Lahat ng Kabanata ng จิ๊ดริดที่รัก: Kabanata 81 - Kabanata 90

ที่รักนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนเตียง แม้เครื่องปรับอากาศในห้องจะเย็นฉ่ำ แต่ตามร่างกายของเธอกลับมีเหงื่อผุดซึมอยู่ทั่ว สุดท้ายจึงลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ แล้วก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่เพียงลำพังบนเตียงนอน“แม่” เด็กหญิงเรียกออกมาเบา ๆ พร้อมกับกวาดสายตามองไปโดยรอบห้องที่มืดสลัว แม่ของเธอไม่ได้อยู่ในห้องแต่อย่างใดเด็กหญิงจรดปลายเท้าเดินลงจากเตียงโดยตั้งใจจะเปิดประตูออกไปข้างนอก แล้วสายตาก็ไปเห็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงระเบียงเสียก่อน เธอจึงเปลี่ยนทิศไปยังระเบียงและเตรียมเอ่ยปากเรียกแม่เสียงดัง แต่...เสียงสะอื้นไห้ของแม่ลอยแว่วเข้าหูมาเสียก่อน เด็กหญิงรีบใช้มือปิดปากตัวเองและแอบนั่งมองอยู่เงียบ ๆ แม่ของเธอตอนนี้กำลังร้องไห้จนใจแทบขาด ไม่เหลือสภาพของแม่วรรณที่แข็งแกร่งให้เห็น ที่รักนั่งน้ำตาซึมตามแม่ไปด้วยอีกคนเด็กหญิงเลือกที่จะเดินกลับไปที่เตียงแล้วนอนร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ในใจตอนนี้คิดถึงพ่อพีรายุของเธอสุดหัวใจ  -----“แม่จ๋า จิ๊ดริดไม่อยากไปโรงเรียน” ในเช้าวันต่อมา ที่รักท

วรรณารีที่นั่งอยู่ในรถกำลังจ้องไปยังบ้านใหญ่สองชั้นสีขาวที่กว้างขวางราวคฤหาสน์ด้วยใจที่เจ็บแปลบ บ้านหลังนี้เคยเป็นเรือนหออันแสนสุขของเธอ แล้วก็เป็นสถานที่ประหารเธอเช่นกัน ความรู้สึกตอนนี้คือทั้งรักทั้งเกลียดและเข็ดขยาดไม่อยากเข้าใกล้หรือคลุกคลีด้วยอีก แต่ไม่นึกเลยว่าหลังจากผ่านไปแปดปี เธอจำเป็นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับมันอีกครั้ง“แม่ไม่สบาย” ที่รักชะโงกหน้ามองแม่ด้วยความเป็นห่วงเพราะเสียงของลูกเรียกสติของวรรณารีคืนมา เธอหันมายิ้มเซียว ๆ ให้“แม่แค่เป็นห่วง ไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไงบ้าง แล้วจิ๊ดริดล่ะลูก เบื่อไหม อยู่แต่ในรถมาหลายชั่วโมงแล้ว”เด็กหญิงส่ายหน้า “ไม่เบื่อ จิ๊ดริดอยากช่วยพ่อ”วรรณารีมองลูกอย่างสงสารและเห็นใจ เธอใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ระข้างแก้มของลูกมาทัดหูให้อย่างอ่อนโยน “พ่อต้องดีใจมากแน่ที่รู้ว่าจิ๊ดริดเป็นห่วง”“น้าวรรณคะ” นิดาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสองแม่ลูกหันมายิ้มให้กันอย่างมีความหวัง“คุณพีฟื้นแล้วค่ะ ฟื้นมาก็จำได้แต่จินดาราคนเดียว หนูอยู่ได้ไม่นานนะคะเดี๋ยวจินดาราจะสงสัย”“จิ๊ดริดเร็วเข้า

จินดาราหันปลายมีดใส่คนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ “อย่าคิดขัดคำสั่งฉันเด็ดขาดถ้าไม่อยากเดือดร้อน ตอนนี้แกทั้งสองคนอยู่บนเรือลำเดียวกับฉันแล้ว อย่าคิดไปแจ้งตำรวจเด็ดขาด พวกแกไม่รอดคุกเหมือนกับฉันแน่ ทางเดียวที่รอดคือรีบจัดการร่างไอ้จัญไรนี่ไปให้พ้น ๆ เร็วเข้าสิ”นิดาได้สติเร็วกว่าชยากร สายตาเธอเหลือบไปยังมุมห้องแวบหนึ่งอย่างใช้ความคิด แล้วประกายตาเธอก็เจิดจ้าขึ้น“เร็วเข้าสิ ช่วยกัน” เธอเขย่าแขนชยากรแรง ๆ ก่อนเดินไปที่ร่างไร้วิญญาณของอิทธิไกรด้วยใบหน้าหวาดกลัวสุดขีด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่คิดถอยหนีอย่างตอนแรกอีก ระหว่างที่กำลังช่วยกันลากร่างของอิทธิไกรออกจากห้อง เธอได้เหลียวมองไปยังมุมห้องจุดเดิมที่เธอเหลียวไปมองก่อนหน้าซึ่งตอนนี้โทรศัพท์มือถือกำลังถ่ายคลิปวิดีโอไว้อย่างมีประสิทธิภาพ ประกายตาของนิดานั้นเต็มไปด้วยความหวังจินดารานั่งหน้าเครียดตลอดเวลาระหว่างมองชยากรและนิดากำลังช่วยกันขุดหลุมเพื่อฝังร่างของอิทธิไกร กระทั่งสองชั่วโมงผ่านไป เมื่อลากร่างของอิทธิไกรลงหลุมและฝังกลบจนแน่นแล้ว เธอจึงเผยยิ้มอย่างพอใจออกมา“ดีมาก เมื่อเรื่องทรัพย์สินจัดการเรียบร้

