All Chapters of One Year Contract with my Boss: Chapter 251 - Chapter 260

273 Chapters

Botched

JanellaMagkatabi kami ni Jamilla na nakaupo sa loob ng kotse ko, nakatingin sa mansion ni Shane at nanghihintay na sa paglabas ni Nancy. “Sino sa tingin mo ang makakapagpalabas kay Nancy? Si Tony o si Noel?” tanong ko sa kanya, habang nakangisi pa rin.“Umm… siguro si Noel,” sagot ni Jamilla, nakangisi rin, medyo nag-iisip. “Mukhang mas engot siya, kaya hindi nila paghihinalaan agad.”Natawa ako nang bahagya at napatingin sa oras. “Konting oras na lang,” sabi ko.Napatingin din si Jamilla sa akin. “Sigurado kanng 3 milyon ang ibabayad mo?” tanong niya.Napangisi ako at kinuha ang cheke mula sa bag ko, “Of course not, tatalbog ang check na ito, dahil walang pera itong account na ginamit ko, kahit saan banko ay walang magbibigay ng pera sa kanila,” sabi ko,Napapahagikgik si Jamilla, “Gaga ka talaga, Janella… papaasahin mo lang pala si Noel o Tony sa pera?”Tumango ako at natawa rin, “Oo, hindi naman ako tanga na magbibigay ng ganun kalaking pera. Isa pa kapag nakuha na nila si Nancy,

Blood infection

JANELLATakot kaming umuwi ni Jamilla. Simula nang tawagan ako ni Shane at bantaan, parang ayoko nang bumalik sa bahay. Pakiramdam ko may naghihintay na masamang mangyayari. Tahimik ang biyahe namin pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko.“Natatakot ako, ano na ang mangyayari?” mahina tanong ni Jamilla.Wala akong naisagot. Sa ngayon kailangan kong umuwi. Iyon lang ang safe place ko.Pagdating namin sa bahay, doon lalo nanlamig ang katawan ko. Nasa sala si Dwyane. Kakauwi lang niya galing opisina. Nakaupo siya pero halatang galit. Namumula ang mukha niya.Pagpasok pa lang namin, tumayo agad siya.“Saan ka galing?!” sigaw niya.Hindi ako agad nakapagsalita. Parang natuyo ang lalamunan ko.“Mataas ang lagnat ng anak mo! Isang katulong lang ang kasama niya! Iniwan mo na naman?!” halos mag-echo ang boses niya sa buong bahay.Napatingin ako sa katulong na nasa gilid. Halatang takot din.“K-Kasi …” hindi ko maituloy.Lumapit si Dwyane sa akin. “Bakit mo iniwan si Baby? Ano ba talaga ang mas

Not the real mother

DWAYNEBobo na lang ang hindi makakaintindi sa mga nangyayari. Ilang segundo akong nakatitig kay Janella habang paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ng doktor. Type AB ako. Type AB ang anak ko. Type O si Janella.Kahit hindi ako doktor, alam ko na may mali.Hindi ko namalayan ang sarili ko. Lumapit ako at malakas ko siyang sinampal.Pak!Napaling ang mukha niya. Napatili siya at napahawak sa pisngi.“Sabihin mo sa akin ang totoo!” sigaw ko. “Hindi ikaw ang ina ng baby?!”Napaatras siya hanggang sa mapaluhod sa sahig. Umiiyak siya pero wala akong maramdaman na awa. Mas malakas ang galit ko.“Dwyane… hindi… ako ang mommy niya…” nanginginig niyang sabi.“Tumigil ka!” sigaw ko ulit. “Huwag mo akong gawing tanga!”Tahimik ang buong hallway ng hospital. Nakatingin ang ilang nurse at bantay pero wala akong pakialam.Huminga ako nang malalim at humarap sa doktor.“Dok… sigurado ba kayo? Ako ba talaga ang ama ng bata?”Tumango ang doktor, seryoso ang mukha. “Mr. Johnson, nagawa na po ang paternal

