All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า: Chapter 151 - Chapter 160

“แต่ว่าหมอติณณ์ สองวันสุดท้ายเป็นวันที่คุณจะต้องขึ้นพูดเกี่ยวกับงานวิจัย จะกลับเลยแบบนี้… เอ่อ มันจะไม่ดีมั้ง”ติณณ์ภพรู้ดี เขาจึงหันไปแจ้งกับคุณหมอไพศาลอีกครั้ง“ผมทราบครับ เอาเป็นว่าผมจะกลับมาก่อนวันที่จะต้องขึ้นเวทีพูดก็แล้วกัน แต่พรุ่งนี้ยังไงผมคงต้องรีบกลับก่อน”“แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน หมอณรินทร์เธอดื่มจนเมา แล้วเดินเข้าห้องผิดจริงเหรอ”ติณณ์ภพหันไปมองคนอื่น ๆ ที่เริ่มมองมาที่เขา และสงสัย เขาจึงรีบพูดทันที“คงจะแบบนั้นละมั้งครับ แต่โชคดีที่มีพนักงานอยู่แถวนี้ ผมกำลังจะเข้านอน และกลัวว่าเธอจะเกิดอันตราย ก็เลยขอให้พนักงานมาช่วยพาเธอกลับห้องไป ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนกลับเข้าไปพักผ่อนเถอะครับ ขอโทษด้วยที่เสียงดังรบกวนพวกคุณ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหมอ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไปเถอะพวกเราก็เข้านอนเถอะ”เมื่อติณณ์ภพพูดแบบนั้น หมอที่ยืนอยู่หน้าห้อง ก็ทยอยเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองทันที“อาจารย์ไพศาลครับ ผมเดินไปส่งคุณที่ห้อง”“ไปสิ” ไพศาลอาบน้ำร้อนมาก่อน เมื่อมองตาของติณณ์ภพ ก็รู้ว่าเขามีบางอย่างอยากจะพูด เมื่อหมอติณณ์เดินไปส่งหมอไพศาลที่ห้อง เขาก็เริ่มพูดขึ้นก่อนทันที“หมอติณณ์ ผมรู้เรื่อ

ยี่หวาจัดการชุดที่เหลือของทั้งคู่ โยนไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ ทันที และเริ่มจับแท่งร้อนที่แข็งสู้มือ สอดเข้ามาหาตัวเองทันทีโดยไม่รั้งรอ เพราะตัวเธอเองก็พึ่งจะรู้ว่า คิดถึงติณณ์ภพมากแค่ไหน ที่ต้องห่างกันไปนานหลายวัน ยี่หวาเองก็ทรมานไม่น้อยไปกว่าเขาเลย“อ๊าา…พี่ติณณ์ เสียวมากเลย อู๊ยยย ตื่นเต้นมากเลย”“พี่ก็… ตื่นเต้นมากเลย อาาา…เมียจ๋า ขอจูบอีกหน่อยสิ อืม...”เธอก้มลงจูบเขา ระหว่างที่ถูกกระแทกรัวเข้ามา จนโซฟาเกิดเสียงดังขึ้น แม้ว่าจะไม่ใช่เตียง แต่ก็ทำให้ทั้งคู่ตื่นเต้น และมีสงครามรักที่เร่าร้อนได้ “ที่รัก เกาะเอาไว้นะ อูยย พี่ตื่นเต้นมากเลย อาาา….”เพียงแค่เขาจับเธอหันหลัง และสอดเข้าไปอีกครั้งจนสุดทาง ความคิดถึงและห่วงหาก็เริ่มถูกระบายออก ยี่หวาพยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้ พอ ๆ กับติณณ์ภพ ที่จับหน้าภรรยา หันมาจูบเพื่อปิดกั้นเสียงครางของตัวเอง ในจังหวะสุดท้ายที่ปลดปล่อยทั้งคู่ไปสู่ปลายทาง“อื้อ…อ๊าาา!!”“เมียจ๋าา…อูยยย ตะ แตกแล้วว….”ยี่หวารู้สึกถึงน้ำอุ่น ๆ ที่ฉีดพ่นเข้ามาในร่างกายของเธอ ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องรีบสวมเสื้อผ้า เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่บ้าน ที่จะสะดวกทำทุกอย่าง เมื่อติณณ์ภพสำรวจและช่วยเ

