Lahat ng Kabanata ng Romance Under Contract: Kabanata 81 - Kabanata 90

Ysabelle's POVTahimik ang kwarto.Masyadong tahimik—parang sinadya. Parang hinahayaan akong marinig ang sarili kong paghinga, ang tibok ng puso ko na hindi ko na mapigil. Nakaupo ako sa gilid ng kama, magkayakap ang sarili ko, nakatingin sa pader na walang kahit anong marka. Walang bintana. Walang orasan.Oras ang unang inagaw nila sa akin.Hindi ko alam kung umaga na ba o gabi. Hindi ko alam kung ilang oras na akong gising. Pero alam ko isang bagay—Hindi pa tapos si Matteo sa akin.Bumukas ang pinto nang walang babala.Hindi ako tumalon. Hindi ako nagulat.Good, sabi ko sa sarili ko. Sanay na sila sa takot ko. Hindi na nila kailangang makita pa.Pumasok si Matteo, maayos ang suot, parang may meeting lang siya. May hawak siyang tablet, at sa likod niya, dalawang guard—tahimik, parang mga anino.“Ysa,” bati niya, parang wala lang. “Mukhang cooperative ka na.”Hindi ako sumagot agad. Pinili kong maghintay ng dalawang segundo bago tumango.“Sinusubukan ko,” sagot ko, mahina.Umupo siya

Ysabelle's POVMay paraan ang takot para mag-ingay kahit tahimik ang paligid.Hindi siya sumisigaw.Hindi siya kumakalabog.Dumarating lang siya bilang bigat sa hangin—parang may mali, kahit wala kang makita kung ano.Nararamdaman ko iyon bago ko pa makita si Matteo.Naupo ako sa gilid ng kama, hawak ang baso ng tubig na matagal nang malamig. Hindi ako umiinom. Hindi rin ako nanginginig. Pinili kong maging still—hindi dahil wala akong nararamdaman, kundi dahil alam kong may nanonood.At kapag may nanonood, ang katahimikan ang pinakamalakas na galaw.May tunog ng yabag sa labas ng pinto. Mabagal. Hindi nagmamadali.Siya ‘to.Hindi ko tinaas ang ulo ko agad. Hinintay ko munang bumukas ang pinto, marinig ang mahinang click ng lock, maramdaman ang presensya niya bago ako gumalaw.“Ysa,” sabi niya, kalmado.Tumingin ako. Diretso. Walang takot. Walang galit.“Matteo.”Wala siyang kasamang guard.At doon ko agad alam—test ito.Kapag mag-isa siyang pumapasok, gusto niyang makita ang totoong i

Ysabelle's POVMay mga desisyon na hindi mo pinag-iisipan nang matagal.Hindi dahil impulsive ka—kundi dahil kapag pinag-isipan mo pa, baka umatras ka.At hindi na puwedeng umatras.Napagtanto ko iyon habang nakatingin sa kisame, nakahiga sa kama, ramdam ang bawat segundo ng pagbabantay. Hindi na nila ako tinatantanan. Kahit sa pagtulog, may mata.Hindi na sapat ang magpanggap.Hindi na sapat ang maghintay.Kung tama ang hinala ko—kung nararamdaman ko man lang na malapit na si Matteo sa katotohanan—ibig sabihin, oras na ang kalaban ko.At kapag oras ang kalaban mo, kailangan mo nang gumawa ng mali sa tamang paraan.Reckless.Pero kalkulado.Nagsimula iyon sa tubig.Maliit na bagay. Halos walang halaga.Hinayaan kong matapon ang baso ko sa sahig—kunwaring nadulas ang kamay ko. Malinaw ang tunog ng salamin sa tiles. Masyadong malakas para hindi pansinin.“Sorry,” sabi ko agad, mabilis. “Can I clean that?”Hindi agad sumagot ang bantay. Tinitigan lang niya ako—ang kamay ko, ang mukha ko

Ysabelle's POVAkala ng iba, ang pagtakas ay parang pelikula.Mabilis.Malinis.Walang kapalit.Pero ang totoo, ang pagtakas ay madugo, maingay, at may iniiwan kang bahagi ng sarili mo sa likod.Hindi ko agad naramdaman ang sakit.Mas ramdam ko ang tunog — ang yabag ng mga paa sa likod namin, ang sigaw ng mga taong hindi ko na maintindihan, ang hingal ni Evan habang hinahatak niya ako pababa sa hagdan.“Don’t slow down,” sabi niya, hindi lumilingon.“Hindi ako babagal,” sagot ko, kahit nanginginig na ang binti ko hindi dahil pagod, kundi dahil sa takot na hindi ko na kayang pigilan.Paglabas namin sa emergency stairs, bumungad ang amoy ng langis at usok. Parking level. Mababa ang ilaw. Maraming sulok.Maraming puwedeng magtago.Maraming puwedeng mamatay.“Hawak ka,” utos ni Evan.Mahigpit ang hawak niya sa kamay ko, pero ramdam ko ang panginginig niya—hindi sa takot, kundi sa galit.May bumusina. May sumigaw.Isang anino ang gumalaw sa kanan namin.“Evan—!”Hindi na niya ako hinila, i

Ysabelle's POVAng gabi, kapag nagtatago ka, may kakaibang tunog.Mas malinaw ang bawat kaluskos.Mas mabigat ang bawat katahimikan.Parang kahit ang hangin, may pinapakinggan.Nakahiga ako sa kama, gising pa rin kahit pagod na pagod na ang katawan ko. Hindi ako makapikit. Sa tuwing susubukan ko, bumabalik ang tunog ng putok, ang sigaw, ang pagtakbo.Ang kamay ko, kusang humahawak sa benda sa braso ko—parang chine-check kung totoo bang ligtas na ako.Sa kabilang dulo ng kwarto, si Evan ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa pader, may hawak na baril na hindi ko alam kung saan niya nakuha. Hindi niya ako tinitingnan. Nakatingin siya sa pinto.Parang kahit ang pagkurap, ayaw niyang sayangin.“Hindi ka pa natutulog,” sabi niya, mahina.“Hindi rin ikaw,” sagot ko.Tumayo siya at lumapit sa kama. Hindi siya umupo agad. Parang nagdadalawang-isip.“Mas okay kung matulog ka,” sabi niya. “I’ll stay up.”Umiling ako. “Ayokong mag-isa.”Hindi ko sinabing natatakot ako.Pero alam niya.Tahimik siyang