The Whole Truth

JAMILLATakot na takot ako habang nasa loob ng interrogation room. Maliwanag ang ilaw. Nakakasilaw. Parang gusto kong matunaw sa upuan ko. Sa kabilang room, alam kong nandoon si Janella. Pareho kaming hinuli.Hindi ko kaya makulong. Hindi ko kayang masira ang pangalan ko bilang doktor. Hindi ko kayang mawalan ng lisensya. Lahat mawawala sa akin.Biglang sumigaw ang isang pulis sa harap ko.“Jamilla! Tama na ang paligoy-ligoy! Ano ang alam mo?!”Napatalon ako sa lakas ng boses niya. Nanginginig ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.“A-amin na ako…” nanginginig kong sabi. “Sasabihin ko ang lahat ng alam ko…”Nagkatinginan ang dalawang pulis sa harap ko.“Sige,” sabi nung isa. “Magsalita ka. Pero oras na magsinungaling ka, diretso ka sa kulungan. Naiintindihan mo?”“O-oo…”Bubuka na sana ang bibig ko nang bumukas ang pinto.Pumasok si Dwyane.Parang tumigil ang mundo ko.Mas lalo akong kinabahan. Nakatayo siya sa likod ng mga pulis. Matigas ang mukha. Halatang galit.“Magpatuloy ka,” malamig n

END OF ME

JANELLASobrang kaba, takot, at galit ang nararamdaman ko habang nakaupo ako sa loob ng interrogation room. Hindi ako mapakali. Kanina pa ako palakad-lakad dito, paikot-ikot sa maliit na espasyo na parang kulungan na rin. Bawat hakbang ko mabigat. Bawat hinga ko parang may nakadagan sa dibdib ko.Alam kong mabubuko na ang sikreto ko. Ramdam ko iyon.Hindi ako ang tunay na ina ng batang iyon. Matagal ko nang tinatago ang katotohanang iyon. Ilang buwan kong pinanindigan ang kasinungalingan. Inako ko ang papel. Inako ko ang pagiging ina. Inisip ko, basta hawak ko ang bata, hawak ko rin si Dwyane.Pero ngayon… parang unti-unti nang gumuguho ang lahat.Ang mas nakakainis pa, mas inuna pa nilang kausapin si Jamilla. Para bang mas mahalaga ang sasabihin niya kaysa sa akin. Kilala ko si Jamilla. Mahina ang loob noon. Kapag natakot, kakanta. Kapag nasukol, magtuturo.Sigurado ako na hindi lang tungkol sa hindi ako ang ina ni Dwyane Jr. ang sinabi niya.Hindi ako makaupo nang maayos. Tumayo ako

Nothing to left

JANELLAMagdamag akong dilat sa loob ng solong selda. Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas dahil wala namang orasan dito at ang liwanag lang na pumapasok ay galing sa maliit na bintana na may bakal. Hindi ako nakahiga nang maayos. Maya’t maya ay bumabangon ako, naglalakad paikot-ikot, tapos uupo, tapos tatayo ulit. Para akong mababaliw sa kakaisip.Hindi ko alam kung paano ako makakatakas sa mga kasong ibabato sa akin. Hindi ko alam kung sino pa ang kakampi ko. Mas lalong hindi ko alam kung ano na ang sinabi ni Jamilla. Iyon ang pinaka nagpapakaba sa akin. Si Jamilla na kanina lang ay kasama ko pa, ngayon parang kampi na sa kanila.Sa kabilang selda, naririnig ko ang mahina niyang pag-ubo at minsan ay parang humihikab pa siya. Para siyang walang pakialam. Para bang hindi siya takot. Parang sigurado siyang hindi siya makukulong.“Jamilla,” mahina kong tawag, pero may galit sa boses ko. “Ano bang sinabi mo sa kanila?”Sandali siyang natahimik bago sumagot. “Wala akong sinabi na

My wife is innocent

DWAYNENakatayo ako sa loob ng interogation room, nanginginig sa galit at halos hindi makahinga. Nakaluhod sa harap ko si Judge Hernan Velasco, ang buong mukha niya basang-basa sa luha. Halatang natatakot siya, pero hindi sapat iyon para bawiin ang lahat ng pinsalang ginawa niya.“Judge Velasco,” sabi ko, galit at malakas, “ano ba talaga iniisip mo? Pera lang ba ang lahat sa iyo? Paano mo nagawa ‘to sa asawa ko? Sa buhay namin?”Umiiling siya, nanginginig, pero walang masabi.“Alam mo ba kung gaano kasama ang ginawa mo?” tanong ko ulit, “Pinaglaruan mo ang buhay ng inosente. Alam mo ba kung sino ang totoong pumatay kay Madam Elena? Si Janella! Hindi si Nancy! Naiintindihan mo ba iyon?”Tumango siya, at halatang mas lalo siyang natatakot. “Sir Dwayne… patawarin niyo po…” sabi niya, nanginginig. “Hindi ko po alam na ganito kalala…”“Hindi sapat ang paghingi mo ng tawad!” sigaw ko, “Hindi mo puwedeng bilhin ang hustisya, at hindi mo puwedeng paligawin ang tamang proseso para sa buhay ng

