Semua Bab อนุตัวร้ายขอทำสวน: Bab 111 - Bab 120

ตอนที่ 110 ทำความดีในทุกวัน ภายในศาลา แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า เป็นเส้นริ้วส่องกระทบผงธูปที่ลอยกลางอากาศเงาเปลวเทียนไหวระริกบนผนัง ก่อให้บรรยากาศเข้มขลังจนหัวใจพลันเต้นช้าลงเจ้าอาวาสให้ไป๋เล่อคุกเข่าเบื้องหน้าโต๊ะบูชาที่มีผอบใส่ข้าวสาร ดอกบัว และเทียนคู่เล็ก ๆทุกสิ่งเรียบง่าย…แต่ให้ความรู้สึกลึกซึ้งชวนสะกดใจเสียงสวดสม่ำเสมอประหนึ่งคลื่นน้ำค่อย ๆ ซัดเข้าสู่จิตของผู้ฟังไป๋เล่อหลุบตาลง คำภาวนาหลั่งไหลในใจนางอุทิศบุญกุศลแก่สตรีผู้ให้กำเนิดซ่งเหยาแม้ท่านจะอยู่หรือไม่อยู่แล้วในโลกนี้แต่ความเป็นแม่…ไม่วันจางหายซ่งเหยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงยหน้ามองนางครู่หนึ่งดวงตาเด็กชายสั่นไหว แต่ไม่เปล่งถ้อยคำใดสุดท้าย เขาค่อย ๆ วางมือเล็กของตนทับบนหลังมือของไป๋เล่ออย่างแผ่วเบาเป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยความนอบน้อมและยอมรับแล้วเด็กชายก็หลับตา หายใจเข้าลึกพนมมือขึ้นอย่างสงบ งดงามเกินวัยระลึกถึงมารดาผู้จากไป เมื่อบทสวดถึงช่วงสูงสุด เสียงระฆังใบใหญ่หน้าศาลาก็ดัง“กงงง—”สะท้อนก้องไปทั่วลานวัดเสียงนั้นราวชะล้างความเศร้าหมองออกไปจากใจทีละน้อยเทียนมอดลงช้า ๆควันบางลอยขึ้นเ

ตอนที่ 112 ทำบางอย่าง เจียงจิงยิ้มบาง ราวดอกหลานต้องลม “ท่านแม่อย่าได้กังวลเจ้าค่ะ งานนี้ข้าไปร่วมได้ มิได้ลำบากอันใดเลย”อนุเฉียวที่ก้มหน้ามาตลอดค่อย ๆ เงยขึ้นมองบุตรสาว แววตาเต็มไปด้วยความรักและความหวาดหวั่น “เจียงเอ๋อร์…หากมันทำให้เจ้าต้องลำบาก ด้วยฐานะของเจ้าในตอนนี้ ต่อให้เจ้าปฏิเสธไปพวกเขาก็ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิเจ้า”เจียงจิงหัวเราะเบา ๆ อย่างอ่อนโยนดวงตาเต็มไปด้วยความหนักแน่น “ท่านแม่ ข้ารู้หนักเบาดีเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”อนุเฉียวยังไม่คลายกังวลมือที่กุมมือนางแน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนกลัวจะสูญเสียบางอย่างไป “ฐานะเจ้าตอนนี้อยู่สูงยิ่งนัก…แม่จึงหวาดหวั่นในหลายเรื่องเหลือเกิน”เจียงจิงเงยหน้ามองท่านแม่ ดวงตาคู่นั้นอ่อนโยนราวสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ “ท่านแม่…ข้าเข้าใจทุกอย่างที่ท่านกังวลเจ้าค่ะ”“ความจริงก่อนหน้านี้ ข้าเองก็หวั่นใจยิ่งนัก กลัวว่าเรื่องทั้งหมด…จะเป็นเพียงความฝันที่วันหนึ่งข้าต้องตื่นขึ้นมาเผชิญความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม”คำพูดของนางคล้ายมีน้ำหนักทับซ้อนด้วยความทรงจำหลายปีแต่แล้วเจียงจิงก็ยกมือขึ้นกุมมือท่านแม่อย่างแผ่วเบานางกล่าวเสียงนุ่ม “แต่ตอนนี้…ข้าไตร่

