อนุตัวร้ายขอทำสวน의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

เบื้องหลัง 8ไป๋เล่อกล่าวอย่างขบขัน “เขาเติบโตมากับการเรียนตำรา การปกครอง การศึก และเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนัก ความคิดของเขาบางครั้งยังแก่กว่าบุรุษอายุสามสิบเสียอีก หากพวกเจ้ายืนอยู่ด้วยกัน ข้ายังรู้สึกว่าเขาดูเคร่งขรึมแก่กว่าท่านเสียด้วยซ้ำ”ซูซวงนึกถึงใบหน้าสุขุมเย็นชาของเผยอี้หลาง แล้วพบว่าตนเองไม่อาจโต้แย้งถ้อยคำนั้นได้เต็มปากนักนางจึงเปลี่ยนไปกล่าวเรื่องอื่นแทน “ต่อให้ไม่นับเรื่องอายุ ข้าก็ยังมีภารกิจอยู่เจ้าค่ะ เมื่อควบคุมโรคระบาดได้สำเร็จ ระบบอาจส่งข้ากลับโลกเดิมเมื่อใดก็ได้ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้อยู่ที่นี่อีกนานเพียงใด”รอยยิ้มของไป๋เล่อค่อย ๆ จางลงเด็กสาวผู้นี้มิได้เป็นคนของโลกใบนี้สักวันหนึ่งนางอาจต้องจากไปจริง ๆไป๋เล่อจึงมิได้เอ่ยหยอกล้อต่อ “แล้วเจ้าแน่ใจหรือว่า เมื่อภารกิจสำเร็จ เจ้าจะต้องกลับไปทันที”ซูซวงนิ่งไป “ระบบบอกว่าข้าจะได้กลับโลกเดิมพร้อมกับรางวัลเจ้าค่ะ”“มันบอกว่าเจ้าต้องกลับ หรือบอกเพียงว่าเจ้าสามารถกลับได้”คำถามนั้นทำให้นิ้วที่กำตะเกียบของซูซวงชะงักเมื่อภารกิจสำเร็จ ผู้ทำภารกิจจะได้รับรางวัลใหญ่และมีสิทธิ์เดินทางกลับไปยังโลกเดิมมีสิทธิ์...มิใช่ถูกส่ง

“ข้ายังไม่ได้กล่าวสิ่งใดเลยนะเจ้าคะ”“แต่สีหน้าเจ้ากล่าวออกมาหมดแล้ว”ไป๋เล่อตอบอย่างอารมณ์ดีซูซวงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาจริงจังอีกครั้ง“ข้ายอมรับข้อเสนอของท่านเจ้าค่ะ”ไป๋เล่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“ดี”“แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”“ว่ามาเถิด”ซูซวงเงยหน้าสบตานาง “เรื่องการแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นข้าในยามนี้ หรือซูซวงคนเดิมหากนางกลับมา ขอให้เจ้าตัวเป็นผู้ตัดสินใจเองเจ้าค่ะ”ไป๋เล่อตอบโดยไม่ต้องหยุดคิด“ข้ารับปาก”ซูซวงจึงยิ้มออกมาอย่างโล่งใจก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจมาตลอดหลายวันคล้ายถูกยกออกไปกว่าครึ่งอย่างน้อยต่อให้นางต้องกลับโลกเดิมในวันหนึ่ง ชีวิตของเด็กสาวเจ้าของร่างนี้ก็จะไม่ถูกส่งคืนให้บิดาจัดการตามใจอีกไป๋เล่อยกถ้วยชาขึ้น “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ นับจากวันนี้ หลิวซูซวงเป็นหมอหญิงในความดูแลของจวนอ๋องและเป็นว่าที่สะใภ้ของข้า”ซูซวงยกถ้วยของตนขึ้นแตะกับถ้วยของอีกฝ่ายเบา ๆ“ตกลงเจ้าค่ะ” เสียงถ้วยกระเบื้องกระทบกันดังแผ่วเบาทันใดนั้น เสียงสาวใช้จากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างนอบน้อม“พระชายาเจ้าคะ คุณชายใหญ่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ”ไป๋เล่อปรายตามองซูซวง ก่อนเอ่ยขึ้น“เข้ามา”ประตูเรือนถูกเปิ

