Semua Bab แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Bab 141 - Bab 150

“แม่พี่อยากคุยด้วย คุยกับท่านหน่อยสิครับเด็กดี” แล้วหลังจากจบประโปรนั้นของเขา ลายสายก็ทักท้วงเธอขึ้นมาก่อนทันที เหมือนท่านจะรู้ว่าเธอจะประหม่าจนไม่กล้าพูด (หนูฟิโอน่าลูก เป็นยังไงบ้าง พี่เค้ายังรังแกอยู่อยู่หรือเปล่า) นํ้าเสียงของท่านเวลาพูดกับลูกชายว่านุ่มนวลแล้ว พอพูดกับเธอก็ยิ่งนุ่มนวลอ่อนโยนขึ้นไปอีก จนทำให้ความประหม่าที่กำลังก่อเกิดลดน้อยลงได้ง่ายๆ “อ…เอ่อ พี่ครามไม่ได้รังแกหนูค่ะ” (ดีแล้วจ้ะ ถ้าพี่เค้าทำอะไรให้หนูเสียใจ มาบอกแม่เลยนะ แม่จะจัดการให้เอง) “ไม่ต้องห่วงหรอกครับแม่ ผมไม่เปิดโอกาสให้ลูกสะใภ้ไปบอกแม่ได้แน่นอน เพราะผมไม่มีทางทำแบบนั้น” ฟ้าครามตอบกลับทันที จึงทำให้เธอเงียบ พอหลุบตาขึ้นมอง ก็เห็นเขากำลังมองเธออยู่ด้วยแววตาที่จริงจัง แม้คำพูดที่เขาตอบแม่ไปจะเหมือนหยอกล้อบ้าง ทว่าสายตาของเขากำลังบงบอกว่าเขาพูดมันด้วยใจจริง… (หึ ให้มันจริง กลับบ้านมาครั้งนี้แม่ต้องได้เห็นลูกสะใภ้เดินเคียงข้างมาด้วยเท่านั้นนะตาคราม) ”แน่นอนอยู่แล้วครับ เพราะผมเองก็ไม่มีทางกลับไปตัวเปล่าเหมือนครั้งนั้น…“ (แม่จะรอแล้วกัน ว่าแต่มีแพลนจะกลับมาเมื่อไหร่ แม่อยากจะอยู่กับลูกๆ พร้อมห

“คะ?” ร่างเล็กก้มมองตัวเอง หาสิ่งที่ขาดอยู่ตามที่เขาบอก เธอเหลียวซ้ายเหลียวขวามองตัวเองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะถูกมือหนาจับต้นแขนเล็กทั้งสองข้างให้ยืนนิ่งๆ หันหน้ามาทางเขา ส่งผลให้คิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนมือหนาจะผละออกจากตัวเธอ แล้วเปิดกล่องที่หยิบมาด้วยออก ดวงตากลมเบิ่กก็ว้าง ก่อนจะหลุบขึ้นมองคนสูงกว่าอีกครั้งอย่างอึ้งๆ เพราะมันคือเครื่องเพรชหรูทั้งชุด ไม่รู้ทั้งหมดนี่มูลค่ากี่สิบกี่ร้อยล้าน แต่มันเปร่งประกายวาววับจนสะท้อนให้ดวงตาของเธอสว่างไปด้วย “คนสวยก็ต้องเหมาะกับอะไรสวยๆ เดี๋ยวพี่ใส่ให้นะครับ” “แต่ว่านี่มัน…” “พี่ตั้งใจสั่งทำเพื่อน่าเป็นพิเศษ อย่าลังเลเลยนะ ราคาแค่นี้เทียบไม่ได้กับคุณค่าของหนูเลยด้วยซํ้า” ร่างเล็กถึงกับนํ้าตาคลอ เมื่อเขาเอ่ยประโยคนั้น ครั้งแรกในชีวิตที่ถูกมองว่าตัวเธอมีค่า… และเขาก็เป็นคนแรกที่ทำให้เธอได้เห็นคุณค่าของตัวเองมากขึ้นในทุกๆ วัน… “ฮึกก…” “โอ๋ ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวแม่เห็นก็หาว่าพี่รังแกลูกสะใภ้ท่านหรอก” เขายิ้มเอ็นดู แล้วดึงเธอเข้าไปกอดปลอบเบาๆ เธอสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของเขานานอยู่ครู่หนึ่งก็ผละออก ก่อนเขาจะหยิบสร้อยขึ้นมาสวมใ