Forever Wife

SHANE Galit na galit ako habang pinapakinggan ang report mula sa spy ko. “Sir Shane, umalis na po kayo ngayon diyan,” sabi niya, halatang nanginginig sa takot. “Papunta na po si Sir Dwayne. Alam na niya na wala si Ma’am Nancy sa mental hospital. Naipakulong na po ang head doctor at pinasara ang buong pasilidad. Nakakulong na rin ang judge na binayaran niyo po, kaya alam na ni Sir Dwyane na inosente si Ma’am Nancy. Nakakulong na rin ngayon si Janella.”Tumigil ako saglit, pinipilit kontrolin ang galit. Ramdam ko ang init sa dibdib ko, ang tensyon sa paligid. “Hindi ako papayag na mawala sa akin si Nancy! Lilipat na tayo!”Tumango ang isang tao ko, “Opo, Sir Shane. Lahat ng tauhan nakaayos na po.”“Lahat ng sasakyan, ihanda. Ilagay lahat ng mga importanteng gamit. Hindi puwedeng maabutan nila tayo dito,” utos ko. “Shane… bakit bigla tayo aalis?” tanong ni Nancy nang sabihan ko na aalis na kami.Nginitian ko siya, “Para sa kaligtasan natin, Nancy. Hindi puwede makalapit pa dito si Jane

Everything is a lie

LESLYTahimik lang ako noon. Nakatayo ako sa may pinto ng maliit na hallway nang marinig ko ang tawag ng spy na pulis kay Shane. Hindi nila alam na naririnig ko lahat. Hindi ako gumagalaw. Parang nanigas ang buong katawan ko.“Sir Shane, umalis na po kayo diyan. Papunta na si Sir Dwayne. Alam na niya na wala si Ma’am Nancy sa mental. Nakulong na po ang head doctor. Pinasara na rin ang lugar. Nakulong na rin ang judge na binayaran ninyo. At si Janella, nakakulong na rin po dahil alam na siya ang pumatay kay Madam Elena.”Halos mahulog ang puso ko sa narinig.Nakakulong na si Janella?Ibig sabihin… alam na ni Dwayne ang totoo. Alam na niya na inosente si Nancy.Pero bakit nagsisinungaling pa rin si Shane? Bakit iaalis pa rin nya at ilalayo?Narinig ko pa ang sagot ni Shane, galit na galit ang boses niya. “Ano? Sigurado ka ba? Paano nangyari ‘yan? Sino ang naglabas ng impormasyon?”“Sir, mabilis po ang kilos ni Dwayne. May presscon na po. Inanunsyo na inosente si Ma’am Nancy.”Hindi na a

Give my wife back

DWAYNEHabang nakatayo ako sa loob ng helicopter, nakatanaw sa madilim na isla, ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. Hindi ito simpleng operasyon. Hindi ito basta pag-aresto lang.Pupuntahan ko ang isla para kunin ang asawa ko. Kasama ko ang halos isang daang military, sundalo, at pulis. Hindi ako nagkulang sa tao. Alam ko kung gaano katuso si Shane. Hindi siya susuko nang basta-basta. May armas siya. May tauhan. May backup plan.Lumapit sa akin ang hepe ng operasyon.“Sir Dwayne,” sabi niya habang nakafull body armor, “nakaposisyon na ang lahat. Paglapag natin, paliligiran agad ang buong isla. Walang makakatakas.”Tumango ako pero hindi ko inalis ang tingin ko sa labas. “Siguraduhin n’yo lang na wala mangyayari kay Nancy. Kahit ano ang mangyari, siya ang priority.”“Opo, Sir. Hostage rescue protocol.”Napapikit ako sandali. Masakit marinig ang salitang hostage.Asawa ko ‘yon.Paglapag namin sa isla, mabilis ang kilos ng lahat. Kumalat agad ang mga sundalo. Pinalibutan nila ang mansion. M

...

23 24 25 26 27 28

SCAN CODE TO READ ON APP