All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า: Chapter 171 - Chapter 180

ภาฑิตหันไปมองแก้วน้ำในมือของติณณ์ภพ และทักทายเขาทันที“สวัสดีครับคุณหมอ”“สวัสดีครับคุณภาฑิต ยี่หวาไปที่แผนก “สูติฯ” มาเหรอ พี่พึ่งรู้ ทำไมไม่รอไปพร้อมกับพี่ล่ะ”“เอ่อ…”ภาฑิตตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบซ่อนสายตานั้นทันที เขาหรี่ตามองยี่หวาที่อายจนหน้าแดง เมื่อถูกติณณ์ภพถามแบบนั้น“พี่ติณณ์…นั่นน้ำอโวคาโดนมสดร้านพี่อ้วนใช่มั้ยคะ ซื้อมาให้หวาเหรอ ขอบคุณนะคะ”ติณณ์ภพเดินมา ดีดหน้าผากภรรยาตัวเองทันที พร้อมกับยิ้มและยื่นน้ำปั่นของโปรดให้“พอเห็นของโปรดแล้วยิ้มออกมาได้เชียวนะ เอาไปสิ พี่ถือมาเย็นมือจะตายอยู่แล้ว ว่าแต่คุณภาฑิต วันนี้แวะมาเยี่ยมคุณแม่เหรอครับ”“ครับคุณหมอ”“เห็นคุณเขาบอกว่า กำลังจะแวะไปลองไปดื่มกาแฟ ที่ร้านข้างล่างน่ะหมอติณณ์”ดาหราพูดออกมาทันที ภาฑิตจึงรู้ว่า เขาควรจะต้องกลับเสียแล้ว แม้ว่าจะเสียดายและเสียหน้า แต่เขาก็คงต้องถอยไปก่อน เพราะสถานการณ์ตอนนี้ เขากำลังเสียเปรียบอยู่มาก“ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ หายไว ๆ นะครับคุณแม่ กลับก่อนนะครับคุณยี่หวา คุณหมอ”“ครับ กลับดี ๆ นะครับ อ้อจริงสิครับคุณภาฑิต ผมมีอะไรจะเตือนคุณสักอย่าง”เสียงเข้มของหมอติณณ์ภพ ทำเอาภาฑิตรู้

"ค่ะบอส"ริต้าตอบเพียงสั้น ๆ และวางลูกอมรสคาราเมลเอาไว้ข้าง ๆ แก้วกาแฟของเขา“นี่อะไร”“แก้รถขมของกาแฟค่ะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องรีบไปเตรียมแผนการประชุมต่อ”ริต้าลุกจากโต๊ะ และเดินออกไปจากร้านกาแฟ ภาฑิตได้แต่มองตามเลขาคนสวยของเขาไป เธอทำงานกับเขามาปีนี้เข้าปีที่สี่แล้ว เขาเคยมองเธอเป็นคนเจ้าระเบียบ ไม่เห็นแก่หน้าใคร ความพูดตรง และหน้าตาไร้อารมณ์ของเธอ เขาคิดว่ามันดูขาดเสน่ห์ของผู้หญิง แต่พอวันนี้ได้ยินว่า เธอจะต้องไปดูตัว เขาก็รีบหันมามองเลมอนฝาน และลูกอมคาราเมล ที่เธอมักจะพกติดกระเป๋าเอาไว้ตลอด“เติมน้ำเปล่ามั้ยคะคุณผู้ชาย”“อ้อได้ครับ ขอบคุณ เอ่อ ขอโทษนะครับ คือว่าปกติแล้ว ที่ร้านเสิร์ฟกาแฟ พร้อมกับเลมอนแบบนี้บ่อยหรือเปล่าครับ”เมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟทำสีหน้าแปลกใจ เธอจึงหันไปถามพนักงานที่เคาเอตร์อีกคน ซึ่งทำหน้าที่บาริสต้าอยู่ และได้คำตอบว่า“อ๋อนี่เหรอคะคุณผู้ชาย คือว่าคุณผู้หญิงที่มากับคุณ ขอให้เราฝานเลมอนมาให้เป็นพิเศษค่ะ เมนูนี้ที่ร้านไม่มีหรอกค่ะ”“เหรอครับ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับ”"ยินดีค่ะ"พนักงานเดินกลับไปแล้ว หลังจากเทน้ำดื่มให้เขา ภาฑิตอดไม่ได้ที่จะหยิบลูกอ

