One Year Contract with my Boss (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

JANELLAPagpasok ko pa lang sa malaking glass doors ng “Casa de Lumière Bridal,” agad kong naramdaman ang lamig ng aircon na parang mas malamig pa sa tingin ng ibang bride-to-be sa akin. Kilalang-kilala ang shop na ’to—dito nagpapatahi ang mga artista, mga sikat na influencer, mga sosyalera. At syempre, ako. Fiancée ni Dwayne Johnson. Kaya naka-VIP room ako ngayon.Pero kahit mataas ang noo ko, hindi ko maiwasang mapansin ang kabilang side ng shop. Nandoon ’yung mga regular clients, mga babae na tawa nang tawa habang kasama ang mga fiancé nila. May nag-aabot ng damit, may nagpapakita ng thumbs up, may humahalik pa sa noo ng kasama nila.Ako? Mag-isa.Huminga ako nang malalim at pumasok sa VIP room. Malaki, puti lahat, may malaking salamin, at may chandelier pa na parang ayaw tumigil sa pag-kurap. Pumwesto ako sa gitna at naghintay ng staff.“Ma’am Janella?” kumatok ang isang babae. “Ready na po ang first gown.”“Bring it in,” sagot ko, kaya akong-kaya kong gawing maangas ang boses ko.

DWAYNEHindi mapakali ang dibdib ko buong hapon. Paulit-ulit ko iniisip ang sinabi ko kay Mama—na ngayong gabi kakausapin ko si Janella at tatapusin na ang planong kasal. Parang may malaking bato sa sikmura ko. Hindi ko maintindihan kung kaba ba ‘to, guilt o relief.Paglabas ko sa kwarto, nadatnan ko si Mama na tahimik na naghihintay sa sala. Nakaupo siya sa single couch, may hawak na mainit na tsaa. Tumingala siya sa’kin habang pababa ako ng hagdan.“Handa ka na?” mahinahon niyang tanong.Huminga ako nang malalim. “Oo, Ma. Wala na talagang sense ituloy pa. Hindi ko kayang lokohin si Janella… at hindi ko rin kayang ipagpatuloy ang buhay na hindi tama para sa lahat.”Tumango si Mama. Kita ko sa mata niya na hindi siya masaya sa sitwasyon pero tanggap niya na kailangan mangyari ito.“Anak,” mahinahon niyang sabi, “maging maingat sa pagsabi. Masakit ‘to para sa kanya. Pero mas masakit kung itutuloy mo ang kasal nang hindi mo naman gusto.”“Alam ko, Ma. I’ll do it right.”Umupo si Mama sa

DWAYNEHindi ko maipaliwanag ang kabog ng dibdib ko habang nakatayo ako sa emergency room. Parang lumulubog ang sikmura ko sa bawat segundo na hindi gumagalaw si Janella sa stretcher.Puno ng gamot ang amoy ng ER, may nagmamadaling mga nurse, may umiiyak na pasyente sa kabilang gilid—pero ang lahat ng ingay ay parang nawawala habang nakatingin lang ako kay Janella. Hindi ko kayang may masamang mangyari sa anak namin.“Sir, kailangan po nating i-monitor ang baby,” sabi ng doctor, seryoso ang tono. “Hindi pa po stable. Uminom kasi siya ng alak, at masama ’yon dahil hindi pa siya nasa first trimester. High risk po ang miscarriage.”Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.“Miscarriage?” halos pabulong ko.Tumango ang doctor. “Gagawin namin ang lahat, pero sana po… bantayan niyo siya. Kailangan niya ng proper rest, at bawal ang stress.”Napahawak ako sa ulo ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang guilt, takot, at sakit na sabay-sabay na parang kumakain sa dibdib ko.“Dwayne!” tawag

NANCYMaski kahit papaano ay nagkaroon ako ng pakiramdam na kakampi mula ng dumating sina Doc. Lesley at Giselle. Alam ko na silang dalawa talaga ang magkaibigan pero hindi naman nila ako kinakalimutan.Madalas ay talagang dinadala sa akin ni Doc. Lesley si Giselle, para dalawin sa kwarto ko dahil nag simula na akong maging maselan sa pagbubuntis.“Balak kong umupa ng apartment para doon ko iuwi na si Giselle at itago siya, baka kasi kapag nagtagal siya dito ay may makapagsabi, mabuti na yung nasa lugar siya na walang makakita sa kanya,” ano Doc. Leslie.Tumango ako saka kinawakan ang kamay ni Giselle, “Tutulong ako sa’yo, may pera ako na pwedeng magamit. Ako na ang magbabayad ng renta mo sa bahay. Nagsisimula palang naman si Doc. Lesley sa trabaho kaya alam kong mabigat rin ang advance at deposit ng upa.”Naiiyak na yumakap si Giselle sa akin kaya hinagod ko ang likod niya saka ito pinatahan, alam kong hindi man ito nakakapagsalita ay lubos ang pasasalamat nito.Bigla ko tuloy naisip

DWAYNEHabang natutulog si Janella sa tabi ko ay tumunog ang cellphone ko at nakita kong nagtext si Doc. Lesley. Bihira lang ito kung mag message sa akin o kay mama kaya siguradong importante o talagang urgent.Dwayne, ako ‘to si Lesley, nasa Milton ako, alam kong busy ka pero pwede ba tayo magkita ngayon? Sobrang importante lang talaga. Narito ako sa St. George Medical Hospital. May gusto akong sabihin na hindi pwede sa cellphone. Napakunot noo ako saka muling binasa ang message. Naghihilik na si Janella kaya dahan dahan akong tumayo saka lumabas ng kwarto.“Ma, aalis muna ako,” sabi ko habang bitbit ang susi ng kotse ko.Kausap ni mama si Ferlyn at pareho silang napatingin sa akin. “Saan ka pupunta? Baka hanapin ka ni Janella.”“Sandali lang ako ma,” sagot ko saka mabilis na umalis.Ewan ko ba kung bakit hindi ko inamin na magkikita kami ni Lesley samantalang kilala naman ito ni mama dahil kamag-anak namin. Parang instinct lang na nagbubulong na hindi na dapat ipagsabi pa.Pagdatin