อนุตัวร้ายขอทำสวน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

ตอนที่ 119 อร่อยมากเผยกู้หยางก้มมองถ้วยเครื่องในตุ๋นอุ่น ๆ ตรงหน้ากลิ่นเผ็ดอุ่นปะทุขึ้นแผ่ว ๆ พร้อมไอร้อนบางเบาเขาชะงักเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ นี่คือเครื่องในหมูน่ะหรือ…แต่สายตาของไป๋เล่อที่นั่งตรงข้าม…คอยเฝ้ามองเขาอย่างลุ้นระทึก ราวกับหัวใจของนางแขวนอยู่ที่ปลายตะเกียบของเขาทำให้ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้แม้สักคำเดียวเผยกู้หยางยกตะเกียบขึ้น คีบชิ้นหนึ่งแล้วนำเข้าปากสัมผัสแรกที่ปลายลิ้นทำให้เขาหยุดหายใจไปชั่วครู่ความนุ่มละมุนของเครื่องใน…ปราศจากกลิ่นคาวเหมือนที่ทุกคนหวาดกลัวรสเผ็ดอุ่นจากหญ้าชิงฮวาค่อย ๆ คลี่ตัวออกกลิ่นหอมเย็นผสมความมันจาง ๆกลายเป็นรสชาติลุ่มลึกเกินคาด ราวกับความอบอุ่นที่แผ่วผ่านทรวงอกในคืนหนาวเผยกู้หยางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยคล้ายประหลาดใจก่อนที่ปลายริมฝีปากจะโค้งขึ้นช้า ๆช้า…และชัดเจนว่านี่คือรอยยิ้มแห่งความพอใจแท้จริงไป๋เล่อกลั้นลมหายใจ มองเขาไม่กะพริบเผยกู้หยางวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยเสียงต่ำ“…อร่อยกว่าที่คิดไว้มาก”เปาอันที่ยืนอยู่ด้านหลังแม้จะพยายามข่มสีหน้าให้เรียบนิ่งแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความระแวง…และความอยากรู้อย่างร้อนรนพอเผยกู้หยางวางตะเกียบลง เปาอันก

ตอนที่ 121 กินได้อร่อยด้วย ในขณะเดียวกัน ไป๋เล่อที่ฝึกฝนแม่ครัวจนสามารถทำอาหารหมูได้หลากหลายเมนู ตั้งแต่ตุ๋น ผัด ต้มจนน้ำใสทุกอย่างเริ่มลงตัวจนแทบไม่ต้องคอยชี้แนะอีกหญิงสาวจึงวางตะเกียบลงอย่างพอใจ แววตาทอประกายคล้ายมีแผนบางอย่างผุดขึ้นมา “ดี…ถึงเวลาลงมือทำเรื่องจริงเสียที”อาเหมยที่ยืนเฝ้าข้าง ๆ ถึงกับผงะเมื่อได้ยิน“นายหญิง…ท่านหมายถึง…”ไป๋เล่อยิ้มบาง ๆ ดวงตากลับแน่วแน่ “โรงทานนอกเมืองของเราเริ่มได้แล้ว” โรงทานนอกเมือง ยามเช้าตรู่ สายลมหนาวพัดแรงราวมีดคมกรีดผิวหนัง หมอกขาวลอยต่ำจนแทบคลุมปลายเท้าผู้คนที่เดินเร่งฝีเท้าเข้ามายังลานกว้างนอกเมือง ที่ซึ่งโรงทานเพิ่งถูกตั้งขึ้นสด ๆ ร้อน ๆเตาถ่านหลายสิบใบควันพวยพุ่ง กลิ่นเครื่องเทศชิงฮวาแตะปลายจมูกอุ่น ๆ ท่ามกลางอากาศที่ทำให้แขนขาแข็งราวท่อนไม้ ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้น ทั้งชาวบ้านยากไร้ คนหาเช้ากินค่ำผู้เฒ่าที่ตัวสั่นงันงกและเด็กตัวเล็กที่จมูกแดงก่ำเพราะความเย็นเสียงซุบซิบดังขึ้นตั้งแต่ก่อนถึงแถวรับอาหาร“ข้าเห็นมี…ตุ๋นเครื่องในด้วยนะ”ชายคนหนึ่งทำหน้าเหลือเชื่อ “เครื่องใน? จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่คาวจนกินไม่ได้หรื

ตอนที่ 123 ลิ้นคุณธรรมโจวเสียนผินยกคิ้วเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้มบางก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ…แต่ทุกคำแทงใจลึก “พวกท่านเรียกตนเองว่า บัณฑิต แต่ของเพียงเท่านี้…กลับไม่กล้าทดสอบด้วยตนเองหรือ?”คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเสียงดังกลางวงชาบัณฑิตที่ถูกพาดพิงถึงชะงัก สีหน้าขาวซีดวูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วนเสียงหัวเราะค่อย ๆ ดังขึ้นรอบวงบางคนหัวเราะหยัน บางคนแสร้งไอเพื่อกลบเกลื่อนแต่ทุกสายตาล้วนจับจ้องเขาอย่างรอคอยคำแก้ตัวบัณฑิตผู้นั้นกำมือแน่น เลือดร้อนพุ่งขึ้นมาถึงหูเขากระแทกเสียง “…ดี! ข้าจะลองให้พวกเจ้าดูว่าไม่มีสิ่งใดให้ข้ากลัว!”มือเขาสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบตะเกียบเขาตั้งใจแน่วแน่ว่า หลังจากกลืนคำแรกลงไป เขาจะประณามแรงยิ่งกว่าที่เคยด่าใครทั้งหมดในชีวิตแต่ทันทีที่เครื่องในชิ้นนั้นแตะลิ้น…ทุกถ้อยคำดูถูกที่เตรียมไว้กลับ…กลืนหายลงคอไปพร้อมกับรสชาติที่เขาคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงบัณฑิตผู้นั้นหยุดนิ่งไปอึดใจหนึ่งมือที่ถือคีบตะเกียบยังค้างอยู่กลางอากาศเดิมตั้งใจจะวางตะเกียบ แต่ร่างกายไม่ฟังคำสั่ง…มือกลับคีบคำที่สองขึ้นมาเองราวกับมีชีวิตซูหลิงอ้าปากค้างส่วนบั

