Todos los capítulos de One Year Contract with my Boss (SPG): Capítulo 241 - Capítulo 250

JANELLA“Bwisit kang bata ka! Pahamak ka!” sigaw ko habang nakatingin sa maliit na katawan ni Dwyane Jr. sa crib. Halos kumulo ang dugo sa ulo ko sa sobrang inis.Walanghiya kasi si Tito Bernard. Mabuti nalang ay nauto ko siyang magkita kami sa susunod kaya nagawa kong makauwi na.Lumapit ako sa crib, “Kahit ayoko sa’yong tiyanak ka, kailangan mong manatili sa akin bilang anak ko. Dahil sa’yo makukuha ko ang lahat ng gusto ko. Kung mawawala ka, wala na akong karapatan sa kahit ano. Wala na akong leverage… at hindi puwede iyon. Kaya kahit hindi kita anak, kailangan paniwalaan ni Dwayne na ako ang ina mo.”Bumukas ang pinto nang malakas kaya napalingon ako agad. Kakauwi lang ni Jamilla. Kita ko pa sa mukha niya ang pagod. Bigla akong nakaramdam ng inis na kanina pa nakatago sa dibdib ko.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nilapitan ko siya at hinampas ko ang braso niya. “Ano ba, Jamilla! Bakit ngayon ka lang umuwi?” galit kong sabi. Halos nanginginig ang boses ko. “Pinahamak mo ako!”

NOELPagpasok ko sa loob ng mansion, hindi ko maiwasang mapangiti. Nasa bulsa ko pa rin ang sobre. Ramdam ko ang kapal nito. Limampung libo. Sa buong buhay ko, hindi pa ako nakakahawak ng ganoong kalaking pera nang isang bagsakan.Tahimik akong dumaan sa likod, sa may kusina. Ayokong may makakita na nakangiti ako mag-isa. Baka magtaka pa sila.Habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang mag-isip.Buti pa si Miss Janella.Hindi ko siya boss. Hindi ko siya amo. Hindi siya ang nagbibigay sa akin ng utos araw-araw. Pero kaya niyang magbigay ng ganoong pera nang parang maliit lang na bagay.Samantalang si Boss Shane… araw-araw ang utos. Linis dito. Hugas doon. Bili nito. Hatid iyon. Pero ang sahod ko? Labinlimang libo lang isang buwan. Minsan pa nga, delayed pa dahil kinukupot ng mga gagong tauhan niya ng hindi nito alam.Napabuntong-hininga ako.Hindi ko sinasabi na masama si Boss Shane. Pinakain niya ako. Pinatulog dito sa likod ng mansion. Pero minsan, pakiramdam ko kulang pa rin.Pagdati

JANELLAPagbalik ko ng bahay, deretso akong pumasok sa sala. Ramdam ko pa ang pagod sa pagmamaneho pero mas nangingibabaw ang kaba at galit na matagal ko nang kinikimkim. Nandoon si Jamilla, paikot-ikot ang lakad, halatang hinihintay ako.Pagkakita niya sa akin, agad siyang lumapit. “Ano na? Pumayag ba si Noel?” tanong niya, halos hindi makahinga sa kakaisip.Napangisi ako habang inaalis ang sapatos ko. “Jamilla,” sabi ko, sabay upo sa sofa, “walang tao ang aayaw sa tatlong milyon.”Nanlaki ang mata niya. “Ibig mong sabihin, pumayag?”Tumango ako. “Oo. Tatlong milyon, wala nang tanong-tanong. Alam mo naman ang mga taong tulad ni Noel. Hindi sila tapat sa kahit sino. Tapat lang sila sa pera.”Umupo siya sa tapat ko. Tahimik siya sandali, parang iniisip ang mga susunod na mangyayari. “Kelan mo planong isagawa ang plano?”Huminga ako nang malalim. “Ngayon linggo. Hindi pwedeng matagal. Habang tahimik pa ang lahat, doon tayo gagalaw.”Tinitigan niya ako. “At kapag mo nakuha na si Nancy at

NOELNapangisi ako habang naglalakad pabalik ng kusina. Wala na si Tony. Wala na ring haharang sa plano ko. Sa akin lang ang Tatlong milyon. Papatakasin ko lang sila Ma’am Nancy. Pagkatapos ay pwede na akong mawala ay mamuhay ng marangya kasama ng nanay ko sa probinsya.“Salamat, Tony,” bulong ko sa sarili ko. Kung hindi siya naging sakim, hindi ko sana siya inunahan.Mabilis akong kumilos sa kusina. Sanay naman ako magluto. Nagprito ako ng manok, gumawa ng salad, at nag-ihaw pa ng konting pulutan na sisig. Habang ginagawa ko iyon, nakahanda na sa gilid ang maliit na bote ng pampatulog. Hindi iyon basta gamot lang. Malakas iyon. Ilang minuto lang, siguradong tulog ang kahit sinong uminom.Nagbukas ako ng mga beer at isa-isa kong nilagyan ng halo. Maingat ang galaw ko. Walang dapat makakita. Wala namang tao sa kusina kundi ako lang.Pagkatapos kong maghanda, tinawag ko ang siyam na bantay sa sala. “Mga kuya! Kain na!” sigaw ko.Isa-isa silang lumapit, nagbibiruan pa. “Ayos ah, Noel. An

SHANESobra ang kaba at galit ko habang pabalik kami sa mansion matapos kong matanggap ang tawag ni Tony. Mahina ang boses niya sa linya, parang naghihinalo, parang may masamang nangyari. Hindi malinaw ang lahat ng sinabi niya pero sapat iyon para bumilis ang tibok ng puso ko.“Boss, bumalik ka… may tangka… si Noel… patakasin si Ma’am Nancy…” ang huli kong malinaw na narinig bago naputol ang tawag.Hindi na ako nag-isip. Pinabalik ko agad ang sasakyan. Tahimik ang limang tauhan ko sa loob. Ramdam nila ang galit ko. Kapag ganito ay wala ni isang ang magtatanggka na magsalita o gumawa man lang ng konting ingay.Habang nasa daan, binuksan ko ang CCTV sa cellphone ko. Nanginginig ang kamay ko sa galit.Paglabas ng live feed, kumulo agad ang dugo ko. Nakahandusay ang siyam na tauhan ko sa kusina. Walang malay. Parang mga bangkay. Mga bobong inutil.Paglipat ko ng camera, nakita ko si Noel. Kinakaladkad niya si Nancy palabas ng kwarto. Umiiyak si Nancy. Humahabol si Lesly, pinipigilan siya.