บททั้งหมดของ One Year Contract with my Boss (SPG): บทที่ 91 - บทที่ 100

SHANEKinabukasan, bago pa sumikat nang husto ang araw, gising na ako. Hindi ako nakatulog nang maayos dahil halos buong gabi akong nakaupo sa gilid ng kama, nag-iisip, umiwas sa sariling anino.“Get help,” yun yung sinabi ni BJ.At kahit masakit, tama siya.Kaya eto ako ngayon, nasa loob ng isang malaking, malamig pero tahimik na clinic. Ang pangalan nakasulat sa pinto ay Dr. Jules Jones, isang sikat na psychiatrist na ni-recommend ng family doctor namin.Huminga ako nang malalim bago pumasok. Para akong pupunta sa execution—pero sa loob-loob ko, baka ito ang chance na hindi ko na nagawa dati.Pagpasok ko, naamoy ko agad yung peppermint scent. Nakakarelax, pero hindi sapat. Naroon si Dr. Jones, nakangiti nang konti, may hawak na tablet. Nakasalamin, simple ang suot, pero kakaiba ang aura—yung tipong kahit hindi siya magsalita, parang alam niya na kung gaano kagulo ang loob mo.“Good morning, Mr. Lincoln,” calm niyang sabi. “You may lie down if you’re comfortable.”Hindi ako sanay hum

NANCYIsang linggo muna ang pinalipas ko at hindi halos lumabas ng hotel bago magpunta sa clinic na pinagtatrabahuan ni Doc. Lesley.Sa laboratory muna ako nangtungo at magpakuha ng dugo para mamaya ay makukuna na ang resulta kasabay ng check up ko.“Nancy, it’s nice to see you again, pinacancel ko lahat ng patients ko para sa’yo, para matagal tayo makapag-usap,” nakangiting sabi ni Lesley habang pinapahiga ako at sisimulan ang ultrasound.Kahit kinakabahan ay napangiti ako, “Salamat, nakakahiya naman.”Ngumiti rin pabalik si Lesley saka tumutok na sa monitor, “Okay naman ang heart beat ng baby, stable pero medyo maliit siya sa size niya. Kung tutuusin ay nasa almost twenty weeks ka na pala pero pang twelve month ang size ng baby mo, medyo mabagal ang development niya. Kaya pansin mo wala ka pa rin baby bumps, parang flat pa rin ang tiyan mo kahit next month ay anim na buwan ka ng buntis.”Anim ba buwan? Ganun na rin pala katagal mula ng may mangyari sa amin ni Dwayne. Sa sobrang dami

NANCY“Manang Lorie, kaya ko pong tulungan si Giselle basta po ipangako ninyo na hindi ninyo sasabihin kay Shane,” sabi ko.Bago pa makasagot si Manang Lorie ay narinig namin ni Doc. Lesley ang boses ni Shane.Sinong kausap mo manang?Halatang lasing ito at parang galit. Kaya medyo nag-aalala ako na mapaamin nito ang katulong sa kinaroroonan ni Giselle at pati na rin na kausap ako.K-Kapatid ko po sir, nanghihingi po ng pera. Magpapadala po ako bukas sabi ko kaso ang kulit kaya pinagsasabihan ko lang.Sagot ni manang saka nito biglang pinutol ang tawag. Nagkatinginan kami ni Doc. Lesley at pareho kaming kinakabahan. Mabuti at nasend naman na ni Manang Lorie ang address. Kaya anytime ay pwede na namin itong puntahan.“Babalik ako sa Walcova, kukunin ko si Giselle, hindi siya pwede roon magtago, mayaman si Shane, mahahanap niya ang kaibigan ko, baka tuluyan na niya,” sabi ni Doc. Lesley.“Sasama ako,” sabi ko pero agad akong pinigilan. Umiling ito saka binuksan ang cellphone.“Hindi, de

LESLEYHindi kami nag-aksaya ng oras. Pagkatapos kong makita ang sitwasyon ni Giselle, agad kaming nagdesisyon ni Manang Kendra na kailangan naming umalis sa Walcova. Hindi pwedeng manatili pa kami rito, lalo na siya. Bawat sandali na lumilipas ay parang panganib. At alam ko… anumang oras, pwedeng malaman ni Shane na buhay pa ang asawa niya.At kapag nangyari ’yon… tapos na.Kaya kinabukasan, maaga pa lang, nagpa-set na ako ng appointment sa embahada ng Milton. Hindi madali pumasok, pero nagpakilala ako bilang doctor, may urgent medical case, at kailangan ng tulong.Pagpasok namin sa loob, hawak ko si Giselle sa balikat habang nasa wheelchair para suportahan siya habang hinihintay namin ang staff. Nakayuko siya, naka-jacket, nakatali ang buhok at may cap para hindi masyado makilala. Pero kahit anong gawin namin, kitang-kita sa mukha niya ang sakit at pagod.At ang pagkawala ng dating sigla niya.Sobrang nakakaawa.Lumapit ang isang staff na babae, foreigner pero marunong mag-English a

LESLEYPaglapag na paglapag ng eroplano sa Milton, halos hindi na ako makahinga sa halo-halong emosyon. Pagod. Takot. Kaba. Pero higit sa lahat, sobrang awa ko kay Giselle na nakahiga sa stretcher, nakatakip ng kumot hanggang leeg, at tahimik lang habang may hawak na maliit na unan sa dibdib niya. Nakatingin siya sa kisame ng eroplano habang hinihintay na mailabas siya. Kahit wala siyang sinasabi, ramdam ko sa mga mata niyang may lungkot, may takot, at may kaunting pag-asa.“Ge, nandito na tayo,” mahinang bulong ko habang inaayos ang kwelyo ng damit niya. “Safe ka na. Malayo na tayo kay Shane.”Dahan-dahan siyang kumurap, at parang doon ko ulit nakita ang kaibigan ko. Hindi siya buo, hindi siya masaya, pero buhay siya. At iyon ang mahalaga.Pagbaba namin sa eroplano, naroon agad ang ambulansya na pinatawag ko. Agad kaming inalalayan ng mga paramedic. Si Manang Kendra ay nakasunod sa amin, bitbit ang maliit na bag na dala ni Giselle. Kita sa mukha ni Manang Kendra ang pagod pero hindi