“หึ นี่เฮียเห็นน้องสาวตัวเองกลายเป็นตัวร้ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ” ร่างสวยถึงกับส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อกับพี่ชาย แค่เธอแกล้งทำหน้านิ่งนิดหน่อย ก็เล่นแสดงสีหน้าจริงจังอย่างกับว่าเธอจะไปตบแฟนสาวตัวเองเสียอย่างนั้น ก็นะ อีกคนก็คนรัก อีกคนก็น้องสาวนี่นา เธอเองก็เข้าใจได้แหละ ใช่ว่าเธอจะคิดไม่ได้ว่าอะไรเป็นอะไร เรื่องในอดีตเธอปล่อยผ่านไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็ไม่ได้เคืองอะไรฟิโอน่าอีก อีกอย่าง หากวันนั้นฟิโอน่าไม่เข้ามาช่วยจนตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้จนถึงทุกวันนี้ “ฟ้า… ไม่ได้โกรธอะไรน่าแล้วใช่มั้ย” คำถามตรงไปตรงมาจากพี่ชาย ทำให้เธอถอนหายใจออกมา แล้วพยักหน้าตอบกลับไปตามตรง “ค่ะ ฟ้าไม่ได้โกรธอะไรแล้ว ไม่ได้คิดถึงเรื่องในอดีตแล้วด้วยซํ้า พี่ครามไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พี่จะเลือกใคร ฟ้าก็ยินดีด้วยทั้งนั้น แล้วที่ทำหน้านิ่งเมื่อกี้แค่อยากแกล้งเป็นการต้อนรับว่าที่พี่สะใภ้เข้าบ้านสักหน่อย ให้พอเป็นพิธี” ประโยคหลังเธอหันไปมองฟิโอน่าที่ก้าวออกมาจากด้านหลังของพี่ชายตน ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ให้ เพราะดูท่า เธอคงจะประหม่าไม่น้อย “เธอเองก็เหมือนกัน ไม่ต้องรู้สึกผ

ไม่รอให้เจ้าสาวของตัวเองได้เดินมาหาถึงที่ คนที่เป็นเจ้าบ่าวทั้งสองคนก็พากันเดินลงมารับด้วยตัวเอง ไม่ต้องให้ใครมาส่ง เพราะเขาจะเป็นคนมารับเธอด้วยตัวเอง มือเล็กค่อยๆ ทาบทับลงบนฝ่ามือหนาที่ยื่นมาให้จับ ก่อนบ่าวสาวทั้งสองคู่จะพากันเดินกลับไปบนเวทีที่มีผู้ประกอบพิธียืนรอ บ่าวสาวทั้งสองคู่ต่างยืนประจำที่กัน โดยยืนหันหน้าเข้าหาคู่ของตัวเอง ก่อนผู้ประกอบพิธีจะเริ่มกล่าวต้อนรับ และเลยช่วงกล่าวคำปฏิญาณไป และมาถึงขั้นตอนสุดท้าย… เจ้าบ่าวค่อยๆ จับผ้าคลุมหน้าผืนบางที่ปกปิดใบหน้างดงามของคนเป็นเจ้าสาวตัวเองออกช้าๆ ในขณะที่ฟ้าครามกำลังชื่นชมใบหน้าสวยหวานของผู้เป็นคนรักอย่างหลงไหล มือหนาทาบทับลงบนพวงแก้มนุ่มพลางลูบไล้เบาๆ ด้วยความรักไคร่ ก่อนจะค่อยๆ ทาบทับริมฝีปากลงบนปากอวบอิ่มอย่าวอ่อนโยน แต่ฟรานเชสโก้นั้น เหมือนคนอดอยากไม่ได้จูบเมียมาเป็นเดือน มือหนาดันท้ายทอยเล็กเข้ามาประกบจูบแนบชิดอย่างกระหายต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติมากมายที่กำลังโห่เชียอยู่ด้านล่าง ฟ้าครามค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากปากนุ่มนิ่มของคนรัก กลับมามองตากับเธออย่างครั่งรัก แม้แต่ผู้ประกอบพิธีเองกำลังยืนรอป่าวประกาศจบพิธี แต่ฟรานเชสโ

“จ…จริงเหรอพ่อหนุ่ม ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณมาก” คุณตานํ้าตาคลอ มือไม้สั่นไปหมด ก่อนจะรีบจัดการจัดผลไม้ที่หั่นไว้เป็นชิ้นๆ แยกกันไว้เป็นช่องๆ จัดใส่กล่องให้โดยนํ้าตาคลอเบ้า ผลไม้ของตาไม่ได้มีมากมายอะไร แต่ดูจากสีหน้าเหนื่อยๆ ของตาแล้ว เหมือนจะขายไม่ได้เลย พอคุณตาจัดการทั้งหมดใส่กล่องเสร็จ ร่างเล็กจึงหันไปมองหน้าคนสูงกว่า เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเธอเลือกที่จะไม่พูด ก่อนจะก้มกลับมาล้วงเอากระเป๋าตังเล็กๆ ที่ใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายของตัวเองออกมา คนพี่ที่เห็นแบบนั้นก็รู้ทัน จึงรีบควักเงินสดจากกระเป๋าตัวเองยื่นไปให้คุณตาสามพันดอลล่าร์ฮ่องกง เงินไทยราวๆ สองหมื่อนกว่า ซึ่งคุณตาที่เห็นแบบนั้นก็นํ้าตาไหลทันที เหมือนความเหนื่อยที่พยายามมาทั้งชีวิต ได้ถูกมองเห็นจากคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ราวกับว่าพระเจ้าได้มาโปรดตัวเองสักที ส่วนเธอเองก็หันไปมองหน้าสามีด้วยแววตาซาบซึ้ง ซึ่งเขาก็มองกลับมา ก่อนจะโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอเสียงแผ่ว “เก็บตังไว้กินขนมนะครับเด็กดี ของพวกนี้เดี๋ยวพี่เปย์เอง” นํ้าเสียงของเขาติดกวนๆ จนเธอนึกหมั่นไส้ขึ้นมา จากที่กำลังซาบซึ้งใจอยู่ดีๆ ไม่รู้ไปติดนิสัยนี้จากฟรานเชสโก้มาตั้งแ