สีหน้าของหลิวเซิ่งพลันเปลี่ยนไป“ผู้ใดนำเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นมาบอกเจ้า”“เป็นเรื่องเหลวไหลจริงหรือเจ้าคะ”ซูซวงถามย้ำอย่างสงบหลิวเซิ่งรู้สึกราวกับอำนาจของตนกำลังถูกท้าทาย “เรื่องการแต่งงานของบุตรสาวย่อมต้องให้บิดามารดาเป็นผู้ตัดสินใจ เจ้ามีสิทธิ์ใดมาซักถามข้า”น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น “ข้าเลือกหนทางที่เหมาะสมให้เจ้า ก็เพื่ออนาคตของเจ้าและตระกูลหลิว เจ้าควรสำนึกในบุญคุณ มิใช่หลบหนีออกจากจวนแล้วสร้างเรื่องจนคนทั้งเมืองหลวงกล่าวถึง!”ซูซวงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“ที่แท้ท่านพ่อคิดว่าการส่งบุตรสาววัยสิบกว่าปีไปเป็นอนุของบุรุษชราคราวบิดา คือการมอบอนาคตที่ดีให้นางหรือเจ้าคะ”“หุบปาก!”หลิวเซิ่งตวาดลั่น “ใครอนุญาตให้เจ้าพูดกับบิดาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ต่อให้เจ้ารักษาคนได้บ้าง ก็อย่าคิดว่าตนเองมีปีกกล้าขาแข็ง ข้ายังมีสิทธิ์พาเจ้ากลับเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ!”กล่าวจบ เขาจึงเพิ่งสังเกตเห็นเงาร่างสูงโปร่งซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูเผยอี้หลางยืนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอดสีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมากลับเย็นเยียบจนหลิวเซิ่งรู้สึกหนาววาบไปทั้งแผ่นหลังถ้อยคำที่กำลังจะหลุดออกจากปากพลันถูกกลืนกลับลงไปทั

รับข้อเสนอ 6ซูซวงมองใบหน้าเรียบเฉยนั้นแล้ว ไม่รู้ว่าควรรู้สึกโล่งใจหรือขุ่นเคืองดี “หมายความว่าท่านไม่เห็นด้วย หรือไม่ใส่ใจเจ้าคะ”เผยอี้หลางนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งเข้าใจว่านางกำลังตีความคำตอบของเขาไปในทางใด“ข้าหมายถึง ข้าไม่มีความเห็นคัดค้าน”ซูซวงกะพริบตา“ไม่มีความเห็นคัดค้าน...”“ใช่”“เพราะท่านเชื่อฟังพระชายาหรือเจ้าคะ”เผยอี้หลางสบตานางตรง ๆ แสงโคมส่องผ่านดวงตาสีเข้มคู่นั้น ทำให้แววตาที่เคยเย็นชาดูอ่อนลงเล็กน้อย “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของข้า”เขากล่าวช้า ๆ “หากข้าไม่เห็นด้วย ย่อมไม่มีผู้ใดบังคับข้าได้”หัวใจของซูซวงพลันเต้นผิดจังหวะ นางหลบสายตาไปทางอื่นทันที คำพูดของเขาชัดเจนกว่าที่คาดไว้มาก ทว่าก็ยังคลุมเครือเสียจนทำให้นางไม่รู้ว่าควรตีความไปในทางใดซูซวงพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ“เช่นนั้น... ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”เผยอี้หลางมองนางที่ไม่ยอมสบตาตน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง“หมายความตามที่กล่าว”ซูซวงรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาหนึบ ๆ จะให้นางถามตรง ๆ ว่าเขาพึงใจในตัวนางหรือไม่ ก็ดูจะไร้ยางอายเกินไปนัก อีกทั้งพวกเขาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ต่อให้มีข้อหมั้นห

รายได้ธรรมดา 1ไป๋เล่อชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนมองนางด้วยแววตาอ่อนโยนซูซวงเริ่มพึงพอใจกับชีวิตที่นี่แล้ว เริ่มผูกพันกับผู้คน กับงานที่ทำ และกับบางสิ่งที่นางเองอาจยังไม่ยอมรับทว่าไป๋เล่อมิได้เอ่ยรั้งนางเพียงวางแบบร่างลงบนโต๊ะ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เรื่องของวันหน้าก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของวันหน้าเถิด...เหตุใดต้องเศร้าก่อนวันที่จะมาถึงเล่า”ซูซวงเงยหน้ามองนาง “ตอนนี้พวกเรายังอยู่ที่นี่ ของก็ยังทำไม่เสร็จ หิมะก็ยังไม่ตก จะรีบคิดถึงวันที่ต้องจากไปทำไมกัน”ไป๋เล่อใช้นิ้วเคาะลงบนแผ่นกระดาษเบา ๆซูซวงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง“เจ้าค่ะ”ขณะนั้นเอง บ่าวชายผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนประสานมือคารวะ “พระชายาขอรับ คุณชายใหญ่อันหย่งฟู่มาถึงแล้ว ยามนี้รออยู่ด้านนอกขอรับ”ไป๋เล่อพยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ “เชิญพี่ใหญ่ไปนั่งรอที่ห้องรับรองด้านข้างได้เลย ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้”“ขอรับ”เมื่อบ่าวถอยออกไป ไป๋เล่อจึงหันมาหาซูซวง “ข้าเรียกพี่ใหญ่มาคุยเรื่องกิจการแก้ว เจ้ารออยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ ลองดูแบบร่างต่อไปตามสบาย หากเห็นจุดใดควรแก้ก็เขียนกำกับไว้ให้ข้า”ซูซวงพยักหน้า“ท่านไปเถิด