Romance Under Contract のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Ysabelle’s POVa para bang hindi ko na alam ang mga susunod na pangyayari.Hindi ko alam kung gaano ako katagal nawalan ng malay. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nilamon ng dilim. Ang huling natatandaan ko ay ang pag-ikot ng mundo sa sobrang takot, sobrang pagod, sobrang bigat ng nangyari. Everything spiraled until my body simply gave up.All I know is that… nagising na lang ako nang maramdaman ko ang malambot na materyal kung saan ako nakahiga. Something warm, soft—like a couch or a mattress. My head throbbed, my eyelids heavy as if glued shut. I blinked repeatedly, half-blind sa liwanag, at unti-unti kong naramdaman ang mga tunog sa paligid: hum of an old electric fan, faint drip of water, quiet breathing beside me.I forced my eyes open—and the first thing I saw was Evan’s face leaning over me.His brows were drawn together in worry, eyes scanning my expression as if he was afraid I wouldn’t wake up. For a second, I thought I was dreaming, but when he leaned closer, gently c

Ysabelle’s POVFor a moment, parang huminto ang mundo.The forest around us swayed softly, pero hindi ko maramdaman ang hangin. Kahit yung ingay ng mga dahon, yung yapak ng mga humahabol, pati yung paghinga ni Evan — lahat nag-blur nang makita namin si Matteo sa harap namin.Standing still. Waiting. Watching.May hawak siyang baril. At nakatutok iyon sa direksyon namin.Agad akong hinila ni Evan sa likod niya, the way his body instantly shielded mine made my chest tighten. He aimed his gun straight at Matteo, buong katawan niya naka-alerto, parang isang tigre na handang umatake.Pero si Matteo?Hindi man lang kinabahan.In fact, ngumiti pa.A slow, taunting smirk that made my skin crawl.“Let her go,” Evan growled, voice low, dangerous. “Move another damn step and I’ll shoot.”Calm na calm si Matteo. “Hindi mo kaya.”“Subukan mo,” Evan snapped back.Matteo angled his head, as if he found everything amusing. Then dumiretso tingin niya sa’kin, sharp and calculating, parang pinag-aara

Ysabelle’s POVTahimik lang ako buong biyahe pauwi. Parang kumapal ang hangin sa paligid ko, mabigat, hindi ko mahinga nang maayos. Kahit pa kasama ko ang parents ko sa van, I felt like I was drifting. Nakatulala ako sa bintana, watching the familiar streets of Manila pass by, pero pakiramdam ko nasa ibang mundo pa rin ako — sa mundo na puro takot, habol, at apoy.Pagdating namin sa gate ng bahay, bumungad ang maliwanag na ilaw sa porch at ang mga bantay na nag-aabang. Mas marami sila ngayon, at mas alerto. Armed security men, scanning each corner, checking shadows. Normally, that would make someone feel secure.Pero ako?Mas lalo akong nanlamig.I felt like I was walking into a cage rather than safety.“Anak… let’s go inside,” my dad gently guided me.I nodded mechanically.Nang mabuksan ang pinto, sumalubong agad ang lamig ng aircon and the familiar scent of home — vanilla at konting amoy kahoy mula sa furniture. Dati, this place felt warm. Safe. The smell alone used to calm me down

Ysabelle’s POVThey’re looking for you.Paulit-ulit siyang umuukit sa utak ko, parang sirang plaka na ayaw tumigil. Kahit tapos na ang tawag, kahit tahimik na ulit ang paligid, nandun pa rin ang bigat.My mom was the first one to speak.“Anak…” maingat niyang sambit, “kailangan nating sabihin ‘to kay Papa.”Tumango lang ako. Wala na akong lakas para magsalita.Bumaba kami ng hagdan na parang mga multo — mabagal, tahimik, puno ng kaba. My dad was in the study room, still in his work clothes, halatang hindi pa rin mapakali. Pagkakita niya sa mga mukha namin, alam na niya agad.“Ano?” tanong niya. “Tumawag na ba ulit si Evan?”“Opo,” sagot ko, halos pabulong. “At kailangan na po naming umalis.”Hindi na siya nagtanong pa. Hindi na siya humingi ng paliwanag. Isang malalim na buntong-hininga lang ang ginawa niya bago tumayo.“Sige,” sabi niya, firm pero halatang mabigat ang dibdib. “We’ll leave.”Ganon lang.Parang desisyon na matagal nang hinihintay ng tadhana.Mabilis kumilos ang lahat,

Ysabelle’s POVTahimik ang buong bahay.Hindi yung tahimik na payapa—kundi yung klaseng katahimikan na mabigat, parang may nakabantay sa bawat sulok. Alas-tres ng madaling araw. Kahit ang radiator sa hallway parang huminto sa paghinga. Sa dilim ng kwarto, gising na gising ako, nakatitig sa kisame, pilit binibilang ang bawat segundo na lumilipas.Hindi na ako umiiyak.Mas nakakatakot pala ‘yon—kapag naubos na ang luha, pero buhay pa ang takot.Tatakas ba ako?Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko. Alam kong mali. Alam kong delikado. Alam kong kapag nalaman ng mga magulang ko, baka tuluyan na akong hindi patawarin. Pero sa tuwing pipikit ako, iisa lang ang bumabalik sa isip ko—Yung putok.Yung katahimikan pagkatapos.At yung tawag na hindi na binalikan.What if that was the last time I heard his voice?Umupo ako nang biglaan. Hindi na ako nag-isip pa.Kasi minsan, kapag masyado kang nag-iisip, lalo kang hindi kikilos. At may mga desisyon na kailangan mong gawin bago ka pa maunahan