All Chapters of One Year Contract with my Boss: Chapter 231 - Chapter 240

273 Chapters

Last Sort

Manang KendraMatagal na akong gising pero nakaupo lang ako sa gilid ng kama. Nakatingin ako sa pinto na parang may hinihintay, kahit alam ko namang walang darating para ilabas ako rito. Tahimik ang buong kwarto. Minsan may maririnig na yabag sa labas, tapos mawawala rin. Parang ako. Nandito pero walang nakakapansin.Desperado na ako. Aaminin ko. Matanda na ako pero ayoko pang mamatay sa lugar na ito na parang nakakulong na hayop. Mas lalo akong nag-aalala kay Ma’am Giselle. Hindi mawala sa isip ko ang kalagayan niya. Mabait na bata iyon. Maraming pinagdaanan. Wala man lang ako sa tabi niya para alagaan siya.“Ma’am Giselle… sana okay ka lang,” mahina kong sabi habang hawak ang damit ko sa dibdib.Minsan naiisip ko, paano kung isa-isa kaming patahimikin ni Sir Shane kapag wala na siyang pakinabang sa amin? Nakita ko kung gaano siya kabagsik. Hindi na ako bata para magbulag-bulagan.Napabuntong-hininga ako at tumingin sa paligid. Doon ko napansin sa maliit na kabinet ang bote na hindi

Savior

Manang KendraInabot ng nurse sa akin ang cellphone. Nanginginig ang kamay ko habang tinatanggap iyon. Parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Ito na ang pagkakataon ko. Isang tawag lang. Isang tawag kay Sir Dwayne at baka makalabas na ako sa bangungot na ito.“Sandali lang po, tatawag lang ako,” sabi ko sa nurse. Mahina ang boses ko pero puno ng pakiusap.Ngumiti siya nang kaunti. “Mabilis lang po ha.”Tumango ako agad. Parang maiiyak ako sa tuwa. Pinindot ko ang screen. Buti na lang kabisado ko pa ang numero ni Sir Dwayne. Ilang beses ko na iyong tinawagan noon.Isa… dalawa… tatlong pindot.Itaas ko pa lang ang cellphone sa tenga ko nang biglang may malakas na kamay ang umagaw nito mula sa akin.“Hoy!” gulat kong sabi.Bago pa ako makabawi, isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napahiga ako ulit sa kama sa lakas ng tama. Umikot ang paningin ko.“Akala mo makakatawag ka?” galit na sabi ng lalaking tauhan ni Sir Shane. Nakilala ko agad siya. Isa siya sa mga bantay sa m

Straight to hell

Manang KendraHabang hawak ako ng mga tauhan at palabas kami ng ospital, biglang may isang lalaki na lumapit sa akin. Hindi ko siya masyadong kilala pero nakita ko na siya dati sa mansyon. Hindi siya kasing tapang ng iba. Tahimik lang siya lagi.Pagdating namin sa parking area, bigla niyang hinila ang braso ko palayo sa kasama niya.“Sandali,” sabi niya sa isa. “Ako na ang bahala kay Manang. Ipapasok ko na sa sasakyan.”Tumango ang isa at nauna nang sumakay.Naiwan kaming dalawa.Tumingin siya sa akin. Iba ang tingin niya. Hindi galit. Parang may iniisip.“Manang,” mahina niyang sabi. “Gusto mo bang makatakas?”Parang tumigil ang mundo ko. Hindi ako agad nakasagot.“A-ano?” tanong ko.“Kapag sinabi kong tumakbo, tumakbo ka. Diretso. Huwag ka lilingon, naiintindihan mo? Kunwari ay naisahan mo ako, basta huwag kang magpapahuli, okay? Kundi tapos sa mga kasama ko,” sabi niya.Nanlaki ang mata ko. Totoo ba ito? O panibagong laro na naman?“Hindi ka ba nila hahabulin kung paaptakasin ako?”

