All Chapters of ใต้เงารัก (Stranger): Chapter 41 - Chapter 50

มื้อเที่ยงธีทัตพาพรรณนาราไปทานข้าวแล้วขับรถไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย ทันทีที่จอดรถเขาโอนเงินให้ต่อหน้าเธอจำนวนหนึ่ง“โอนให้ทำไมคะ? ทำเหมือนหนูขายงานไปได้”“ทำไมจะให้ไม่ได้ เราเป็นมากกว่าแฟนพี่อีก”“เลิกเรียนหนูจะคุยกับพ่อ เรื่องจะขอให้พี่เข้าไปทำงานที่บริษัท”“ไม่กลัวพ่อเหรอ?”เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย หน้าตาไม่มีความวิตกกังวลอะไร“หนูพูดตามความจริง มีอะไรต้องกลัวล่ะ”ธีทัตท่าทางดีใจขึ้นมา เขายิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงสวย“พ่อต้องถามเรื่องเราแน่อยู่แล้ว”“แน่นอนค่ะ คงงั้น”“ถ้ารับสถานการณ์ไม่ไหว บอกพี่นะ”พรรณนาราไม่ตอบแค่ส่งยิ้มบางๆให้ เธอปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมลงจากรถ ธีทัตดึงแขนให้ตัวเธอเอนมาใกล้และจูบไปหนึ่งที “อะไรน่ะพี่ธี..อายคนอื่นเนี่ย”“ไม่รู้สิ พี่โดนของมั้ง..อยากกอดอยากอยู่ใกล้ตลอดเลย”เธอตีมือเขาเบาๆพลางส่ายหน้า “พี่จะมารอรับนะ”“ค่ะ”เขายิ้มให้อย่างอารมณ์ดีสุดๆ ทั้งที่พึ่งถูกไล่ออกจากบ้านและงานที่ทำ จากนั้นเขาคิดว่าอยากคุยกับพิชามญช์ต่อจากที่คุยค้างคาไว้ในตอนเช้า จึงส่งข้อความไปเลียบๆเคียงๆดูก่อนเผื่อเธอยังอยู่กับพ่อของเขาชรันพาภรรยาและลูกไปทานมื้อเที่ยงเสร็จก็มาส่งทั้งคู่ที่บ้าน

แบมเห็นพ่อลูกเดินเข้ามาจึงเปิดประเด็นทันควันเพราะอยากระบายมานานแล้ว“เธอนี่เองที่แอบซ่อนอยู่ใต้เงามืดของผู้ชายบ้านนี้ จะเอาทั้งพ่อทั้งลูก แย่งทั้งสามีฉัน แม้แต่สามีแม่ตัวเองก็ไม่เว้น”พรรณนาราแค่ยิ้มบางๆให้ แต่ธีทัตลมจะใส่ เขารีบปรามอดีตภรรยาจอมตื้ออย่างแข็งกร้าว“ผมเลิกกับคุณแล้ว พ่อแม่คุณ พ่อแม่ผมรับทราบกันหมด ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องนะแบม ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าคุณคือใครอีกต่อไป แล้วพู่กันก็ไม่ได้ทำแบบที่คุณพูด”“แต่คุณอาชรันพูดเอง แถมโอนเงินให้ผู้หญิงคนนี้มาตลอด ไม่เชื่อก็ขอดูบัญชีมันสิ”ณัฐวีย์เหลืออดกับผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักแต่เข้ามาด่าลูกสาวของเขาโครมๆฝ่ายเดียว“ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้! คุณไม่รู้จักตื้นลึกหนาบางของไอ้สารเลวนี่ก็อย่าพูดมาก เพราะถ้าคุณได้รู้อาจจะตะลึงจนหน้ามือเป็นหลังเท้า คุณเป็นใคร? กล้าดียังไงมาด่าลูกสาวผมถึงในบ้านผม?”“หึ ไม่แปลกหรอกที่เมียยังเลิกไปเอาคนใหม่”ธีทัตทนความไร้มารยาทของแบมที่ทำต่อพ่อของพรรณนาราไม่ได้ เขาจับแขนเธอฉุดให้เดินตามออกไปข้างนอก ซึ่งแบมขัดขืนจึงถูกจับถูลู่ถูกังออกไป“ปล่อยนะธี!”“ไปซะแบม นี่คือฟางเส้นสุดท้ายสำหรับผม ต่อไปนี้คุณกับผม..เราไม่รู้

