جميع فصول : الفصل -الفصل 120

สองมือเล็กกำเข้าหากันไต้โต๊ะแน่น ก้มหน้าลงยามถามประโยคนั้นออกไปแผ่วเบา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา เพราะยิ่งได้สบกับสายตาคู่นั้น มันก็ยิ่งเพิ่มความสับสนให้เธอต้องหวั่นใจเต็มไปหมด ฟ้าครามเงียบไปกับคำถามนั้นที่ถามขึ้นมากระทันหัน แววตาคมเริ่มจะร้อนผ่าวขึ้นมาตามๆ เธอที่ตอนนี้แทบกลั้นนํ้าตาไว้ไม่อยู่ ตอนนี้เขาคาดเดาอะไรจากคนตัวเล็กไม่ได้เลยสักอย่าง ทั้งปฏิกิริยาและท่าทางของเธอ มันแปลกไปหมด… ขอเพียงอย่างเดียว จะเรื่องอะไรก็ได้ แต่อย่าให้เป็นแบบที่เขาคิดได้มั้ย ยังไม่พร้อมที่จะรับมันตอนนี้จริงๆ… “น่า… กำลังพูดถึงอะไรครับ” “พี่ครามน่าจะรู้ดีกว่าน่าอีกไม่ใช่เหรอคะ” “พี่ไม่เข้าใจ…” ไม่เข้าใจ หรือไม่กล้ายอมรับที่จะเข้าใจกันแน่ เขาเองไม่แน่ใจในตัวเองเหมือนกัน พอมาถึงจุดนี้ เขามันก็ยังขี้ขลาดไม่เปลี่ยน… “……” ร่างเล็กเงียบไป มือยังคงกำเข้าหากันแน่น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ยอมบอกเธอสินะ ก็คงจะรู้ได้ถึงเหตุผลว่าทำไมไม่กล้าบอก ก็ทำกับเธอไว้เสียขนาดนั้น ทีตอนนี้ล่ะไม่กล้าจะเผชิญหน้ากับการกระทำของตัวเองอย่างนั้นสินะ ทั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบที่แสนน่าอึดอัดอยู่นานสองนาน จนคนที่ทนอยู

“……” เขาเพียงหลุบสายตาที่นํ้าตาคลอเบ้ามองลงบนพื้นห้องด้วยสองมือหนากำแน่น ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในอกมากมาย ทั้งที่เป็นคนขอ เป็นคนอยากให้มันเป็นแบบนี้แท้ๆ แต่พอเธอตอบเข้าจริงๆ ภายในใจกลับรู้สึกอ่อนล้าไปหมด “มันไม่เหลือโอกาสให้พี่เลยเหรอ ให้พี่ได้ลองพยายาม…” “ประโยคไหนในคำตอบของฉันที่ยังไม่ชัดพออีกเหรอคะ?” เจอคำถามไร้เยื่อใยนั้นไป เขาถึงกับสะดุด ประโยคที่จะพูดต่อเลือนหายกลับเข้าไปในลำคอ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอจะตอบแบบไหน แต่หัวใจไม่รักดีมันก็ยังทำใจปล่อยเธอหลุดมือไปไม่ได้ง่ายๆ ในหัวมีแต่ความคิดที่ลนลานไปหมด จะทำยังไงถึงจะรั้งเธอเอาไว้ได้ “อย่างน้อยก็อย่าเพิ่งไปไหนได้มั้ย…” เขากำลังคิดว่าจะเอ่ยประโยคต่อไปดีหรือเปล่า เพราะสิ่งที่เขาจะพูดมันก็ยังเป็นคำพูดเห็นแก่ตัว แต่มันเป็นเหตุผลข้อสุดท้ายแล้ว ที่เขาจะสามารถเอามาต่อรองกับเธอได้ แต่เพราะความรู้สึกที่ไม่อยากเสียเธอไปมันมีมากมายมหาศาล และความอัดอั้นภายในใจมันบีบให้เขาต้องพูดมันออกไป “อย่างน้อยก็อยู่เพื่อลูก…” “……!” ฟิโอน่าสะตั้นไปสักพักหลังประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากร่างสูงข้างกาย มือเล็กกำเข้าหากันแน่น แต่ไม่นานเธอก็ตั้งส

