All Chapters of One Year Contract with my Boss: Chapter 81 - Chapter 90

NANCYNasa ganung pag-uusap kami ng biglang may tumawag kay Shane ay sa tono ni Shane ay mukhang may emergency sa opisina.Kaya agad na itong nagbihis para umalis na. Ako naman ay binuhos ang maghapon kasama si BJ sa kwarto nito.Bumalik naman ang sigla nito kaya medyo nakabawi na ako. Dinner time na ng tumawag si Shane para sabihin na may overseas itong emergency meeting pero uuwi kinabukasan ng hapon.Sa normal na misis siguro ay magseselos na dahil hindi uuwi ang asawa nila at pupunta pa sa abroad, pero dahil nga wala naman talagang love na namamagitan sa amin ay parang wala lang rin.Natutuwa pa nga ako dahil pagkakataon na ito para malaman kung sino ang nasa loob ng basement sa garden.Hinintay ko ulit na makatulog ang lahat saka ako lumabas sa kwarto. Nakasuot ako ng pang swimming para kahit tignan ako sa camera ni Shane o kung sinuman ay makikita na nasa pool ako at hindi maghihinala.Lumangoy naman ako pero sandali lang saka tumakbo sa basement. Mabilis kong naiangat ang pinto

NANCYIsang araw lang ako tumagal sa ospital. Ayaw ko talaga doon, at mas lalo ayaw ko katabi si Shane buong magdamag. Kahit sobrang asikaso siya, kahit sweet siya, hindi mawala ang kaba sa dibdib ko. Kaya kinabukasan, sinabi ko sa doktor na okay na ako, kaya ko nang umuwi.Pag-uwi namin, halos literal na malaglag ang puso ko. Gusto kong makita si BJ. Gusto kong makabalik sa basement para masigurado kung nakatakas ba si Giselle gamit ang cellphone na iniwan ko. Sana nakatawag siya ng pulis. Sana nailigtas siya.Pero pagpasok pa lang namin sa gate ng mansion…May nag-aayos sa garden.Tatlo o apat na tao, may dalang pala, may wheelbarrow, may mga halaman. May isang malaking hukay sa gitna ng garden, malapit sa mismong lugar kung saan nakatago ang pinto ng basement nina Giselle.Agad akong kinabahan.“Shane… ano ’to?” tanong ko.Lumapit siya sa akin, malambing pa rin ang boses. “Magpapalandscape tayo, babe. Kaya pinaayos ko na. Mas papagandahin ko yung garden.”Halos mabingi ako.Landsca

NANCYMula noong araw na ‘yon, naging routine na sa buhay ko ang pag-inom ng tablet na bigay ni Shane. Sabi niya, “Para ‘to sa ikakaganda ng isip mo. Makakatulong ‘to para hindi ka na ma-stress.”mPero habang lumilipas ang mga araw… lalo lang akong hindi nagiging okay.Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko unti-unti akong nababaliw.“Babe, inumin mo na,” sabi ni Shane habang hawak ang baso ng tubig at ang maliit na tablet.Nasa gilid siya ng kama, nakangiti pero may ibang kislap sa mga mata niya na hindi ko alam ang ibig sabihn.Umupo ako sa, hawak ang tiyan ko na pakiramdam ko ay ayaw rin ng gamot na ‘yun. “Shane, araw-araw ba talaga ‘to? Parang… parang nahihilo ako palagi. Hindi kaya makasama sa baby?”Huminga siya nang malalim. Bakas sa pilit na ngiti nito na parang napipikon, “Normal lang ‘yan, babe. Sa buntis, sa pagod, sa stress. Trust me, okay? Doctor mismo ang nagbigay nito.”Hindi ko alam kung anong klaseng trust ang hinihingi niya.Pero dahil wala naman akong choice… in

SHANETahimik lang ako habang nakaupo sa malambot na leather seat ng private plane ko. Medyo malamig sa loob, hawak ko pa ‘yung wine glass na kanina ko pa hindi iniinom. Hindi ko alam kung bakit pero simula pa kaninang umaga, may mabigat na pakiramdam na hindi ko ma-explain.Parang may mali. Iba yung kutob ko.Hindi ko alam kung overthinking lang ba ‘to, o sobra lang akong pagod. Pero simula umalis ako ng mansion kanina, may parte ng utak ko na parang may iniisip na hindi ko madescribe.Napatingin ako sa bintana. Clouds lang. Tahimik. Wala man lang turbulence.“Sir, do you need anything?” tanong ng flight attendant.Umiling lang ako. “I’m fine. Just leave me alone here.”“Yes, sir,” sagot nito saka muling isinara ang pinto.Pero hindi talaga ako okay.Out of nowhere, naisip ko ang CCTV ng mansion. Usually chine-check ko ‘yon kapag umaalis ako. Hindi naman dahil sa wala akong tiwala… pero gusto ko lang sigurong kampante.Kaya inopen ko ‘yung tablet na nakalagay sa gilid ng seat. Pinind

GISELLESamantalang nasa isang malayong probinsya kami magkasamang nagtatago ni Manang Kendra sa maliit na kubo na pinapatira sa amin ni Mang Joel at Manang Lorie. Tahimik lang ang paligid—puro kuliglig, hangin, at kaluskos ng dahon. Gabi na, pero hindi pa rin ako makatulog.Katabi ko si Manang Kendra sa papag na gawa sa kahoy. Ako naman, naka-upo sa gilid, hawak ang phone. Dahil wala na akong boses, text lang talaga ang kaya kong pang-usap. Kahit magkatabi kami, doon ko pa rin sinasabi ang lahat.“Manang… sobra po ang pasasalamat ko sa inyo… kay Manang Lorie at kay Mang Joel… kung hindi dahil sa inyo, wala na po ako ngayon.” tinype ko.Binasa niya iyon at agad napaluha. Kita ko ang nanginginig niyang balikat habang pinupunasan niya ang mata niya.“Ma’am Giselle… hindi ko akalain… hindi ko talaga inisip na kaya ni Sir Shane gawin sa’yo ‘yon,” mahina niyang sabi. “Asawa ka niya. Mahal mo siya. Dapat inalagaan ka niya. Pero… ginawa ka niyang parang…” Napahawak siya sa bibig niya, parang