All Chapters of อนุตัวร้ายขอทำสวน: Chapter 51 - Chapter 60

ไป๋เล่อยังคงถูกต้อนรับอย่างดี นางรู้นี่คือผลตอบแทนที่ผู้คนมอบให้แก่ “คนมีประโยชน์” หาใช่เพียงความเมตตา หากแต่เป็นการยอมรับในความสามารถที่ตนแสดงออกมา นางบอกโจวชิงเอาไว้รอบบ่ายถึงจะไปร้านเครื่องหอมส่วนร้านอื่น ๆ นางไม่ถนัดนัก ขอศึกษาอีกสักระยะก่อนเมื่อไปถึงอวี้ถงนางไม่ได้เข้าในครัวทันที แต่เลือกที่จะอวดวิธีชงชาแบบมัตตะกับฟู่เฟย “ชานี้เรียกว่า มัตตะ วิธีการชงมิได้ยุ่งยาก แต่ต้องอาศัยจังหวะและน้ำร้อนที่พอดี” กลิ่นหอมสดชื่นพลันลอยฟุ้งไปทั่วห้องฟู่เฟยมองขั้นตอนวิธีการชงชาอย่างสนใจ นางถ้วยขึ้นจรดริมฝีปาก เพียงจิบแรก รสขมละมุนก็แผ่ซ่านบนลิ้น ก่อนค่อยเปลี่ยนเป็นหวานใสติดปลายคอ ความเย็นสดชื่นแผ่วซ่านในอก ราวกับหมอกยามเช้าเคลื่อนไหลเข้าสู่ร่างกาย“รสชาติ… นุ่มนวลแต่แฝงความเข้มข้น ข้ามิเคยลิ้มลองเช่นนี้มาก่อนเลย” ฟู่เฟยเอ่ยอย่างตื่นตะลึง พลางมองไป๋เล่อด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปฟู่เฟยหัวเราะเบา ๆ “หากเรามีชานี้ไว้รับรองแขกสำคัญ ข้าคิดว่าคงสร้างชื่อเสียงให้ร้านอวี้ถงได้ไม่น้อยทีเดียว”ฟู่เฟยวางถ้วยชาลง พลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ชาบดนี่คงเป็นชาอวี้หลง หากเปลี่ยนเป็นชาอื่น ย่อมให้รสชาต

ตอนที่ 51 อิสระเผยฮูหยินนั่งฟังคำรายงานจากบ่าวข้างกายด้วยสีหน้าผ่อนคลายเผยกู้หยาง… เอ่ยชัดว่าอยากให้สตรีทั้งสองเข้ามาช่วยงานในจวน เรื่องนี้แม้ใจนางจะต้านทานนัก แต่กลับไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำคัดค้านออกมาตรง ๆ ได้เพียงกำชับคนของตนให้เร่งฝึกฝนและไม่ให้พวกนางพลาดพลั้งนางค่อย ๆ ตักซุปเห็ดขึ้นช้อน เนื้อเห็ดที่นุ่มแน่นคล้ายเนื้อสัตว์ชั้นดี ละลายในปากอย่างหอมหวาน กลิ่นอายของสนป่าลอยคลุ้งชวนให้ผ่อนคลายเห็ดสน… ของหายากที่ขึ้นเพียงใต้ต้นสนใหญ่ในป่าลึก เป็นของวิเศษในสายตาเหล่าชนชั้นสูง ราคาของมันสูงลิบจนบางครั้งหนึ่งถ้วยซุปเห็ดสนสามารถแลกกับผ้าแพรไหมหนึ่งพับได้แต่บัดนี้ ในจวนตระกูลเผย กลับถูกนำมาปรุงเป็นซุปให้นางได้ลิ้มรสในทุกมื้อ โดยนางไม่ต้องรู้สึกผิดหรือกังวลเรื่องสิ้นเปลืองใด ๆเผยฮูหยินวางช้อนลงช้า ๆ นางช่างโง่เขลาถึงกลับกล้าดูแคลนคนที่มีความสามารถเช่นนี้นางเอ่ยแผ่วเบา “เช่นนี้ข้ากลับเมืองหลวงก็จะสบายใจขึ้น” เห็ดสน ของล้ำค่าเช่นนั้นหนึ่งมื้อมีค่าเกือบสิบตำลึง อันไป๋เล่อไม่ต้องออกปากสั่งบ่าวไพร่ พวกเขาก็ต่างถือจอบเสียบพากันไปยังป่าสนท้ายจวนที่ทอดยาวติดเชิงเขาเมื่ออยู่กันตา