ตอนที่ 114 ปิดซ่อนตลอดไป หลังจากไป๋เล่อเดินออกจากครัวไปแล้วบรรยากาศครัวที่เต็มไปด้วยไอร้อนและกลิ่นสมุนไพรก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ลูกมือหลายคนรีบเข้ามาช่วยแม่ครัวใหญ่ก่อไฟ เตรียมซึ้งนึ่ง และจัดเครื่องปรุงตามคำสั่งที่นางทิ้งไว้กระทั่งสาวใช้วัยยังน้อยคนหนึ่งทำท่าลังเล พลางเอ่ยถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความกังขา“ท่านป้า…หมูนึ่งชุดนี้…มันจะกินได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ? เมื่อก่อนข้าเคยได้ยินแต่คนยากไร้เท่านั้นที่ต้องทนกินหมู…กลิ่นมันเหม็นจนแทบขมคอ”แม่ครัวใหญ่หันขวับ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยประสบการณ์ฉายแววดุทันที“เจ้าอยากตายหรืออย่างไร!” นางกระซิบกระซาบแต่หนักแน่น“นี่คือของที่พระชายาลงมือเองกับมือ ใครบังอาจวิจารณ์ได้!”สาวใช้สะดุ้งจนถาดในมือสั่นไปทั้งใบ รีบก้มหน้าพึมพำ“ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ เพียงแต่…ในหมู่บ้านข้า ทุกคนต่างกล่าวว่าหมูมันเหม็นหืน แทบกลืนไม่ลง ผู้ใดพอมีเงินซื้ออย่างอื่นไม่มีทางเลือกจะกินมันหมู พระชายาสูงส่งยิ่ง ข้าไม่คิดว่า..จะทำของพวกนี้ขึ้นโต๊ะได้…”สาวใช้อีกคนหนึ่งที่ยืนปั้นหมูอยู่ข้างเตาอดไม่ได้ที่จะกระซิบกล่าว “ทว่าพระชายา…ทำครัวได้คล่องแคล่วนักเจ้าค่ะ ข้าเ

ตอนที่ 116 หนุนหลังทันทีที่เสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้นครัวดังขึ้น ทุกคนก็ชะงักงันบุรุษผู้สูงศักดิ์ในอาภรณ์เข้มก้าวเข้ามาพร้อมรัศมีเย็นลึกที่ทำให้ครัวทั้งห้องเงียบงันราวถูกจับขังในลมหายใจเดียว“นี่เจ้า…กำลังทำอะไร”เสียงทุ้มต่ำของเผยกู้หยางทำให้สาวใช้หลายคนสะดุ้งเฮือกรีบคุกเข่าคารวะ “คารวะท่านอ๋อง!”เขายกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ทำงานของพวกเจ้าไป”เผยกู้หยางเดินตรงมายังไป๋เล่อที่กำลังยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้แววตาของชายหนุ่มอ่อนโยนลงแต่อย่างไรเสีย…ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงักไป๋เล่อยืนอยู่หน้าเขียงในมือนาง…คือพวงเครื่องในหมูที่เพิ่งล้างน้ำจนขึ้นเงาเปาอันที่ตามมาหยุดชะงักจนอาการซวนเซเห็นเครื่องในในมือไป๋เล่อแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที“บะ…บ่าวคิดว่าท่านอ๋องไม่ควรเห็นสิ่งนี้…”ไป๋เล่อกลับหัวเราะสดใสราวกับกำลังถือดอกไม้ ไม่ใช่เครื่องในหมูนางยกพวงไส้ขึ้นน้อย ๆ ประหนึ่งอวดของดียิ้มอ่อนหวานจนเผยกู้หยางไม่รู้จะมองที่ใบหน้า…หรือของในมือนางดี“ข้ากำลังล้างเครื่องในหมูเจ้าค่ะ” น้ำเสียงนุ่มละมุนราวกับบอกว่า ข้ากำลังเด็ดดอกเหมย ไม่ใช่ ล้างไส้หมูจากนั้นนางเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มกว้างขึ้น

ตอนที่ 118 ยิ้มกว้างกว่าเดิมไป๋เล่อเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง“เรื่องราชสำนักเรียบร้อยแล้วหรือ”เพียงคำพูดนั้นหลุดออกจากปาก นางก็ชะงักเล็กน้อยนางลืมไปชั่วขณะว่าสตรีในยุคนี้มิอาจเอ่ยถึงเรื่องการเมืองอย่างเปิดเผยยิ่งต่อหน้าบุรุษผู้เป็นซินอ๋องด้วยแล้วคำถามของนางอาจถูกมองว่าเกินกาลเทศะไป๋เล่อรีบก้มศีรษะเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา“ขออภัยเจ้าค่ะ…ข้าลืมตัวไป”เผยกู้หยางยกจอกสุราขึ้น ดวงตาลุ่มลึกสะท้อนแสงโคมสั่นไหวมุมปากเขายกขึ้นเพียงนิด ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่นุ่ม “เจ้าอยากทำสิ่งใด…ไม่ต้องพะวงหลัง ข้าจัดการได้” นางยิ้มรับเบา ๆ ดั่งกลีบดอกไม้ที่คลี่ในยามค่ำ“เช่นนั้น…ข้าจะชงสุราให้ท่านเองเจ้าค่ะ”ไป๋เล่อยังคงคนสุราในจอกเล็ก ๆ กลิ่นหอมหวานของเครื่องลอยคลอในอากาศนางเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ “ข้ารู้ว่าพวกท่านไม่นิยมกินหมู เพราะมันคาวนัก…ข้าจึงอยากลองทำดู หากพวกท่านเปลี่ยนแนวคิดเกี่ยวกับเนื้อหมูได้ ผู้คนจะอดอยากน้อยลง”เผยกู้หยางมอง นางผ่านไอสุราที่ลอยบางเบาน้ำเสียงของเขาทุ้มลึกอย่างไม่เข้าใจ“เหตุใดเจ้าต้องคิดเผื่อผู้อื่นขนาดนั้น”ไป๋เล่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางมีทั้งความดื้อดึงและแวว