All Chapters of จิ๊ดริดที่รัก: Chapter 91 - Chapter 99

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะวรรณารี” จินดาราก้าวเข้ามาในห้องด้วยมาดนางพญา ดวงตาที่จับจ้องมายังวรรณารีนั้นดำลึกยากจะหยั่ง มือขวาถือปืนสั้นมาด้วยหนึ่งกระบอกวรรณารีถอยหลังกรูด สายตาจับจ้องไปที่ปืนในมือของจินดาราอย่างหวาดระแวง“จินจ๋า ผมกลัว ไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปที” พีรายุเอ่ยปากกับจินดาราอย่างตื่นตระหนกจินดาราหันมายิ้มให้เขา “ไม่ต้องกลัวที่รัก ฉันจะไม่มีวันให้ใครทำอะไรคุณได้ คุณนอนหลับตาและเอามืออุดหูไว้ ห้ามลืมตาและเอามือออกจนกว่าฉันจะสั่ง เข้าใจไหม”พีรายุรีบพยักหน้าและทำตามคำสั่งของจินดาราแต่โดยดี“เธอทำอะไรกับเขากันแน่”“ก็ทำในแบบที่เธอไม่สามารถทำได้ยังไงล่ะ” ว่าพลางจ่อปืนที่อยู่ในมือตรงไปยังวรรณารี “แล้วเธอก็ไม่มีโอกาสได้ทำด้วย ดีเหมือนกันที่โผล่หัวมาให้เจอในวันนี้ ฉันจะได้แก้แค้นให้พ่อฉันง่าย ๆ”“อย่าบอกนะว่าเธอแค้นพ่อฉันมาตลอด แต่พ่อฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วท่านก็ตั้งใจเลี้ยงดูเธอมาอย่างดีเพื่อชดเชยความผิดครั้งนั้น”“แล้วมันทำให้พ่อฉันกลับมาได้ไหม ความรู้สึกที่ไม่มีใครมันเคว้งคว้างแค่ไหนเธอคงไม

วรรณารีฝืนไม่ถอยหนีและพูดเรียกสติเขาอีกรอบอย่างมีความหวังพีรายุจ้องนิ่งมาที่วรรณารี ประกายตาตอนนี้เหมือนกำลังรำลึกอะไรบางอย่างอยู่“แม่จ๋า ถอยออกมา” ที่รักตะโกนเรียกอย่างเป็นห่วงเพราะเสียงนี้ทำให้พีรายุต้องเหลียวไปมองอีกครั้ง เขาเห็นที่รักซึ่งยืนร้องไห้จนตาบวมอยู่ไม่ไกล แล้วภาพตอนที่ทั้งคู่ออกไปเก็บขยะด้วยกัน ภาพที่เขาช่วยที่รักจับอึ่งอยู่กลางทุ่งนา รวมถึงภาพที่เขาอุ้มที่รักเข้ามาแนบอกได้ลอยเข้ามาในหัว ประกายตาของเขาดูคล้ายจะอ่อนโยนลงไม่แข็งกระด้างเหมือนสัตว์ป่าอย่างตอนแรก “จิ๊ดริด พ่อ...”วรรณารีเผยยิ้มออกมาอย่างดีใจ “คุณจำได้แล้วใช่ไหม คุณจำพวกเราได้แล้วใช่ไหม”“ผม...โอ๊ย หัวจะระเบิดอยู่แล้ว” เขาใช้มือกุมศีรษะของตัวเองอีกครั้ง ความคิดข้างในตอนนี้ตีกันมั่วไปหมด บางครั้งก็ดูชัดเจนขึ้น แต่ภายในไม่ถึงวินาทีมันก็กลับมาขุ่นมัวอีกครั้งจนผสมปนเปกันไปหมด “ช่วยด้วย ทำไมเป็นแบบนี้ ช่วยผมด้วย”“ตั้งสติสิ ทำใจให้เข้มแข็ง คุณเคยบอกว่ารักฉันรักลูก อยากให้เรากลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้ง คุณต้องแสดงให้ฉันเชื่อว่าคำพูดของคุณนั้นมาจากใจไม

วรรณารีรีบเดินเข้ามาหาลูก “คุณพ่อหายแล้ว พ่อจำทุกคนได้แล้ว” เธอบอกลูกอย่างดีใจ“เอ๋?” ที่รักอุทานออกมาและมองตรงไปยังพีรายุอย่างงุนงงพีรายุส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกและกางแขนกว้างขึ้น “จิ๊ดริดมาให้พ่อกอดหน่อยสิลูก พ่อคิดถึงลูกจัง”“เอ๊ะ?” ที่รักยังงุนงงอยู่ เธอมองแก้วฉี่ในมืออย่างสับสน “แล้วฉี่”“พ่อไม่ต้องใช้ฉี่แล้ว” วรรณารีเอ่ยยืนยันกับเธอ “จิ๊ดริดไปเก็บกระเป๋าก่อนลูก แม่จะไปบอกตำรวจข้างนอก เราจะได้พาคุณพ่อไปโรงพยาบาลด้วยกัน” วรรณารีบอกลูกก่อนเดินออกไปนอกห้องด้วยอารมณ์ที่ปลอดโปร่งแบบไม่เคยเป็นมาก่อน“อ๋า?” ที่รักยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่ฉี่ของตัวเองอย่างผิดหวัง เธอดีใจนะที่พ่อหายเป็นปกติ แต่ทำไมไม่เป็นปกติด้วยฉี่ของเธอล่ะ อารมณ์ของเธอตอนนี้ทั้งผิดหวังและดีใจผสมปนเปกันไปหมด แต่ที่แน่ ๆ รู้สึกพ่ายแพ้ยังไงก็ไม่รู้“โอว๋?” เธอชูแก้วใส่น้ำสีอำพันของตัวเองขึ้นสูงดูราวกับเทพีเสรีภาพก็ไม่ปาน แต่เป็นเทพีเสรีภาพที่ค่อนข้างอ้วนและทำใบหน้ายับย่นมากเป็นพิเศษ  -----“เป็นยังไงบ้าง”