No Shame

ShaneTumunog ang cellphone ko habang nakatayo ako sa may bintana ng opisina ko. Nang makita ko ang pangalan ng tumatawag, alam ko na agad kung ano iyon.Sinagot ko.“Sir,” mahinang sabi ng tauhan ko sa kabilang linya. “Okay na po, sir. Wala na po si Manang Kendra.”Saglit akong hindi nakapagsalita. Hindi dahil nagulat ako. Hindi dahil hindi ko inaasahan. Kundi dahil kahit paano, matagal na rin siyang nasa bahay na iyon. Bahagi na siya ng mansion noon pa man.“Sigurado ka?” tanong ko.“Opo, sir. Tapos na po. Wala pong nakakita. Malinis po.”Ipinit ko ang mata ko sandali. Huminga ako nang malalim.“Sige,” sagot ko. “Siguraduhin mong walang sabit. Ayoko ng problema.”“Opo, sir. Ako na po ang bahala.”Pinatay ko ang tawag.Ibinaba ko ang cellphone sa mesa at tumingin ulit sa labas ng bintana. Madilim ang gabi. Tahimik. Parang walang nangyaring masama sa mundo.Pero alam ko ang totoo.Si Manang Kendra… matigas ang ulo. Ilang beses ko na siyang binalaan. Ilang beses ko na siyang pinatahimi

No Conscience

LESLYIlang araw na ang lumipas pero hindi ko pa rin nakikita si Manang Kendra. Simula noong dinala raw siya sa ospital, parang bigla na lang siyang naglaho. Noong una, naniwala pa ako. Sabi nila masama raw ang lagay niya. Kailangan daw ng pahinga. Pero habang tumatagal, mas lalo akong kinakabahan. Hindi normal ang ganito.Isang hapon, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumapit ako sa dalawa sa mga tauhan na nag-uusap sa may sala.“Kuya, kamusta na si Manang Kendra? Pwede ba siyang bisitahin?” tanong ko. Pinilit kong maging kalmado.Nagkatinginan sila bago sumagot ang isa. “Hindi ka pwede lumabas isa pa ay nagpapagaling pa siya.”“Anong sakit niya?” tanong ko ulit. “Biglaan naman yata. Okay pa siya noong nakaraan.”“Lesly, huwag ka nang mausisa,” malamig na sagot ng isa pa.Napansin kong iniiwasan nila ang mga mata ko. Lalong tumibay ang hinala ko. May itinatago sila.Kinagabihan, nakita ko ang isa sa mga tauhan sa likod ng bahay. Siya iyong medyo mas mabait. Lumapit ako sa kanya .

Not Favor

LESLYHindi ko na kinaya ang bigat sa dibdib ko kaya dumiretso ako sa kwarto ni Nancy. Hindi na ako kumatok nang maayos. Halos itulak ko ang pinto habang umiiyak.“Nancy…” tawag ko, basag ang boses ko.Nagulat siya sa kama niya. Nakaupo siya at may hawak na libro pero agad niya iyong ibinaba nang makita ang itsura ko.“Lesly? Ano nangyari? Bakit ka umiiyak?” tanong niya, nag-aalala.Lumapit ako sa kanya at napaupo sa gilid ng kama. Hindi ko mapigilan ang hikbi ko. Nanginginig ang kamay ko.“Si Manang Kendra…” sabi ko sa pagitan ng pag-iyak.“Ano tungkol kay Manang? Hindi ba nasa ospital pa siya?” sagot niya, naguguluhan.Umiling ako. “Hindi na… wala na siya.”Napatayo si Nancy. “Anong wala na? Lesly, magsalita ka ng maayos.”Pinunasan ko ang luha ko pero tuloy-tuloy pa rin iyon. “Pinatay siya ni Shane.”Parang natulala si Nancy sa narinig niya. “Ano?” mahina niyang sabi, parang hindi makapaniwala.“Pinatay siya,” ulit ko, mas malinaw na ang boses ko kahit nanginginig pa rin. “Hindi si

Accidental Call

LESLYLumapit ako kay Nancy at halos dumikit ang labi ko sa tenga niya. Ayokong may makarinig kahit anong mahina na tunog. Mahirap na baka marinig sa CCTV.“Nancy,” bulong ko, “may cellphone ako.”Napalingon siya agad sa akin. “Ano?”“May tinago ako. Matagal na. Hindi nila alam,” sabi ko, halos pabulong pa rin. “Pwede tayong tumawag kay Dwayne. Pwede tayong humingi ng tulong. Ano sa tingin mo? Gusto mo itext o tawagan ko na siya?”“Hindi,” agad niyang sabi habang umiiling. “Hindi pwede.”“Bakit hindi?” tanong ko, medyo napalakas ang boses ko pero agad ko ring hininaan. “Nancy, ito na ang chance natin. Gusto mo bang magaya tayo kay Manang Kendra? O kay Giselle na putol ang dila at paa?”Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. “Kapag nalaman ni Dwayne na wala ako sa mental… at buhay si Baby Jake… kukunin niya ang anak namin. Ako ipapabulok niya sa kulungan.”Natigilan ako. Alam kong mahal na mahal niya ang bata.Umiling siya nang paulit-ulit. “Lesly. Naniniwala pa rin siya na ako ang

