Semua Bab แค้นรักแฟนเก่ามาเฟีย : Bab 131 - Bab 140

แกร๊ก… “คุณ…?” เสียงหวานดังขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกันเสียงเปิดประตูออกมา ทำให้ร่างสูงที่กำลังยืนรอเพื่อนเก็บของอยู่กลางห้องหันไปมอง ก็เห็นร่างเล็กที่ยืนอยู่ในชุดนอนน่ารักมองมาทางเขาพรางหลุบมองกระเป๋าเสื้อผ้าข้างๆ สลับกัน คงกำลังสงสัยอยู่ว่าเขาหอบข้าวของมาทำไมเยอะแยะ ไม่รอให้เธอได้ยืนสงสัยนาน เขาก็รีบคลี่ยิ้มอบอุ่น อธิบายให้เธอฟังทันที “ต่อไปนี้พี่จะมาอยู่ดูแลน่ากับลูกอย่างใกล้ชิด” “คะ?” ฟิโอน่ายังคงทำหน้างง แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ประตูห้องอีกบานก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของพี่ชายที่ลากกระเป๋าเดินทางออกมาสองใบ ทำให้เธอเริ่มจับใจความเรื่องได้ “อ้าวน่า ตื่นแล้วเหรอ” ฟาบิโอเอ่ยทักน้องสาว “ค่ะ แล้วนี่…?” “อ้อ พี่ว่าจะกลับอิตาลีพักสักน่ะ ช่วงนี้ก็ให้ไอ้ครามมันอยู่ดูแลเราไปก่อนนะ พอดีว่าธุรกิจที่อิตาลีมีปัญหานิดหน่อย พี่ต้องกลับไปจัดการ” ฟาบิโอกล่าวบอกน้องสาวด้วยรอยยิ้มปกติ ไม่ได้มีพิรุธอะไรให้สงสัยว่าถูกไอ้เพื่อนตัวดีมันบังคับให้กลับ และที่เลือกพูดออกไปแบบนั้นเพราะอยากให้สองคนเข้าใจกันไวๆ เสียที อีกอย่างน้องสาวจะได้ไม่มีข้อปฏิเสธไอ้ฟ้าครามมันด้วย ฟ้าครามค่อยๆ หันกลับมาม

“มึงจะกินข้าวดีๆ หรือจะแดกตีนกูแทน” เสียงทุ้มเรียบเอ่ยถามเพื่อนที่ตั้งใจกวนเขาด้วยความหงุดหงิด แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังหัวเราะได้ใจเพราะทำเขาหัวเสียได้ “กูไม่กวนแล้วก็ได้ ก็แค่อยากสร้างบรรยากาศให้นิดหน่อย กลัวน้องกูจะเขินจนอึดอัด” ฟิโอน่าถึงกับต้องช้อนสายตาขึ้นมองหน้าพี่ชายที่อยู่ๆ ก็บ่ายมาแซะเธอด้วยแววตาไม่พอใจ แกล้งกันอยู่สองคน แต่กลับหันมาพูดใส่เธอเสียอย่างนั้น ยิ่งพูดแบบนั้นยิ่งอึดอัดไม่รู้ตัวหรือไง ยิ่งนานวันเข้าพี่ชายคนนี้ก็ยิ่งกวนประสาทขึ้นทุกวัน “ไม่ต้องมองพี่แบบนั้นเลย พี่หวังดีจริงๆ นะเนี่ย” ฟ้าครามถึงกับลอบถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ได้แต่พูดในใจว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงมันก็จะไม่อยู่กวนเวลาส่วนตัวของเขากับคนตัวเล็กแล้ว อดทน… อดทน… พอทานข้าวเสร็จ แล้วเดินออกมาจากร้านอาหาร ร่างสูงก็ยิ่งกว่าโล่งใจ เพราะเพื่อนจอมกวนมันได้ขอตัวกลับไปเก็บของที่คอนโดแล้วจะไปสนามบินเลย พอมันออกไปจากตรงกลางระหว่างเขาและร่างเล็ก ฟ้าครามก็ยิ้มดีใจไม่หยุด “ไม่ต้องจับมือก็ได้ค่ะ ฉันเดินเองได้” ร่างสวยหลุบสายตามองมือหนาที่ประสานกับมือตัวเองอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนสูงกว่าเพื่อบ