ตอนที่ 53 สวรรค์ประทานไป๋เล่อใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ นางพยายามเบี่ยงตัวลุกหนี ทว่ามือใหญ่ของเผยกู้หยางกลับคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น“จะหนีไปไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดข้างหู อบอุ่นปนกดดันไป๋เล่อรีบหลบสายตา หวังหาคำพูดเปลี่ยนเรื่อง“ข้า…ยังมีงานค้างอยู่ในเรือนครัว—”ยังไม่ทันพูดจบ ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังนางชนกับเสาไม้ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นที่ริมใบหู“ตรงนี้ก็มีงานค้างเช่นกัน” ไป๋เล่อรับรู้ถึงความแข็งขืนที่ดันเรียวขาของนางอยู่ นางเบิกตากว้างสติเริ่มไม่อยู่กับตัวกลิ่นบุรุษอุ่น ๆ คลุ้งรอบกาย มือหนาไล้ปลายนิ้วเบา ๆ ตามแขนเสื้อของนาง ราวกับจงใจหยอกให้นางสั่นสะท้าน ไป๋เล่อใจเตลิด ยกมือดันอกเขาไว้ แต่กลับยิ่งถูกกักอยู่ในอ้อมแขน“นายท่าน…มันกำลังจะเลยเถิดแล้วนะเจ้าคะ”เสียงนางสั่นพร่า แต่กลับไร้เรี่ยวแรงต่อต้านเผยกู้หยางโน้มหน้าลงจนปลายจมูกเฉียดแก้มขาว เสียงทุ้มแผ่วพร่า“เจ้าไม่คิดว่าดีหรือ...แม้ว่าวิญญาณในร่างนี้จะเปลี่ยนไปแต่ร่างกายของเจ้าตอบรับข้าดีมาก”เพื่อยืนยันคำพูดของเขา ริมฝีปากของเขาแตะลงมาซ้ำอีกครั้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความใกล้ชิดที่ร้อนรุ่ม จนหัวใจของนางแทบระเบิด

เสียงเตียงไหวโยกเป็นจังหวะ เนิ่นนานราวระลอกคลื่นมิรู้จบ ดังก้องแผ่วลอดออกไปนอกเรือน เปาอันผู้ยืนรออยู่ภายนอกมิได้มีสีหน้าใด เพียงเงยหน้ามองท้องฟ้าราวกับไร้ความรู้สึกจนเกือบครบหนึ่งชั่วยาม เสียงทุ้มจากด้านในจึงดังลอดออกมา“เปาอัน…เตรียมน้ำ”ไม่นานนักประตูก็แง้มเปิด บ่าวไพร่ยกถังน้ำเข้ามาต่างก้มหน้าต่ำจังหวะก้าวเดินต่างระลอกคลื่นเรียบร้อย ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามองบุรุษและสตรีที่ยังคลอเคลียอยู่หลังม่านเตียง เมื่อวางน้ำเรียบร้อยแล้วจึงถอยออกไปเงียบเชียบภายในเรือน เสียงหวานแผ่วพร่าดังขึ้น“ท่านปล่อยข้า… ข้าจะไปอาบน้ำ”เผยกู้หยางโน้มกายลง จับร่างบางไว้แนบแน่น เอ่ยเสียงพร่าหนัก“รีบร้อนอาบไปไยเล่า… ข้ายังไม่อิ่มเลยสักนิด” “แต่ข้าหิวแล้ว...” ไป๋เล่อเอ่ยเสียงอ้อน “ได้...แต่ข้าจะเป็นผู้อาบน้ำให้ท่านเจ้าเอง” จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นอุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวเดินไปยังฉากกั้นด้านข้าง ไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งทั่วห้องเล็ก ร่างบางของไป๋เล่อถูกวางลงในถังไม้ กลีบแก้มแดงเรื่อราวทับทิมผลิบานเมื่อถูกไอร้อนโอบกาย น้ำใสสะท้อนผืนผ้าที่ลู่แนบเนื้อยิ่งเผยความงดงา

เมื่อไป๋เล่อกลับถึงเรือน อาหลิงกับอาหมิงสาวใช้ใหม่ทั้งสองเพียงก้มศีรษะทำความเคารพโดยมิกล้าเอ่ยสิ่งใด มีเพียงอาเหมยที่มองนายหญิงด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม ทว่าในที่สุดก็เลือกกลืนความสงสัยนั้นไว้ ไม่กล้าเปิดปากถามออกมาไป๋เล่อเองก็อ่อนล้ายิ่งนัก ร่างกายยังคงรู้สึกปวดเมื่อยราวกับแรงชีวิตถูกสูบไปครึ่งหนึ่ง นางเพียงเปลี่ยนอาภรณ์อย่างลวก ๆ แล้วเอนกายนอนลงบนเตียง ผืนผ้าเนื้อนุ่มรับเรือนกายอุ่นจัดไว้ในอ้อมโอบอย่างอ่อนโยน เพียงครู่เดียวลมหายใจก็แผ่วเบารุ่งเช้าวันถัดมา เรือนอวิ๋นสุ่ยดูจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป บ่าวไพร่ในเรือนเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนขะมักเขม้นทำงานราวกับได้รับคำสั่งใหม่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางหวังเจียงจิงมาเยือนแต่เช้า พอเพียงก้าวเข้าสู่ลานเรือนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในทันทีอาหลิงเมื่อเห็นนางก็รีบเข้ามาคารวะ “เรียนแม่นางหวังเจียงจิง ตอนนี้แม่นางอันไป๋เล่อยังคงพักผ่อนอยู่เจ้าค่ะ”เจียงจิงพยักหน้ารับ พลางยิ้มอ่อน “ข้าเสียมารยาทเอง...ไว้วันหลังข้าจะมาใหม่”นางกำลังจะหมุนกายกลับ ทว่าเสียงอาเหมยดังขึ้นจากด้านใน “แม่นางหวังเจียงจิง แม่นางอันไป๋เล่อตื่นแล้วเจ้