Lahat ng Kabanata ng แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Kabanata 101 - Kabanata 110

@ด้านในบ้านพัก บนชั้นดาดฟ้าที่มองเห็นประกายจากท้องฟ้าส่องแสงยามราตรีลงมากระทบบนผิวของสระว่ายนํ้าอย่างสว่างไสว สองคนกำลังนัวเนียกอดกันอยู่ตรงขอบสระอย่างเร่าร้อน มือหนากอดรัดเอวเล็กเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ไร้ซึ่งสิ่งขวางกั้น มีเพียงผิวกับผิวแนบกัน บนร่างเล็กมีเพียงบิกินี่ตัวจิ๋ว ที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอใส่ให้ตัวเองเห็น ในขณะที่ตัวเขานั้นสวมเพียงบ็อกเซอร์เช่นกัน “อื้มม…” เสียงครางแผ่วๆ ดังอึ้งอึงในลำคอ ยามที่เรียวปากถูกอีกคนปิดแนบสนิทลงมาด้วยปาก เสียงเฉอะแฉะจากนํ้าลายที่แลกเลียกันไปมาดังคลอไปทั่วบริเวณอันไร้เสียงรบกวน เรียวปากเล็กถูกบดคลึงซํ้าๆ อย่างเอาแต่ใจ เขาไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เธอได้พักกวาดเอาอากาศหายใจเข้าปอด พอผละออกได้ไม่ถึงวิ ก็ถูกจู่โจมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างดุเดือด เพียงเธอเปิดปากออกนิดเดียว ก็เหมือนการเปิดโอกาสให้คนเจ้าเล่ห์ได้สอดลิ้นร้อนเข้ามาตวัดเลียกับลิ้นเธอไปทั่วโพรงปากนุ่ม เขาจูบเธออย่างชํ่าชองเนิ่นนาน มือที่โอบอยู่รอบเอวบางเลื่อนลงมาบดคลึงสองก้อนกลมอย่างหลงไหล นุ่มนิ่มไปทั้งตัวแบบนี้… หมาตัวไหนมันจะไปอดใจไหว “อื้ออ พ…พอก่อนค่ะ” มือเ

@เที่ยงวันต่อมา ร่างเล็กที่หลับไหลด้วยความเพลียต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เอาแต่กวนเธอไม่หยุด เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ รับรู้ได้ถึงมือหนาที่พาดลงอยู่ตรงเอวบางของเธอจากทางด้านหลังไว้แน่น ลาดไหล่ถูกคนเอาแต่ใจกำลังไล้สัมผัสไปมาด้วยริมฝีปากหนาอย่างไม่รู้เหนื่อยหน่าย และสิ่งที่ทำให้เธอต้องตื่นเต็มตา ก็คือไอ้ลำกายแข็งๆ ของเขาซึ่งกำลังทิ่มอยู่ตรงก้นขาวเนียนเปลือยเปล่าของเธอไต้ผ้าห่ม “พ…พี่คราม” เสียงหวานขานเรียกเสียงแผ่วอย่างไม่อยากจะเชื่อสัมผัสของตัวเอง เขาเพิ่งจะรังแกเธอไปทั้งคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทั้งคืนฟ้าครามเอาแต่ดึงดันว่าจะพาเธอทัวร์บ้าน ให้ทั่วทุกซอกทุกมุม และเขาก็ทำมันจริงๆ อย่างไม่นึกจะให้เธอได้พักหายใจหายคอ กว่าคนเจ้าเล่ห์จะพอใจก็เกือบเช้า แล้วตอนนี้พอตื่นขึ้นมา เขาก็ยัง…แข็งไม่หายอย่างนั้นเหรอ จุ๊บ~ ไหล่มนขาวเนียนถูกริมฝีปากหนากดแนบจูบลงมา ก่อนเสียงขานรับตอบเธอจะดังขึ้นตาม “ว่าไงครับเด็กดี” ทีนี้เขาเปลี่ยนมานัวเนียกับต้นคอขาวแทน ทำเอาเธอต้องหดคอหนี “พ…พอก่อนค่ะ เพิ่งตื่นพี่อย่าเพิ่งหื่นได้มั้ยคะ” คำปรามของเธอเรียกเสียงหัวเราะขำขันจากคน