ฟ้าครามส่ายหน้าไปมาเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัว โดยมีบางคนที่นั่งบนโซฟา แอบชำเลืองสายตามามองตาม ก่อนจะหันกลับไปมองจอทีวีเช่นเดิมด้วยสีหน้าบึ้งตึงไม่เป็นมิตรกับแม้แต่แมลงวันตัวไหนทั้งนั้น ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ร่างเล็กหันไปมอง ยังไม่ทันได้ลุกไปเปิด คนตัวสูงที่อยู่ในครัวก็รีบเดินออกมาเปิดเสียก่อน ก่อนจะพบว่าคนที่มากดกริ่งหน้าห้องคือธาม ลูกน้องคนสนิทของเขา “เอกสารครับนาย” “อือ มึงกลับไปได้แล้ว” มือหนายื่นไปรับซองเอกสารบางอย่างจากมือลูกน้องมา ก็ไล่ลูกน้องให้กลับไปทันที พอธามเดินออกไป เขาก็ปิดประตูลงแล้วหันกลับมาพร้อมซองเอกสารในมือ ทำให้คนตัวเล็กที่มองอยู่รีบหันกลับมามองจอทีวีเช่นเดิม เสียงฝีเท้าหนาเดินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดลงต่อหน้าเธอ ร่างเล็กยังคงทำเป็นไม่สนใจ ไม่เงยขึ้นมองเขา แต่คนตัวสูงกลับยื่นซองที่รับมาจากลูกน้องเมื่อครู่มาให้ ทำให้เธอต้องเงยมองเขาอย่างจำยอม “……“ “เปิดดูสิครับ ในนี้มีคำตอบทุกอย่าง“ คำพูดของเขาทำเธอขมวดคิ้วขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ อะไรคือคำตอบที่เขาหมายถึง? แต่เธอก็ยอมหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู

“อื้อ…ขอบคุณ…“ คนตรงหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้งหลังกล่าวขอบคุณ เธอจึงก้มหน้าตักข้าวกินเงียบๆ โดยไม่คุยอะไรกับเขาอีก พอกินเสร็จ คนที่จัดการเก็บทุกอย่างไปล้างก็คือเขาเช่นเคย ส่วนเธอได้แต่นั่งมอง เพราะเขาแทบไม่ยอมให้เธอขยับ จนเธอต้องบอกว่าจะเดินเพื่อย่อยอาหาร เขาถึงยอม ไม่งั้นคงให้เธอนั่งติดเก้าอี้ ส่วนเขาพอจัดการทุกอย่างในครัวเสร็จก็เดินกลับมาหยิบเอกสารพร้อมกับโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะมานั่งลงบนโซฟา ก่อนจะหันมาพูดกับเธอ “น่าอยากดูหนังมั้ยครับ เดี๋ยวพี่เปิดให้” “……” เธอเงียบไปพักหนึ่ง มองดูเอกสารที่เต็มโต๊ะหน้าโซฟา ทั้งที่ตัวเองจะทำงาน แต่กลับถามเปิดหนังให้เธอดู? เขาไม่กลัวจะไม่มีสมาธิหรือยังไงกัน แต่เธอนั้นมีมารยาทมากพอที่จะไม่กวนคนทำงาน “ไม่ค่ะ ฉันจะเข้าห้องแล้ว” ซึ่งเขาก็เงียบไปพักหนึ่ง แต่ก็ยอมพยักหน้าตอบเธออย่างไม่ได้คัดค้านอะไร “ครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกพี่นะ” ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ บ่งบอกว่าเข้าใจ คนตัวสูงจึงคลี่ยิ้มให้เธอก่อนจะก้มหน้าเปิดโน๊ตบุ๊คตัวเองแล้วเริ่มตรวจเช็คงานอย่างจริงจัง เธอยืนมองเขาอยู่ตรงนั้นพักหนึ่ง สมองก็ดันพิจารณาใบหน้าหล่อคมของเขาที่เวลาทำงานจะดูมาดนิ

“ง่วงหรือยังครับหื้ม เดี๋ยวพี่พาไปนอน“ เขาถามเธอเสียงนุ่ม เห็นแพขนตาเปียกชุ่มแล้วก็อดก็เอ็นดูไม่ได้ จึงโน้มหน้าเข้าไปกดจูบลงบนขอบตาเธอเบาๆ ซึ่งร่างเล็กก็ยอมหลับตาลง นั่งนิ่งให้เขาประทับจูบลงมาอย่าวแผ่วเบาโดยไม่ปฏิเสธ ราวกับว่าทั้งร่างกาย และหัวใจของเธอ ได้ยอมรับเขาเข้ามาเต็มที่แล้ว… ฟ้าครามค่อยๆ ผละใบหน้าออกมา ก่อนจะเปลี่ยนมาช้อนร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน ทำให้เธอรีบยกแขนขึ้นคล้องลำคอหนาเอาไว้ เท้ายาวก้าวเดินพาเธอเข้าไปในห้องนอนแล้ววางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ทว่าพอวางเธอลงแล้ว เขากลับไม่ยอมลุกออกไปจากเธอ ยังคงโน้มใบหน้าอยู่ใกล้ๆ สบตากันไม่ยอมผละห่าง จนร่างเล็กต้องท้วงขึ้นเสียงแผ่ว ”ค…คุณต้องไปประชุมต่อไม่ใช่เหรอคะ—อื้อ” เสียงพูดขาดห้วงออกไปเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกเขาประทับริมฝีปากลงมาที่อวัยวะเดียวกัน ร่างเล็กเบิ่กตากว้าง ก่อนจะค่อยๆ อ่อนระทวยตามไปกับสัมผัสอันนุ่มนวลปนร้อนแรงของเขา เปลือกตาสวยค่อยๆปิดลง ตอบรับสัมผัสที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม มือเล็กกำเสื้อเขาเอาไว้แน่นยามที่คนบนร่างบดจูบลงมาหนักๆ เขาค่อยๆ บดขยี้เรียวปากของเธออย่างละเมียดละไม ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้ามากวาดต้อนเอาความหวา