วรรณารีขับรถมารับเด็ก ๆ หลังเลิกเรียนเหมือนเช่นปกติ เพราะท่าทีที่หงอยเหงาไม่ร่าเริงของที่รัก บรรดาพี่ ๆ จึงพากันนั่งเงียบไปด้วยวรรณารีเองที่เฝ้ารอข่าวจากทางนิดามาทั้งวันก็ไร้อารมณ์ที่จะชวนเด็ก ๆ พูดคุยด้วยเช่นกัน บรรยากาศภายในรถจึงเงียบกริบมาตลอดทาง แต่ระหว่างที่กำลังถอยรถเข้าบ้านอยู่นั้น เสียงเตือนว่ามีข้อความเข้าได้ดังมาจากโทรศัพท์ของวรรณารี เจ้าตัวมีสีหน้าตื่นขึ้นมาทันที“หนึ่งจะไปทำการบ้านที่บ้านผึ้งกับช้างก็รีบไปเถอะ แล้วอย่าลืมกลับมาให้ทันมื้อเย็นด้วยนะ”“ครับแม่วรรณ” นับหนึ่งรับปากและเดินหิ้วกระเป๋านักเรียนตามสองพี่น้องไป“จิ๊ดริดไปด้วยกันสิ การบ้านเยอะแยะแบบนี้เดี๋ยวเสร็จไม่ทัน” คชาภัทรหันมาชวนที่รักซึ่งยังยืนจ้องหน้าแม่นิ่ง“จิ๊ดริดไม่ไป จิ๊ดริดอยากอยู่บ้าน” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปฏิเสธจะไปด้วย เป็นเรื่องผิดปกติยิ่งคชาภัทรนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจ “ตามใจ” เขาพูดเสียงห้วนก่อนเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทีโมโหเล็ก ๆที่รักไม่สนใจเรื่องอื่นใดแล้วในตอนนี้ “แม่ เมื่อกี้จิ๊ดริดได้ยินเสียงข้อความ” เรื่องนี้ต่างหากที่เธออยากร

“คุณตำรวจคะ อีกนานแค่ไหนกว่าหมายค้นจะออก” วรรณารีเดินมาถามตำรวจสีหน้าเครียด ตอนนี้ก็ล่วงมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เธอติดอยู่ที่สถานีตำรวจเพราะต้องรอหมายค้นอย่างเป็นทางการก่อนถึงจะสามารถพากำลังตำรวจไปที่บ้านของพีรายุเพื่อช่วยเด็ก ๆ ได้“ทางเราไปขออนุมัติจากศาลแล้วครับ พอดีเป็นนอกเวลาทำการเลยช้าบ้าง”วรรณารีหน้าเสีย ในใจตอนนี้ร้อนรุ่มไปหมด “ฉันรอไม่ได้แล้วค่ะ คุณตำรวจได้หมายเมื่อไหร่ก็ตามไปนะคะตามแผนที่ที่ให้ไว้” เธอว่าพร้อมกับผละจากไป“เดี๋ยวสิคุณ มันอันตราย รอไปพร้อมกับตำรวจ”วรรณารีตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ “คุณมีลูกไหม ถ้ามี คุณต้องเข้าใจความรู้สึกของฉันในตอนนี้” พูดจบก็เดินลิ่วออกไปอย่างไม่สนใจคำทัดทานอะไรอีก  -----จ๊อกกก...เสียงท้องร้องดังลั่นห้องเก็บของคชาภัทร นับหนึ่ง อลิสรา และนุดีต่างเหลียวไปมองที่มาของเสียงอย่างประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าในสถานการณ์เคร่งเครียดจนลืมหิวแบบนี้ ที่รักจะท้องร้องขึ้นมาได้“เรื่องหิวเป็นเรื่องธรรมชาติ” ที่รักเอ่ยขึ้นพร้อ