“พี่ติณณ์อยากคุยเรื่องอะไรเหรอคะ ว่ามาสิ”“พี่จะไปแค่ธุระเรื่องสัมมนาจบ แล้วก็จะกลับเลย ไม่อยู่เที่ยวกับคนอื่นต่อ”“ทำไมละคะ กังวลว่าหวาจะคิดมากเหรอคะ ไม่เอาน่าพี่ติณณ์ หวาไม่ใช่คนคิดน้อยแบบนั้นสักหน่อย ถ้าพี่ติณณ์รีบกลับก่อนแบบนั้น คนอื่นจะคิดเอาได้นคะว่า พี่ติณณ์ร้อนตัว”“งั้นหวาก็ไปกับพี่ ดีมั้ย”ยี่หวายิ้มและบีบแก้มสามีเล็กน้อย นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว ที่เขาขอให้เธอไปด้วย ตั้งแต่ก่อนวันที่แม่เธอจะเข้าผ่าตัด“ถ้าหวาไปกับพี่ติณณ์ แล้วใครจะเป็นธุระ พาคุณแม่ออกจากโรงพยาบาลละคะ”“เรื่องนั้นแม่กับพ่อพี่ทำได้อยู่แล้วนี่นา นะครับหวา… ไปกับพี่นะ”“ไปแค่ไม่กี่วันเองนะคะ อย่างอแงแบบนี้สิ โตแล้วนะ”“เรื่องคุณแม่ พี่ฝากหมอธนิตเอาไว้หมดแล้ว ส่วนการพักฟื้น หลังจากนี้ แม่ดาหราก็ไปอยู่ที่บ้านแม่พี่ ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วนี่”“แต่งานของหวาที่ตึกใหม่ ยังไม่เสร็จเลยน่ะสิคะ”ติณณ์ภพเม้มปากทันที เขาลืมเรื่องนี้ไปสนิท ยี่หวาเป็นหัวหน้างานที่ดูแลตึกใหม่ แม้ว่าเธอจะเป็นถึงหลานสะใภ้ของประธานบอร์ดบริหาร แต่ก็คงไม่ดีแน่ ถ้าเธอทิ้งงานไปหลายวันแบบนี้“เฮ้อ… ก็ได้ หมดข้ออ้างแล้วสินะ เอาเป็นว่า ตามนั้นก็ได้ครับ”“

“ได้สิครับ งั้นก็เชิญ”“ค่ะ”ณรินทร์ยิ้มออกมาในทันที เมื่อติณณ์ภพรับข้อเสนอของเธอ ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องสัมมนาในโรงแรม ทุกสายตาก็เฝ้ามองดู ณรินทร์รู้ดีว่ามีคนจ้องมองเธออยู่ จึงได้จงใจชวนติณณ์ภพออกไปข้างนอก เพราะอย่างน้อยถ้าข่าวนี้รั่วไปถึงหูของยี่หวาภรรยาของเขา คิดว่าเธอก็คงจะอยู่ไม่สุขแน่ ๆร้านอาหาร“คุณมีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาเถอะครับ ผมยังต้องรีบกลับไปเตรียมตัว สำหรับวันสัมมนาพรุ่งนี้อีก”“คุณหมอโกรธรินเหรอคะ เรื่องเมื่อคราวก่อน ที่รินเมาแล้วก็…”“ถ้าคุณอยากจะคุยเรื่องนี้ ผมว่าเราเลิกคุยกันดีกว่า คืนนั้นผมบอกทุกคนไปแล้วว่า คุณเมาแล้วเดินเข้าห้องผิด ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไร แค่ต่อไป… อยู่ห่าง ๆ ผมสักหน่อยจะดีกว่าสำหรับทั้งคุณและผม”“นี่คุณหมอ.... รังเกียจรินขนาดนี้เลยเหรอคะ”“ตอนนี้ยังครับ แค่เริ่มเท่านั้น แต่ถ้าคุณยังพยายามจะล้ำเส้นที่ผมขีดเอาไว้ เข้ามาอีกแค่นิดเดียว นั่นแหละครับผมจะทำให้คุณรู้ว่า เวลาที่ผมเกลียดใคร มันเป็นยังไง”น้ำเสียงราบเรียบ สายตาเคร่งขรึม จริงจังและไร้ซึ่งความเห็นใจ ทำให้ณรินทร์นั่งตัวแข็ง และอึ้งในสิ่งที่ติณณ์ภพพูดออกมา เธอไม่คิดเลยว่า เขาจะเป็นคน

“ฮึก!….ฮึก! คุณหมอคะ”เธอเรียกเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือ ติณณ์ภพถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่หันกลับไปแล้ว“หมอณรินทร์ ผมเคยคาดหวังกับคุณเอาไว้มาก ศัลยแพทย์ในโรงพยาบาลที่มีฝีมือมีค่อนข้างน้อย ตอนที่รู้ว่าคุณมาช่วยงานที่แผนก ผมรู้สึกดีใจมาก แต่ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นแบบนี้ ผมรู้สึกผิดหวังมากจริง ๆ หลังจากกลับไปเมืองไทยครั้งนี้ คุณคงจะไม่ได้อยู่ที่แผนกศัลยกรรมของผมต่อไปแล้ว”ติณณ์ภพเดินออกไปจากร้านแล้ว ณรินทร์ยังคงนั่งสั่นอยู่ที่เดิม เธอทั้งโกรธและเสียใจ จนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ และปล่อยโฮกลางร้านอาหาร ซึ่งมีแขกมองเธออยู่หลายคน หลายคนเริ่มคุยกันเกี่ยวกับสิ่งที่เห็น ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่ณรินทร์คาดเอาไว้เลยสักนิด ไม่คิดว่าติณณ์ภพจะถึงกับติดกล้องเอาไว้ในห้อง“ถึงกับติดกล้องเล็ก ๆ นั่นเอาไว้ในห้อง ฉันคงประมาทเมียคุณมากเกินไปสินะ แม่งเอ๊ย! ทำไมแค่ผู้ชายคนเดียว ถึงได้เคี้ยวยากขนาดนี้นะ! แม้แต่คลิปที่ฉันส่งไปให้ยี่หวาวันนั้น ก็ไม่ทำให้เธอคิดมากได้จริงเหรอ ในเมื่อไม่สำเร็จ ก็อย่าคิดว่าฉันจะหยุดเลย หึ!”ตอนที่ติณณ์ภพลุกจากเก้าอีก เธอทันได้สังเกตเห็นหมายเลขห้องของเขา จึงแสยะยิ้มออกมาทั