ชรันที่ขลุกอยู่กับเด็กสาวตั้งแต่เที่ยงวันเพราะรู้ว่าภรรยาไปหาลูกสาวกว่าจะกลับบ้านคงอีกนาน เขาปลดปล่อยความต้องการที่อัดอั้นไปหลายรอบจนหมดแรงแล้วจึงกลับเข้าบ้านในตอนเย็น พอหยิบโทรศัพท์จะโทรหาพิชามญช์ก็เห็นเบอร์ที่ไม่ได้รับสายจากแบม “หนูแบม..เห็นโทรมามีอะไรรึเปล่า? พอดีอามัวเคลียร์งานยุ่งๆอยู่เลยไม่ได้รับสาย” “ธีขายบ้านโอนเงินครึ่งหนึ่งให้หนูมาแล้ว สรุปไม่ว่าจะยังไงลูกชายคุณอาก็เทหนูอยู่ดี หนูอับอายไปหมด พ่อแม่ก็เสียใจ” “ไปนั่งคุยกันหน่อยดีมั้ย? ใจเย็นๆก่อนนะ ธีมันเหมือนแม่ บทจะไม่ฟังอะไรก็คือไม่เอาอะไรทั้งนั้น” หลังจากโทรคุยปลอบใจอยู่สักพัก ชรันก็คว้ากุญแจรถออกไปอีกครั้ง ซึ่งทางพิชามญช์ได้เห็นทุกอย่างผ่านโทรศัพท์มือถือ เธอยื่นให้อดีตสามีดูขณะที่นั่งทานอาหารด้วยกันสามคนในร้านหรูแห่งหนึ่งย่านทองหล่อ “เขาออกจากบ้านไปตอนสายแต่ไม่ไปที่ทำงาน ไปหยุดที่ร้านอาหารก่อนจนถึงสิบเอ็ดโมงกว่า แล้วตรงไปที่หอพักใกล้โรงเรียนของเด็กนั่น ชาออกมาที่บ้านคุณตอนสี่โมง เขาก็ยังไม่ออกจากหอนั่น นี่พึ่งเข้าบ้านและออกไปอีกแล้ว เพราะรู้ว่าชามาหาพู่กันคงกลับดึก” “เราลองไปแอบดูกันมั้ย? ผมอยากได้หลักฐานจากตา

ณัฐวีย์นั่งที่โซฟาโดยมีโน้ตบุ๊คอยู่บนตัก เขาขะมักเขม้นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า โดยไม่ทันสังเกตว่าพิชามญช์ย่างกรายตรงมาหา จะกระทั่งเห็นเท้าของเธอมายืนใกล้ๆ เขาเงยหน้ามองคนที่ไม่เคยตัดใจรักอย่างเสน่หา “ว่าไงที่รัก? รู้สึกดีขึ้นมั้ย?” “ค่ะ รู้สึกปลอดภัย อุ่นใจที่มีคุณณัฐอยู่ใกล้ๆ” พิชามญช์ใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเท่านั้น มันจะช่วยกระตุ้นให้อีกฝ่ายได้ใช้จินตนาการและคิดไปไกลกว่าแค่นั่งคุยกัน “ผมให้ทนายจัดการทำเรื่องฟ้องหย่าให้คุณแล้วนะ ถ้าเขาสู้กลับ ยังไงก็เจอดอกสอง” “ค่ะ แต่ชาจะไม่ออกตัวอะไรทั้งนั้นเพื่อความปลอดภัยของลูกๆทั้งสองคนค่ะ ถ้าเขาทำลูกเรา ชายอมตายดีกว่า” “ไม่มีใครจะทำร้ายพู่กันได้อีก ส่วนน้องวินผมจะรับเป็นลูกเอง” “ชาจะให้คุณธีดูแลน้องวินค่ะ มันคือความรับผิดชอบในฝั่งพ่อของลูก เขาต้องดูแลทรัพย์สินกิจการต่างๆของน้องวิน ไม่มีเขาคอยบริหารจัดการไม่ได้ค่ะ” “ตามใจคุณทุกอย่างแหละ เอาที่คุณสะดวกสบายใจ ผมให้ได้ทุกอย่าง” พิชามญช์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆและกอดแน่น เขาจับแก้มเธอแล้วก้มลงประทับจูบให้ จากริมฝีปากที่จูบอย่างนุ่มนวลก็ล้วงลิ้นพัวพันเพิ่มระดับความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ณัฐวี

ไม่ถึงสี่สิบนาทีธีทัตก็ขับรถมาถึงบ้านแม่ของเขา กชกรนั่งรออยู่ด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นลูกชายเพียงคนเดียวก้าวเท้าเข้ามาในบ้านโดยยังไม่ทันจะได้นั่งหรือพูดอะไร เธอก็รีบวีนขึ้นก่อน “ธี มันอะไรกันน่ะ? ลูกไปหลงทั้งลูกเลี้ยงทั้งเมียใหม่ของพ่อรึไง? นี่เหรอสาเหตุที่เลิกกับแบม? แล้วไปทำไมที่บ้านสามีเก่ามัน? ตั้งแต่พ่อของลูกแต่งงานใหม่ ธีทำตัวแปลกไป หาความสบายใจให้แม่ไม่ได้เลย แล้วนี่ยังโดนตัดจากบริษัทอีก ลูกกลายเป็นคนไม่เอาถ่านแบบนี้ไปได้ยังไง?” คำถามจากคนเป็นแม่รัวๆใส่เขาที่ไม่รู้จะตอบอันไหนก่อน “แม่ใจเย็นก่อนครับ ไปนั่งก่อนดีกว่า” เขาดึงมือแม่ไปนั่งสบายๆที่โซฟาด้วยกัน สีหน้าท่าทางนั้นดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรผิดกับคนเป็นแม่ “ผมต้องคุยกับแม่จริงจังสักที แม่ควรต้องรู้เรื่องอะไรที่ผมเคยคิดว่าไม่ควรจะบอกเกี่ยวกับตัวพ่อ ก่อนอื่นผมจะบอกว่าแม่โชคดีมากที่เลิกกับเขา” “แน่นอนสิ มันนอกใจไปเอาเมียชาวบ้านนิ” “เปล่าครับ ตอนที่พ่อยังไม่เลิกกับแม่ พ่อก็เลี้ยงเด็กสาวที่อายุไม่ถึงสิบแปดไว้เป็นแม่บ้านที่บริษัท ก่อนจะมาเจอคุณพิชาก็ซื้อกินประปรายมาตลอด พอแต่งงานใหม่ก็ยังเอาแม่บ้านคนนี้ย้า