ตอนที่ 125 ลมเปลี่ยนทิศ ลมหนาวตีหน้าแรงขึ้นเมื่อขบวนรถม้าของบัณฑิตกลุ่มใหญ่แล่นออกจากเมือง ทั้งพวกเขาอยากรู้ ของจริง มากกว่าจะฟังคำในเมืองต่อไปรถม้าจอดหน้าลานโรงทานกลิ่นเครื่องในตุ๋นเผ็ดอุ่นลอยปะทะทันทีผู้คนยากไร้กำลังยืนต่อแถวเป็นระเบียบทันใดนั้น กริ๊ก…กริ๊ก…กริ๊กกก!!เสียงประหลาดดังจากด้านหลังทุกคนหันไปมองพร้อมกันบัณฑิตที่ขี่จักรยานมาโผล่พรวดเข้ามาในลานพอดีล้อหน้าแฉลบเล็กน้อยเพราะพื้นดินลื่นเขารีบเบรกตัวโก่งจนเกือบล้มคว่ำกลางโรงทานทั้งคนยากไร้ ทั้งบัณฑิตที่มาก่อน ต่างอ้าปากค้าง“ขี่มาถึงนอกเมืองเช่นนี้เชียว?!”บัณฑิตเจ้าของจักรยานหน้าแดงก่ำหอบหายใจแรง แต่ยังทำท่าภูมิใจสุดชีวิต“ข้า…ข้า…มาดูของจริงด้วยตนเอง!”เพื่อนบัณฑิตที่มาก่อนทำหน้าตกใจ“เจ้าตามมาด้วยจักรยานจริง ๆ ด้วย!”เสียงซุบซิบดังไปทั่วลาน จนคนยากไร้บางคนหันมามองด้วยความไม่เข้าใจ “นั่นพวกบัณฑิตมิใช่หรือ!?” “พวกเขามาทำอะไร”หญิงชราถามเสียงเบา “พวกท่าน…เป็นบัณฑิตสำนักศึกษาใช่หรือไม่?”บัณฑิตที่เพิ่งลงจากจักรยานเชิดหน้า “แน่นอน ข้าเป็นบัณฑิตสำนักชิงอวิน!”“พวกท่านมาทำอะไร”บัณฑิตคนหนึ่งกระแอมแก้เขิน

ตอนที่ 127 ส่วนแบ่ง อันหย่งฟู่ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น สายตาของเขานุ่มลงวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยเขาขยับตัวนั่งตรงขึ้น เอ่ยน้ำเสียงลังเลอยู่บ้าง “เช่นนั้น…ข้าขอกล่าวกับพระชายาตามตรงแล้วกัน”ไป๋เล่อยิ้มบาง “พี่ชายอย่าได้ล้อเลียนข้าเลยเจ้าค่ะ ที่นี่หามีคนนอกเรียกข้าว่าเล่อเอ๋อร์เหมือนเดิมเถอะ ข้าก็ยังเป็นน้องสาวของพี่ไม่เปลี่ยน”อันหย่งฟู่นิ่งครู่หนึ่งกล่าวต่อ “เล่อเอ๋อร์…เจ้าก็รู้ดีว่าตระกูลของเรา ทำการค้าเป็นหลัก” เขามองนางตรง ๆ“แต่เหตุใดกัน การค้าดี ๆ ที่เจ้าคิดค้นขึ้น ทั้งที่ทำร่วมกับจวนอ๋อง…ตระกูลเซียว ตระกูลหลี่แม้กระทั่งราชสำนักยังล้วนได้ประโยชน์ไปถ้วนหน้า แต่กลับไม่เห็นส่งถึงตระกูลอันแม้สักส่วนเดียว?”น้ำเสียงอันหย่งฟู่มิใช่แข็งกร้าวแต่แผ่วต่ำ มีเงาแห่งการตำหนิที่เขาพยายามกดไว้อย่างสุภาพและสำหรับไป๋เล่อแล้ว…มันหาได้เหนือความคาดหมายเลยเขาย่อมโกรธเคืองอยู่บ้าง เพราะตั้งแต่เด็กอันไป๋เล่อถูกเลี้ยงดูในเรือนใหญ่ด้วยความเอาใจใส่หากพี่ชายผู้นี้จะน้อยใจบ้าง นางก็ไม่ถือสาไป๋เล่อเอ่ยตอบอย่างใจเย็น น้ำเสียงนุ่มเหมือนสายลมพัดต้องม่านกระดา