@กลางดึกของคืนนั้น “บอส…” ธามเปิดประตูเพ้นท์เฮ้าส์เข้ามา สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเหล้าที่เหม็นหึ่งไปทั่วทั้งบริเวณห้องนั่งเล่น พร้อมกับร่างของเจ้านายที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น มือข้างที่จับขวดเหล้าวางฟาดอยู่บนเข่า สีหน้าหม่นหมอง ดวงตาแดงกํ่าไร้ราศีออร่าความน่าเกร็งขามอย่างที่ควรจะเป็น ตอนแรกเจ้านายโทรมาบอกให้ตามดูฟิโอน่าให้เธอถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย ซึ่งเขาก็รับคำอย่างงงๆ และทำตามคำสั่งของเจ้านาย พอเห็นร่างสวยของฟิโอน่าที่เดินลากกระเป๋าเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่งอย่างปลอดภัยจึงกลับมาเพื่อรายงานผู้เป็นนาย เขายืนเคาะประตูห้องอยู่นานแต่ไร้วี่แววของคนด้านในที่จะเดินมาเปิดให้ ด้วยความเป็นห่วงจึงถือวิสาสะเปิดเข้ามา พอได้เห็นสภาพของเจ้านายในตอนนี้ บวกกับสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีของฟิโอน่า เขาก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าว ๆ “บอสครับ” เท้ายาวก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นนายที่บัดนี้หน้าตาดูอ่อนล้าและเหม่อลอย จึงตัดสินใจขานเรียกเขาอีกครั้ง ไม่นานคนที่นั่งเงียบอยู่ก็เปร่งเสียงแผ่วเบาตอบรับ “น่าเป็นยัไงงบ้าง…” นํ้าเสียงของเขามันแผ่วเบาขัดกับร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่นย

ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปในห้องนํ้า แล้วนั่งอาเจียนอย่างหนัก ทั้งที่วันนี้ทั้งวันยังไม่ทันได้มีอะไรตกถึงท้อง “แอวะ! แค่กๆ!“ เธออาเจียนออกมาแทบหมดเรี่ยวแรง จนต้องนั่งพับอยู่หน้าชักโครก อยู่ๆ ก็มีอาการเวียนหัวเข้ามาร่วมด้วย รู้สึกร่างกายมันอ่อนล้าไปหมด แววตาหม่นหมองค่อยๆ หลุบมองท้องน้อยๆ ของตัวเอง ด้วยความรู้สึกกังวลที่เกิดไหลเข้ามา กับคำพูดก่อนหน้าที่ผู้ชายคนนั้นเคยพูดไว้กับเธอ (อย่างน้อยก็อยู่เพื่อลูก…) ตอนนี้ทุกอย่างมันชวนให้กังวลไปหมด เพราะคำพูดก่อนหน้าที่เธอใช้ตอบเขาไป ว่าได้กินยาคุมฉุกเฉินดักไว้นั้น มันเป็นเพียงคำพูดตัดความรำคาญใส่เขาเท่านั้น ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจที่จะกินยาคุมเลยด้วยซํ้า เพราะความจำเสื่อมจึงเชื่อเขาสนิทใจ บ้าจริง… ไม่รู้ทำไมเรื่องแย่ๆ ต้องเกิดกับเธออยู่ตลอด จะให้เธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ได้เลยหรือยังไงกัน “ฟุ่ว…” ความกังวลที่ถาโถมอยู่ในอกถูกพ่นออกด้วยลมหายใจเฮือกใหญ่ ตอนนี้ร่างสวยของฟิโอน่ากำลังนั่งกำแท่งตรวจครรภ์อยู่ในมือแน่น เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้วที่เธอนั่งอยู่แบบนี้ไม่แม้แต่จะขยับตัว ความรู้สึกด้านในอัดแน่นเต็มไปด้วยความสั่นไหว ทั้งคืนเธอนอนไม่ห

@โรงพยาบาลเอกชนดัง ตอนนี้ทั้งเธอและฟาบิโอก็ได้นั่งรถมาถึงโรงพยาบาลชื่อดังในไทย ทั้งที่ตอนแรกเธอคิดว่าจะไปเพียงโรงบาลเล็กๆ เพื่อประหยัดเงินเอาไว้ก่อน แต่คนที่เอาแต่ตามหลังมายิ่งกว่าพ่ออย่างฟาบิโอก็ไม่ยอม และดึงดันที่จะเป็นคนจ่ายเงินเอง ให้เธอมาที่นี่ให้ได้ ตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่บนเตียง และให้หมอตรวจอาการ ก่อนจะพบว่าท้องจริงๆ แต่อายุครรภ์ยังอ่อนมากๆ อัลตร้าซาวด์ดูแล้วยังไม่เห็นอะไรชัดเลยด้วยซํ้า แต่พอมองภาพในหน้าจอใหญ่ที่แสดงอยู่ตรงหน้า แม้แทบจะยังไม่เห็นอะไรแต่หัวใจมันกลับเต้นแรงขึ้นมาผิดปกติ ในเวลานั้นสมองก็ดันเผลอคิด หากอีกหลายเดือนข้างหน้า เธอจะได้เห็นลูกในท้องมีรูปร่างออกมาเป็นทารกชัดเจน… ในขณะที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อย ฟาบิโอที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆ “น่าเกลียดไอ้ครามมันหรือเปล่า” คำถามนั้นทำให้เธอละสายตาออกจากหน้าจอใหญ่และหันไปมองคนเป็นพี่ด้วยแววตายากจะคาดเดา “น่าไม่อยากโกรธหรือเกลียดใครหรอกค่ะ ไม่อยากให้กรรมมันตามมาแบบไม่จบไม่สิ้น” เธอหลุบตาลงยามตอบคำถามนั้น ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน ทั้งที่ควรจะตอบไปว่าเกลียดเข้าไส้ แต่ปากมันดันตอบออกไปสะเป็นแม่พระเลย แ