Todos los capítulos de One Year Contract with my Boss: Capítulo 221 - Capítulo 230

Janella“Tito, tama na po, baka hinahanap na ako ni Dwyane, ayokong maghinala siya, baka ano na ang iniisip nun’ hindi ko pa siya natatawagan mula kanina, hindi nga niya alam na nagkaroon ako ng bridal shower, wala rin bantay yung baby, tiyak galit na siya kapag nakita na yung anak niya na nag-iisa sa loob ng kwarto, hindi ko alam ang idadahilan ko sa kanya, kaya please, babalik nalang ako ulit,” sabi ko na sobra ng kinakabahan.“Ummmm! Puta tumahimik ka na lang diyan at igiling mo yang puwet mo! Wala akong pakielam sa Dwayne na ‘yun o kung sinoman hudas! Ang Butas ng puke mo ang kailangan burat ko!” inis na sabi ni Tito Bernard.Tumindig ang mga balahibo at nag-init ng sobra ang katawan ko sa narinig.“Aaaahhh, ganyan….. lagyan mo ng konting libog…….ahhhhh…… Puta ang sarap mo talagang kantutin Janella! Kahit galit ako sa’yo ay idadaan ko nalang sa pagkantot sa’yo ang inis ko!” parang baliw na sabi niya.“Tito, bilisan mo na!” sigaw ko.“Putang ina mo! Huwag mo akong minamadali. Wag m

LeslyPakiramdam ko may hahabol sa akin kahit wala naman. Pagliko ko sa hallway, saka ako huminga nang malalim.Pero kahit huminga ako nang malalim, hindi pa rin kumalma ang dibdib ko. Mabilis pa rin ang tibok ng puso ko. Parang may nakasunod sa akin kahit alam kong wala. Ilang beses pa akong napalingon sa likod ko. Tahimik ang hallway. Walang tao. Pero hindi nawawala ang kaba.“Kalma ka lang… kalma,” bulong ko sa sarili ko.Hawak ko pa rin sa bulsa ko ang cellphone na kinuha ko. Malaking tulong iyon kung sakali. Pero ngayon, mas iniisip ko ang nakita ko sa kabilang kwarto.Si Janella. At ang lalaking kasama niya.Hindi iyon normal. Hindi iyon itsura ng taong bihag o tinatago. Para siyang komportable. Para bang may tiwala siya na walang mangyayari sa kanya dito.At iyon ang mas nakakatakot.Mabilis na akong naglakad papunta sa kwarto ni Nancy. Pagdating ko sa pinto, kumatok ako agad.“Nancy… ako ‘to,” sabi ko.“Pasok,” sagot niya mula sa loob.Binuksan ko ang pinto at pumasok. Pagpaso

LeslyPagkalabas ko ng kwarto ni Nancy, hindi pa rin ako mapakali. Mabigat ang dibdib ko at parang may humahabol sa isip ko. Yung nakita ko kanina, paulit-ulit bumabalik sa alaala ko. Si Janella. Yung matandang lalaki. Yung eksenang hindi ko inaasahan na makikita sa loob ng bahay na ito.Huminga ako nang malalim habang naglalakad sa hallway. Tahimik ang paligid. Sobrang tahimik na pati tunog ng tsinelas ko rinig na rinig. Parang mas lumalakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa katahimikan.“Saan ba talaga…” mahina kong sabi sa sarili ko.Gusto ko nang kalimutan, pero hindi ako mapalagay. Kaya imbes na bumalik sa kwarto ko, napahinto ako sa tapat ng kwarto na pinagkitaan ko kanina.Nakatayo lang ako doon ng ilang segundo. Nakatingin sa pinto. Parang natatakot akong buksan pero gusto ko rin makasiguro.“Dito ‘yon. Sigurado ako,” bulong ko.Dahan-dahan kong hinawakan ang door knob. Medyo malamig sa kamay ko. Parang lalo akong kinabahan.Pinihit ko.Click.Unti-unti kong binuksan ang pinto a

JanellaMabilis na pinaghuhubad ni Tito Bernard ang mga damit ko saka muling akong hinalikan. Ako naman ay yumakap sa kanya at gumanti rin ng halik. Hindi ako nakaramdam ng anuman takot sa marahas na pag-atake sa akin.Parang natutuwa pa nga ako na makitang parang nadedemonyo ang mga lalake sa akin tulad ni Tito Bernard. Akalain mong meron akong kakayahan o para mapahayok ng ganito katindi ang isang lalake sa katawan ko.“Ohhhhhhh! Tito!” ungol ko pa ng teng pababa sa leeg ko naman ang pinuntirya niya.Alam kong walang lalake ang hindi maiingit kay Tito Bernard ngayon maski na abogado ito ay hindi naman ito ganun kayaman o sikat.Sino mag aakala na ang tulad kong artista, modelo at napakagandang babae ay papatol sa kanya na halos doble ng edad ko ang aming agwat?“Ummmm, ummmmmmmppp” tunog ng pagsuso ni Tito Bernard sa isang suso ko habang lamas-lamas ang isa pa.“Ohhhhhhhh, Fuck! Ahhhhhh!” ungol ko sa patuloy na pagkain sa mga suso ko na meron pang kasamang pagkagat-kagat pa sa pink

LeslyNapahinga ako nang malalim habang nakahiga sa kama. Nakatingin ako sa kisame pero wala naman akong nakikita kundi puting pintura at maliit na bitak sa gilid. Pero kahit ganoon, ang bigat ng isip ko. Parang may bato sa dibdib ko na hindi matanggal. Paulit-ulit sa utak ko ang sinabi ng tauhan ni Shane kanina. Seryoso ang mukha niya noong nagbabala siya sa akin.“Kung ayaw mong pag-initan ni Sir Shane, huwag kang makialam sa mga bagay na hindi mo buhay.”Simple lang ang sinabi niya pero malinaw ang ibig sabihin. Manahimik ka. Sumunod ka. Huwag kang magtanong. Huwag kang makialam.Napapikit ako at napakagat sa labi. Gusto ko sanang sumunod na lang. Mas madali ang walang alam. Mas ligtas ang tahimik. Pero paano naman sina Nancy? Paano kung may masamang mangyari sa kanya o sa bata? Kaya ko bang tiisin iyon?Doon ko naalala ang cellphone.Bigla akong napamulat. Parang may ilaw na sumindi sa isip ko. Dahan-dahan akong bumangon at umupo sa kama. Tumingin ako sa paligid ng kwarto. Tahimik