนมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยรอยยิ้มหยันชวนขนลุก “เจียงซู่ ฉันน่ะรักษาคำพูดเสมอ ในเมื่อแกพยายามรับไว้ได้ถึงเพียงนี้ ฉันก็จะไม่ทำอะไรพวกแกต่อ ต่อจากนี้ แกก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่ดูแลคุณย่าของแกให้ดี ๆ แล้วกัน”เวิงอี๋ทิ้งท้ายไว้เพียงคำพูดถากถางใจ ก่อนจะนำสมุนเดินจากไปด้วยท่าทีลำพองใจที่ได้เหยียบย่ำชีวิตคนจนจ

เวิงอี๋พยายามหยิบยื่นไมตรีหวังช่วยแก้ต่างให้หลู่เหยียนด้วยท่าทีมีเมตตา “เรื่องนั้น ฉันสอบถามมาจากคนในแผนกเลขาฯ เองค่ะ พวกเขาเป็นคนบอกฉัน”ทว่าเมื่อได้ยินคำตอบนั้น กลับไม่ได้ทำให้สีหน้าของโจวซือเหย่ดูดีขึ้นแม้แต่น้อย รังสีความเย็นชายังคงแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างอึดอัด สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม หากกล้าถือวิสาสะสอดรู้เรื่องตารางงานส่วนตัว เขาไม่มีทางปล่อยผ่านไปโดยง่ายหลู่เหยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลอบนึกเวทนาในชะตากรรมของคนพวกนั้น ดูท่าแผนกเลขาฯ คงถึงคราวต้องถูกสังคายนาขนานใหญ่เสียแล้วคนกลุ่มนี้ช่างทำงานได้ไม่เอาถ่าน ขนาดเห็นจุดจบของหลัวเจี๋ยเป็นบทเรียนแล้วแท้ ๆ กลับยังไม่รักตัวกลัวตายกันอีกหรืออย่างไร?ขณะที่ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม เวิงอี๋ก็ช้อนสายตาขึ้นมองโจวซือเหย่ด้วยความเว้าวอนระคนตัดพ้อ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นสั่นเครือและน่าสงสารจับใจ “พี่ซือเหย่ เมื่อวานพี่รับปากฉันแล้วไม่ใช่หรือว่า จะยอมไปทานข้าวกับฉันเป็นมื้อสุดท้าย พี่คงไม่ได้ลืมมันไปแล้วใช่ไหม?”ความจริงก็คือ ความทรงจำเรื่องนัดหมายนั้นได้เลือนหายไปจากสมองของเขาจนสิ้นซาก ยิ่งในยามนี้ หัวใจของเขาโบยบินกลับไปยังค

คมมีดที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตถูกฝังลึกลงที่หน้าท้องของโจวซือเหย่อีกครา ความเจ็บปวดที่มาถึงอย่างล่าช้าเริ่มซึมลึกจนทำให้สติที่หลุดลอยกลับคืนมาทว่าในห้วงความคิดกลับยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ไร้คำตอบ เหตุใดเจียงซู่ถึงได้ลงมือทำเรื่องเหี้ยมโหดนี้!“พี่ซือเหย่”เมื่อเห็นโจวซือเหย่ถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา เวิงอี๋ก็คว้าแจกันบนโต๊ะขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะเหวี่ยงฟาดเข้าที่ศีรษะของเจียงซู่อย่างสุดแรง แจกันดินเผาแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยลอยว่อนไปในอากาศทันทีหยดน้ำที่ราดรดลงบนศีรษะของเจียงซู่ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีใสกระจ่างเป็นสีชมพูจาง ๆ ก่อนจะเข้มข้นขึ้นเป็นสีแดงฉาน โลหิตอุ่น ๆ ไหลรินอาบใบหน้าจนดวงตาข้างซ้ายของเธอพร่าเลือน ทว่าเธอกลับค่อย ๆ บิดลำคอหันหน้ากลับมา สายตาที่จับจ้องไปยังเวิงอี๋นั้นเยือกเย็นและอาฆาตประดุจปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรกมืดมิดเวิงอี๋สั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกายด้วยความหวาดพรั่นต่อสายตาคู่ที่ไร้ความเป็นมนุษย์นั้น เธอก้าวถอยหลังพลางละล่ำละลักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนฟังแทบไม่เป็นภาษา “เจียงซู่ พี่ซือเหย่เป็นสามีของเธอนะ! นี่เธอถึงกับจะเอาชีวิตเขาเลยอย่างนั้นเหรอ เธอสติฟั่นเฟือนไ

ใบหน้าของโจวซือเหย่ที่ซีดเซียวจากการเสียเลือดอยู่แล้ว บัดนี้กลับไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง เขาขบกรามแน่นพลางหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำและเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำชุยจี้เหิงตบไหล่เขาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยนอย่างไร้เสียงในเวลานี้ เขาไม่สามารถพูดคำว่าลูกน่ะเดี๋ยววันหน้าก็มีใหม่ได้ออกมาได้เลย เพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ จะมีวันหน้าอีกหรือไม่ก็ยังไม่รู้โจวซือเหย่ตวัดผ้าห่มออก เขาเมินคำทัดทานของชุยจี้เหิงแล้ว มุ่งตรงไปหาเจียงซู่ทันทีไต้ซานเหอจ้องมองโจวซือเหย่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตามาดร้าย หากการฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายละก็ ไม่ต้องรอให้เจียงซู่ลงมือหรอก เธอเนี่ยแหละจะเป็นคนกำจัดเขาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมแทนสวรรค์เอง!โจวซือเหย่มองดูเจียงซู่ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงคนไข้ เมื่อเทียบกับความคลุ้มคลั่งก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอนิ่งสงบจนเกินไป หากไม่ใช่เพราะยังเห็นหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เขาคงนึกว่าเธอสิ้นใจไปแล้วเขายื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง หมายจะสัมผัสแก้มที่ซูบตอบของเธอ ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะต้อง ไต้ซานเหอก็ฟาดมือเขาออกอย่างแรงเธอผลักโจวซือเหย่ออกไปแล้วก