ยี่หวาชำเลืองมองที่ภาสกร ที่เดินออกไปบอกลาดาหราที่เตียง และหันมามองหน้าสามี ก็พยักหน้าให้เขา“รีบไปเถอะค่ะ หวาจะรออยู่ที่นี่นะคะ”ติณณ์ภพเดินตามภาสกรออกไปแล้ว ยี่หวาก็เดินกลับมาคุยกับแม่และรัศมีต่อ โดยที่ไม่มีใครถามว่า ติณณ์ภพกับภาสกรมีธุระอะไรด่วน ถึงต้องรีบออกไป เพราะคิดว่าเป็นเรื่องงานห้องท่านประธาน“นั่งก่อนสิติณณ์”“ครับ”ติณณ์ภพเดินมานั่งที่โซฟา ในห้องของภาสกร เมื่อทั้งคู่นั่งลง สีหน้าภาสกรก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที“อีกแล้วเหรอ!”“ครับ? อะไรละครับเนี่ย”“ฉันควรจะถามแกมากกว่า นี่ขนาดแต่งงานไปแล้วนะ ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเหรอ กับ…. หมอหญิงคนนั้น ที่อยู่แผนกเดียวกับแกน่ะ”ติณณ์ภพรู้ว่า คนที่โทรมาหาภาสกร น่าจะเป็นไพศาล ซึ่งตอนนี้ยังอยู่ที่สิงคโปร์ เพราะทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน“นี่ขนาดฉันให้ไพศาลไปกับแก เป็นหูเป็นตาให้ ยังจะพลาดอีกเหรอเนี่ย ให้ตายเถอะแล้วนี่เมียแกรู้เรื่องที่หมอหญิงคนนั้น ย่องเข้าห้องแกหรือยัง”“ยังเลยครับ ผมยังไม่ได้บอก คิดว่าจะบอกหลังจากที่แม่ดาหราผ่าตัดเสร็จแล้วครับ”“เวรละสิ แกไม่กลัวว่า ถ้าหนูยี่หวารู้เรื่องก่อน เธอจะโกรธเอาเหรอ เรื่องนี้มันไม่เล็กเลยนะ หมอ

ไพศาลย่นหน้าผาก และนั่งฟังเงียบ ๆ ณรินทร์ยังไม่หยุดสะอึกสะอื้น แต่เมื่อเห็นว่าไพศาลไม่ได้คล้อยตาม เธอจึงค่อย ๆ เงียบลง“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เรายังต้องอยู่ที่นี่ด้วยกันอีกหลายวัน ผมหวังว่าคุณจะระวังให้มากกว่านี้ อย่าลืมนะว่าหมอติณณ์ภพเขามีภรรยาแล้ว”“เรื่องนี้… เกี่ยวอะไรกับภรรยาของเขาด้วยงั้นเหรอคะ”“คุณว่าอะไรนะ”ไพศาลมั่นใจว่า ได้ยินน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อยของหมอสาว ที่กำลังนั่งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอยู่ตรงหน้า แต่เมื่อหันกลับไป เธอก็เปลี่ยนท่าทีได้เร็วมาก จนเขาตกใจ“ไม่มีอะไรค่ะ เอาเป็นว่ารินจะพยายามไม่ให้เกิดปัญหาขึ้น ระหว่างที่ต้องอยู่ที่นี่จนจบทริปค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่… ทำให้เกิดปัญหาขึ้น รบกวนอาจารย์ไพศาล ช่วยเก็บเรื่องที่คุยกับรินเป็นความลับได้มั้ยคะ รินกลัวว่าคุณหมอติณณ์ จะถูกนินทาลับหลังอีกน่ะค่ะ”“นินทาเหรอ ทำไมหมอติณณ์ต้องกลัวด้วยล่ะ”“ก็… เรื่องของเรา ไม่สิ เรื่องของรินกับหมอติณณ์… เรื่องนี้ไม่ควรพูดออกไปไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่างถ้าภรรยาของเขารู้เข้าคงจะไม่ดีแน่ รินไม่อยากให้คุณหมอติณณ์ภพกับภรรยา ต้องมาทะเลาะกันด้วยเรื่องแบบนี้น่ะค่ะ”“อ้อ เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงหรอก

ณรินทร์ตกใจที่ไพศาลพูดเรียกสติ เธอค่อย ๆ นั่งลงอีกครั้ง และหายใจถี่ ๆ ออกมา “ขอโทษค่ะ ฉันใจร้อนไปหน่อย และคิดถึงเรื่องความสำคัญของการสัมมนาครั้งนี้ มากเกินไป ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”ไพศาลมองเธอนิ่ง ๆ และลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็นครั้งแรก “เอาล่ะเรื่องที่ผมจะคุยกับคุณก็มีแค่นี้ ระหว่างช่วงเวลาที่เหลือ คุณก็จัดการควบคุมตัวเองให้ได้ อย่าลืมว่ากลับไปผมจะต้องประเมินคุณอีกนะ”ณรินทร์ก้มหน้ารับชะตากรรมทันที เธอรู้ว่าครั้งนี้พลั้งปากมากเกินไป จนเผลอเสียมารยาทออกไปหลายครั้ง เธอลุกขึ้นและขอลาไพศาลออกไปทันที“ขอบคุณนะคะอาจารย์ไพศาล ที่ให้โอกาส รินขอตัวก่อนค่ะ”“อืม ไปเถอะ”ณรินทร์เดินออกจากห้องไปแล้ว ไพศาลที่มองตามได้แต่ส่ายหัวและถอนหายใจออกมา เขาดึงโทรศัพท์มือถือออกมา และยกขึ้นมาทันที“ท่านประธาน ได้ยินหมดแล้วใช่มั้ยครับ”กลับมาที่ห้องท่านประธาน“แกคิดว่ายังไง”“ผิดวินัย และผิดกฎโรงพยาบาล แต่ก็ไม่ถึงขั้นร้ายแรง และความผิดอาจจะไม่มากพอ ที่จะทำให้เธอถูกไล่ออก”“นี่ฉันคิดแค่ว่า จะให้เธอพักงานและย้ายแผนก แต่แกเด็ดขาดมากกว่าฉันซะอีกนะเนี่ย คิดจะเอาเธอออกเลยเหรอ”“ผมไม่ปล่อยให้ตัวปัญหา อยู่ในองค์กรนี้ได้นานหรอ