One Miss Call

DWAYNEKakatapos ko lang magdasal sa harap ng mini altar na pinagawa ko para kay Mama. Maliit lang iyon pero maayos. May kandila, may bulaklak, at sa gitna ang larawan niya na nakangiti. Tuwing gabi, dito ako lumalapit kapag magulo ang isip ko.“Ma…” bulong ko habang nakatingin sa larawan niya. “Sabihin mo nga sa akin ang totoo. Si Nancy ba talaga ang pumatay sa’yo?”Mabigat sa dibdib ko ang tanong na iyon. Ilang beses ko na iyong inulit-ulit sa isip ko pero hanggang ngayon wala pa rin akong malinaw na sagot.May parte sa akin na galit. Galit na galit. Dahil noong araw na iyon, siya ang huling kasama ni Mama. Siya ang nandoon. Siya ang katabi nito sa kamay, ang may hawak ng patalim na nakabaon sa dibdib nito.Pero may parte rin sa akin na nagdududa.“Ma, kilala mo ako,” sabi ko habang nakatitig pa rin sa larawan niya. “Hindi ako basta-basta naniniwala sa sabi-sabi. Pero ang daming ebidensya. Ang daming nagtuturo sa kanya.”Napahawak ako sa noo ko. Parang sasabog ang ulo ko sa dami ng

Answered Prayer?

LeslyHindi pa ako tuluyang nakakatulog. Nakahiga lang ako, nakatitig sa kisame, hawak pa rin ang cellphone na muntik ko nang maitapon kanina dahil sa kaba. Paulit-ulit sa isip ko ang isang tanong binigyan kaya niya ito ng pansin?Parang sinagot ng langit ang tanong ko. Biglang nag-vibrate ang cellphone sa kamay ko. Halos tumalon ako sa kama.Pagtingin ko sa screen, parang tumigil ang paghinga ko.Si Dwayne.Tumatawag siya pabalik!“Diyos ko…” bulong ko, nanginginig ang kamay ko.Isang segundo lang akong natulala. Gusto kong sagutin. Gusto kong marinig ang boses niya. Gusto kong sabihin na buhay si Nancy. Na hindi kami ligtas dito.Pero kasabay ng pag-asa, sumipa ang takot. Naalala ko rin ang mga sinabi ni Nancy, yung pakiusap at mga luha niya.Isa pa may CCTV sa kwarto ko, sa hallway. May CCTV rin malapit sa hagdan at sa bawat sulok. Kilala ko si Shane. Kapag nakita niyang may hawak akong ibang cellphone…Tapos na ako.Mabilis kong pinindot ang off. Hindi ko na hinintay na tumagal an

Hidden Sanctuary

DWAYNEBuong magdamag akong gising. Hindi ako nakatulog kahit isang oras. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama, hawak ang cellphone, paulit-ulit tinitingnan ang screen. Hinihintay ko ang tawag ni Carlton.Kagabi pa ako balisa. Isang miss call lang pero parang may kung anong gumagalaw sa loob ko. Hindi iyon normal. Hindi iyon basta maling tawag. May kutob akong hindi ko matiyak.Nang biglang tumunog ang cellphone ko, halos agad ko iyong sinagot. Hindi ko na hinintay ang pangalawang ring.“Carlton?” agad kong sabi, hindi ko na hinintay ang pagbati niya. “Ano ang nalaman mo?”Narinig ko ang maikling paghinga niya sa kabilang linya. “Boss—”“Bilis na,” putol ko. “Saan galing ang tawag?”“Na-trace namin ang huling signal,” sagot niya, “Mula ito sa isang private villa.”Napatayo ako. “Villa? Saan lugar?”Ibinigay niya ang lugar. Tahimik ako sandali habang iniisip ko ang lokasyon. Medyo liblib. Hindi basta napupuntahan.“Sigurado ka?” tanong ko.“Oo, boss. Doon tumama ang signal bago na-off ang

...

22 23 24 25 26

...

SCAN CODE TO READ ON APP