“ลูกเป็นคนจิตใจดีมาก ขอบคุณนะวรรณ คุณเลี้ยงลูกได้ดีจริง ๆ” พีรายุเอ่ยกับเธอหลังกลับมาจากส่งนิดาแล้ววรรณารีหันมายิ้มให้สามี “จิ๊ดริดแกเป็นเด็กจิตใจดีตั้งแต่เกิดค่ะ ถ้าไม่ได้แก ชีวิตฉันอาจไม่รอดมาจนถึงตอนนี้ก็ได้”พีรายุรู้สึกผิดในใจ เขาเอื้อมมือไปสวมกอดเธอ “ผมขอโทษนะวรรณ เพราะผมคนเดียวทำให้คุณลำบากมาตั้งหลายปี”“พูดอะไรอย่างนั้นคะ คุณเป็นแบบนั้นเพราะฤทธิ์ยา ฉันโกรธคุณไม่ลงหรอก” เธอตอบกลับยิ้ม ๆ“แต่คราวก่อนคุณไม่คิดแบบนี้นะ คุณยังว่าผมไม่ได้รักคุณจริงอยู่เลย บอกผมหน่อยได้ไหมว่าทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจให้โอกาสผม”วรรณารีใช้มือลูบใบหน้าคมของเขาจนทั่วพร้อมเผยยิ้มหวาน “เพราะคุณเอาชนะยามหาโลกาได้ด้วยตัวคุณเองโดยไม่ต้องพึ่งพลังวิเศษของจิ๊ดริด ขอบคุณนะคะที่ทำให้ฉันได้รับรู้ว่าคุณรักและมั่นคงต่อฉันจริง”ชายหนุ่มสวมกอดภรรยาเอาไว้แน่น “ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกันที่เข้าใจและเปิดโอกาสให้ผม ผมรักคุณนะครับ”“แล้วหนูล่ะ ไม่รักหนูเหรอ” ที่รักที่เดินมาหาทั้งคู่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ทวงถามหน้ามุ่ยคนเป็นพ่อและแม่หัวเราะร่วน

“ลุงพงศ์ ป้าลี ยายยี่สุ่น สวัสดีค่า” ที่รักทักทายเสียงดังตั้งแต่ยังไม่เข้าประตูรั้วพร้อมกับเสียงปั่นของจักรยานขึ้นสนิมคันโปรดดังเอี๊ยดอ๊าด“เข้ามาสิลูก มากินข้าวด้วยกัน” วนาลีร้องทักออกมา“จิ๊ดริดไม่กิน แต่จิ๊ดริดจะมาตักข้าวให้ทุกคน” ที่รักผู้ซึ่งรู้เวลากินข้าวของบ้านนี้ดีเหมือนบ้านของตัวเองเดินเข้ามาในบ้านอย่างเหนียมอายสมาชิกในบ้านทั้งสามคนต่างเหลียวมองกันอย่างข้องใจเมื่อเห็นท่าทีขมีขมันของที่รักยามตักข้าวใส่จานให้พวกเขาอยู่“เสียดายจังที่ช้างไม่อยู่ ไม่งั้นคงดีใจแน่ที่จิ๊ดริดตักข้าวให้แบบนี้” วนาลีโปรยยาหอม“จิ๊ดริดรู้ พี่ช้างไปทำงานที่มหา’ลัย พี่ผึ้งไปดูหนังกับพี่หนึ่ง”เมื่อตักข้าวเสร็จเธอก็เดินไปวางจานข้าวที่ตรงหน้าทั้งสามคนอย่างนิ่มนวล“กินข้าวให้อร่อยนะคะ จิ๊ดริดกลับแล้ว”“ไม่กินด้วยกันหรือลูก มีซี่โครงหมูย่างที่จิ๊ดริดชอบด้วยนะ” ยี่สุ่นรั้งเอาไว้ที่รักตาแลมองซี่โครงย่างสีน้ำตาลฉ่ำที่อยู่ด้านหน้าแล้วกลืนน้ำลายดังเอื้อก แต่น่าแปลกที่คราวนี้เด็กสาวใจแข็งกว่าที่คิด“ไม่กินค่ะ จิ๊ดริดตั้งใจมา