ยิ่งเขาพูด ก็ยิ่งเพิ่มความสับสนให้กับเธอ หัวใจดวงเล็กวูบไหว หากเขามั่นใจว่าตัวเขานั้นไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอเอาไว้ แล้วเขาจะขอโทษเธอทำไม “พี่…” “ฮึกก น่าไม่อยากได้ยิน พี่ครามห้ามพูดอะไรทั้งนั้น” “……” อยู่ๆ นํ้าตาที่เพิ่งจะเหิดแห้งไป ก็กลับมาคลอหน่วงแล้วไหลหลั่งลงมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่ ทว่าความรู้สึกข้างในมันช่างอัดอั้น อึดอัด ยิ่งเขาอ้าปาก เธอยิ่งไม่อยากได้ยิน เหมือนกลัวว่าคำพูดที่จะออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ จะเป็นอะไรที่เธอไม่อยากรับรู้ขั้นสุด เพราะเขา คือคนเดียวที่มอบความอบอุ่น และได้รับความเชื่อใจจากเธอเต็มร้อยหลังจากฟื้นขึ้นมาด้วยความทรงจำในหัวที่ว่างเปล่า เขาคือคนที่เธอเลือกจะรัก… เลือกที่จะวาดฝันอนาคตอันสวยงามไปด้วยกัน ฟึ่บ! ฟ้าครามไม่อาจทนที่จะเห็นนํ้าตาของคนตัวเล็กได้อีกต่อไป รีบรวบรั้งร่างกายอันสั่นสะท้านของเธอเข้ามาโอบกอดเอาไว้อีกครั้ง และรอบนี้เขากอดเธอไว้แน่นกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าเธอนั้นจะหายไปจากตรงหน้าตอนไหนก็ได้ที่เขาปล่อยมือออก “สิ่งเดียวที่พี่อยากให้น่ารู้เอาไว้ คือพี่ไม่เคยโกหกความรู้สึกตัวเองที่มีต่อน่า คำว่ารักที่ออกมาจากปากพ

ร่างเล็กที่เงียบไปกลับมาได้สติอีกครั้ง กับเสียงขานเรียกชื่อเธอจากคนด้านหลังที่นํ้าเสียงดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย “เปล่าค่ะ น่าแค่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้” สำหรับเธออาจจะเร็วไป แต่สำหรับเขานั้น ยิ่งเร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี “มา พี่ช่วยเก็บ” ฟ้าครามจงใจที่จะเปลี่ยนเรื่องเมื่อรับรู้ได้ถึงบรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด กับสีหน้าของคนน้องที่ดูไม่ค่อยสดใสเสียเท่าไหร่ มือหนาผละกอดออกจากเอวบาง แล้วย้ายมานั่งข้างๆติดกับร่างเล็กเพื่อช่วยเก็บผ้าเข้ากระเป๋าสำหรับเดินทางกลับ ในขณะนั้น ดวงตากลมโตที่ดูเหมือนกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างอยู่ก็เอาแต่นิ่งมองใบหน้าหล่อซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตา เก็บผ้าอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยหัวใจดวงน้อยที่วูบไหว ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย “พี่คราม…” “หื้ม” สายตาคมผละจากสิ่งที่กำลังทำแล้วหันมาสบสายตากับคนน้องที่จ้องมองเขาอยู่แล้ว ก่อนคำถามต่อมาจะทำเอาเขาถึงกับสะอึก “ช่วยเล่าความจริงเรื่องอดีตของน่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ” แววตาสวยเต็มไปด้วยความร้องขอ เพราะเธอไม่อาจทนอยู่กับความรู้สึกสับสนพวกนี้อีกแล้ว มันเหมือนเธอจะจำได้แต่ก็จำอะไรไม่ได้สักที “พี่…” สายตาคมหลุบลงอย่างไม่มีความกล้า

“เค้าดูรักฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ…” เสียงหวานถามออกไปแผ่วเบาปนความเขินอายอยู่เล็กน้อย ที่ต้องมาถามอะไรแบบนี้กับคนแปลกหน้า “ที่สุดเลยล่ะค่ะ มองจากดาวอังคารลงมายังเห็นชัดเลยค่ะ สายตาคือแบบครั่งรักสุดๆ งื้ออพูดแล้วดิฉันเขินแทนเลยค่ะ” พนักงานสาวพูดไปก็บิดตัวเขินไป อย่างกับว่าตัวเธอเองเป็นคนถูกครั่งรักเสียอย่างนั้น ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความครึกครื้น พนักงานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยอีกประโยคออกมาด้วยนํ้าเสียงประหลาดใจ “เอ๊ะ แต่จะว่าไป ก็เหมือนคุณว่าที่เจ้าบ่าวจะหน้าคุ้นๆ อยู่นะคะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน” “จริงด้วยแก ฉันก็ว่าหน้าคุ้นๆ อยู่นะ” “คิดออกแล้ว! คุณฟ้าคราม พี่ชายของฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบไง!” กึก… ทันทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็เลือนหายออกไปทันที กับความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาแทน แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสนเพิ่มเข้ามาอีกครั้ง ชื่อนี้อีกแล้ว… ฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบ… ยิ่งคำว่าวงการนางแบบที่ผ่านเข้ามาในหู ยิ่งทำให้หัวใจซึ่งกำลังพองโตเมื่อครู่สั่นคลอนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มันเหมือนกับว่าคำๆ นั้น ช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึก