All Chapters of อนุตัวร้ายขอทำสวน: Chapter 131 - Chapter 140

ตอนที่ 129 ไม่กล้ากินอากาศยิ่งหนาวยิ่งบาดผิว ลมหิมะพัดซู่ราวลูกธนูขาวโปรยปรายบนชานเมืองหลวง ไฟจากเตาดินส่องแสงอุ่นสลัวในเรือนหลังเล็กเด็กสาวตัวน้อยนั่งชันเข่าอยู่ข้างหม้อตุ๋นดวงตากลมใสลุกวาวทุกครั้งที่กลิ่นหอมเผ็ดอุ่นลอยขึ้นมา“ท่านแม่…ฤดูหนาวปีนี้ดียิ่งนัก”นางพูดพลางยิ้มจนแก้มแดงเพราะไอไฟ “มีของอุ่นท้องทุกวันเลย!”มารดาหัวเราะเบา ๆ พลางใช้ทัพพีคนเครื่องในที่ตุ๋นจนเปื่อยเสียงอ่อนโยน “ไส้หมูไม่ใช่ของแพง…ราคาถูกยิ่งกว่าไข่ไก่เสียอีก เสียดายอย่างเดียวคือ แม่ซื้อไว้ไม่มาก ตอนนี้หญ้าชิงฮวาก็หายากแล้ว”เด็กสาวส่ายหน้าอย่างมีกำลังใจ “แค่นี้ก็ดีมากแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ปีที่แล้วพวกเรายังกินแต่ข้าวต้มใส ๆ กันทั้งครอบครัว… แต่ปีนี้ได้กินของหอมอุ่นท้องทุกวัน”เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่เต็มไปด้วยความฉงนงงงวย “ยิ่งไส้หมูอร่อยมากเช่นนี้…ข้าไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ เหตุใดเมื่อก่อนพวกท่านไม่ทำให้ข้ากินบ้าง?”มารดาชะงักเล็กน้อยก่อนคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกสาวตัวน้อยนัยน์ตาของนางฉายแววศรัทธาอย่างไม่ปิดบัง “ไส้หมูน่ะ หากล้างไม่ดี ก็เหม็นคาวจนกินแทบไม่ได้ ใคร ๆ ก็รังเกียจ”“เพราะเมื่อก

ตอนที่ 131 เด่นนักไม่ดีฮ่องเต้ยังคงสงบนิ่งทรงเคี้ยวไส้ตุ๋นช้า ๆ อย่างพิจารณา ชั่งรสทีละน้อยในขณะที่เหล่าขุนนางทั้งท้องพระโรงดูราวกับกำลังรอคำตัดสินชะตาชีวิตของตนเองพระองค์ทอดพระเนตรไปรอบห้องอย่างไม่เร่งรีบในพระทัยพลันผุดความคิดขึ้นมาอย่างขบขันพวกเขากินเองก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ ไยต้องรอให้ข้าบอก?เพียงแต่น้ำเสียงนั้น พระองค์มิได้เอ่ยออกมาปล่อยให้ขุนนางแต่ละคนหน้าซีดราวกระดาษเสียก่อนขันทีคนสนิทเห็นว่าไม่มีใครกล้าเริ่มจึงก้าวออกไปข้างหน้าและประกาศเสียงดัง“ขุนนางทั้งหลาย! ฝ่าบาททรงโปรดให้ทุกท่าน ลิ้มรสด้วยตนเอง”ขุนนางคนแรกกัดฟัน ยืดหลังขึ้นแล้วคีบไส้ชิ้นหนึ่งใส่ปากไปด้วยสีหน้าราวกับจะสละชีพทันทีที่รสแรกแตะลิ้นดวงตาเขาเบิกกว้าง แข็งทื่ออยู่หนึ่งลมหายใจก่อนริมฝีปากจะขยับช้า ๆ “…อืมมมม”เสียงครางต่ำหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจจนคนรอบ ๆ ผงะ“เจ้าคลั่งไปแล้วหรือ!?”ขุนนางข้าง ๆ กระซิบด่าทว่าสีหน้าชายผู้นั้นแดงกล่ำด้วยความกระดากแต่ไม่อาจปฏิเสธรสชาติได้เพียงแต่…ในสภาวะที่ถูกจ้องจากทั้งท้องพระโรงเขากลืนถ้อยคำชมลงคอแทบสำลักคนต่อไปจำใจคีบเข้าปากบ้างแล้วก็เกิดภาพแบบเดียวกันทุกประการสา

ตอนที่ 133 เหล้ากลั่น นางยกผ้าคลุมออกจากหม้อสองชั้น ไอน้ำหอมกรุ่นลอยขึ้นอาบแสงอ่อน ๆ กลิ่นดอกไม้แท้ ๆ ที่ถูกดึงออกมาอย่างบริสุทธิ์ลอยกระจายอยู่ในอากาศ“นี่คือจุดเริ่มต้นของน้ำหอมแท้จริง…”เงาของไอน้ำพวยพุ่งเหนือฝาหม้อ หญิงสาวทุกคนเผลอพยักหน้าตาม ราวกับถูกดึงดูดด้วยมนต์บางอย่างไป๋เล่อยิ้มหวานจาง ๆ “ดูให้ดี…เพราะข้ากำลังจะสอนสิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต”เมื่อสิ้นเสียงนั้น ห้องผสมน้ำหอมทั้งห้องก็เงียบจนได้ยินเพียงเสียงน้ำเดือดเบา ๆ ใต้หม้อสองชั้นกลิ่นดอกไม้หอมหวานอวลกระจาย บาดลึกถึงปลายประสาทประหนึ่งกำลังพัดพาเข้าสู่โลกใบใหม่ของพวกนางไป๋เล่อใช้คีมเล็กยกฝาหม้อขึ้นไอละอองอุ่น ๆ สีขาวนวลลอยขึ้นเหมือนเส้นหมอกหยดกลิ่นหอมบริสุทธิ์ค่อย ๆ รินลงในถ้วยแก้วใสทีละหยดติ่ง…ติ่ง…หยดแต่ละหยดใสราวหยาดน้ำค้างหญิงสาวทุกคนเบิกตากว้างพวกนางเคยทำแต่น้ำอบที่บดดอกไม้กับน้ำผึ้ง ไม่มีใครเคยเห็น “กลิ่น” ถูกสกัดออกมาด้วยรูปแบบที่บริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อนไป๋เล่อหลุบตาเล็กน้อยแล้วพูดเสียงนุ่ม“นี่…คือ ‘หัวกลิ่นแท้’ ของดอกไม้ เพียงหนึ่งหยดก็หอมนานกว่าที่พวกเจ้าทำทั้งไห”จากนั้นไป๋เล่อก็

ตอนที่ 135 ไฟต้องนิ่ง ภายในห้องทำน้ำอบ ไอร้อนจากหม้อนึ่งลอยอ้อยอิ่ง แสงแดดตอนสายสาดเข้ามาเป็นริ้ว ทำให้หมู่ขวดแก้วที่เรียงรายอยู่ดูราวกับอัญมณีต้องแสง หญิงสาวทั้งหกคนกำลังจ้องไอน้ำที่ค่อย ๆ ไหลตามท่อเข้ามาหยดลงในขวดเล็กทีละหยด…ทีละหยดใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแล้วหยดสุดท้ายก็ตกลงมา“ติ๋ง…”หญิงสาวคนหนึ่งรีบยกขวดขึ้น สูดกลิ่นเบา ๆลมหายใจของนางสะดุด ริมฝีปากเผยอขึ้นด้วยความตะลึง “กลิ่น…กลิ่นมันใสจนแทบไม่มีสิ่งเจือปนเลย…หอมกว่าที่ข้าเคยทำทั้งชีวิตเสียอีก!!”อีกคนไม่รอช้า ยกขวดของตนขึ้นบ้าง เพียงได้สูดนิดเดียว นางเบิกตากว้างราวกับพบสมบัติล้ำค่า“ของข้าก็เหมือนกัน! กลิ่นมันชัดเจนราวกับดอกไม้เพิ่งบานบนฝ่ามือนี่…นี่คือกลิ่นที่แท้จริงอย่างนั้นหรือ?”นางที่สามถึงกับนั่งลงบนม้านั่ง มือที่ถือขวดยังสั่นเบา ๆ “ข้า…ข้านึกไม่ถึงเลยว่า การกลั่นตามขั้นตอนของพระชายา จะได้กลิ่นเช่นนี้ มันเหมือน…หัวใจของดอกไม้จริง ๆ”อีกสามคนที่เหลือยิ่งตื่นเต้น รีบเอาของตนขึ้นมาดมอย่างลืมตัว“อ้า…กลิ่นบัวของข้าหอมราวกับลอยอยู่ริมทะเลสาบ!”“ของข้ากุหลาบชัดเสียจนเหมือนมีช่ออยู่ตรงหน้า!”“ข้าไม่เคย

ตอนที่ 137 สำเร็จขั้นแรก ถึงจะบอกว่าเป็นการย้ายเรือน ทว่าในสายตาของไป๋เล่อแล้ว…มันก็เป็นเพียงการเปลี่ยนที่นอนเท่านั้น ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหลาย อาเหมยเป็นผู้คุมดูแลอย่างรอบด้าน ไม่ว่าจะแพ็กของ ขนย้าย หรือจัดระเบียบล้วนทำได้เรียบร้อยจนไป๋เล่อแทบไม่ต้องเอ่ยปากสั่งและ เรือนใหม่ที่นางย้ายไปนั้น…ก็มีหวังเจียงจิงที่จัดแจงทุกอย่างยิ่งกว่าใครตั้งแต่เครื่องเรือน ผ้าม่าน ปลอกหมอน ยันกระถางดอกไม้ เจียงจิงดุจพายุเงียบที่พัดพาทุกสิ่งเข้าที่เรียบร้อยส่วนกลุ่มสตรีที่เรียนการทำเครื่องหอม นางยังคงให้พวกเขาอยู่ในเรือนเดิมเพราะที่นั่นมีเตากลั่น ห้องอบแห้ง และเครื่องมือครบครันหลังจากพวกนางกลั่น น้ำอบบริสุทธิ์ ได้ดีแล้ว ไป๋เล่อก็พาพวกนางเข้าสู่ขั้นต่อไปนางเริ่มสอนการ กลั่นสุรา เพื่อดึง “แอกอฮอล์” บริสุทธิ์ออกมาสิ่งที่จะเป็นหัวใจของน้ำหอมในขั้นสุดท้ายกลิ่นสุราหวานปนควันร้อนอบอวลไปทั่วห้อง เสียงเดือดปุดของหม้อกลั่นดังประสานกับเสียงจดบันทึกของสตรีทั้งหก ทุกคนล้วนมีประกายตาแห่งความมุ่งมั่น พวกนางรู้จักวิธีกลั่นดีแล้วขั้นตอนนี้จึงผ่านไปอย่างรวดเร็วและแล้วพวกนางก็ก้าวมาถึงจุดสำคัญที่สุด การผสมห