Todos os capítulos de Romance Under Contract: Capítulo 71 - Capítulo 80

Ysabelle's POVThe darkness swallowed the lobby whole. Wala kang makikita kundi mga aninong nag-aagawan sa pagitan ng mahihinang ilaw mula sa mga emergency signs. Tumataas ang kaba ko habang humihigpit ang kapit ni Evan sa pulso ko.“Stay close,” bulong niya, mababa at may diin. His voice cracked slightly—halatang pinipigilang mag-panic.Napalunok ako, trying to adjust my sight through the thick shadows. The murmurs grew louder. May nagtatakbuhan. May nagkukumpulan. At may ilang staff na nagmamadaling humanap ng flashlight.Napalingon ako kay Evan. “Love… ano ba talaga ‘to?”Hindi siya sumagot agad. Instead, he scanned the area—shoulders tense, jaw tight, eyes sharp kahit madilim. May hinahanap siya. O may iniiwasan?Bago pa ako muling magsalita, biglang umilaw ang isang maliit na flashlight mula sa gilid. A hotel staff approached us quickly.“Sir, ma’am, please stay calm. Our generators will activate soon—”Pero hindi pa siya natatapos magsalita, biglang nag-ring ang phone ni Evan. M

Ysabelle's POVThe hallway felt smaller, tighter, parang unti-unti kaming sinisiksik ng kapalaran sa isang sulok na wala nang labasan. Two men stood on opposite ends—parehong nakaitim, parehong malamig ang tingin, parehong alam ang ginagawa nila.My grip on Evan’s hand was painful, but he never let go—kahit nararamdaman kong nanginginig siya, kahit nararamdaman kong bumibilis ang tibok ng puso niya.“Stay behind me,” he murmured.His voice was low, steady—but the tremor… hindi niya kayang itago.Matteo’s man subtly raised his weapon, nakatingin sa dalawang uma-abang sa amin.“Back away,” he warned. “This doesn’t have to turn—”“Into what?” the man in front interrupted, stepping forward. “A problem?”His tone was casual, like he wasn’t cornering us. His eyes, however, told a different story—calculated, wicked, unbothered by the threat of a gun.Evan placed his arm across my waist, his body shielding mine completely.The second man behind us spoke. “Mr. Cortez, sumama na lang kayo nang

Ysabelle's POVHindi ko alam kung gaano ako katagal nanatili roon.Nakatago sa loob ng utility room, yakap ang sarili, malamig ang sahig, at nanginginig ang buong katawan ko. Parang tumigil ang oras. Ang katahimikan sa labas ay mas nakakatakot kaysa sa ingay—sobrang tahimik, sobrang bigat.Pinakikinggan ko ang bawat tunog.Mga yapak.Mga boses.Si Evan.Pero wala.Ang tanging narinig ko lang ay ang mahina ngunit tuloy-tuloy na ugong ng generator na unti-unting bumabalik ang kuryente.Wala na siya.Parang may humigpit sa dibdib ko.“H-hindi…” bulong ko, nanginginig ang boses. “Hindi puwede…”Pinilit kong huminga. Inhale. Exhale. Paulit-ulit. Gaya ng palaging sinasabi ni Evan kapag kinakabahan ako.Pero masakit pa rin. Parang sasabog ang dibdib ko sa sobrang bigat.Mag-isip ka, Ysa. Kailangan mong mag-isip.Sinabi niyang manatili akong nakatago.Pero sinabi rin niyang babalik siya.At kahit gaano pa katakot… hindi ako pwedeng manatili rito magpakailanman.Dahan-dahan akong tumayo, nangi

Evan's POV May mga sakit na hindi sumisigaw.May mga kirot na tahimik lang—pero dinudurog ka mula sa loob.Ito ang gano’n.Nakatali ang mga kamay ko sa likod ng metal chair. Malamig ang sahig. Amoy kalawang, pawis, at dugo ang kwarto. Isang ilaw lang ang bukas sa itaas—direktang tumatama sa mukha ko, parang gusto akong silawin hanggang sa wala na akong makita kundi pagkakasala.Ang bawat segundo dito ay parang parusa.Hindi dahil sinasaktan nila ako.Kundi dahil iniisip ko siya.Ysa.Kung safe ba siya.Kung umiiyak ba siya.Kung sinusunod ba niya ang sinabi ko—na tumakbo, magtago, mabuhay.Pinipilit kong alalahanin ang huli kong nakita bago ako isinakay sa van.Ang mga mata niya.Takot.Pero may tiwala.At iyon ang mas masakit.Dahil ako ang dahilan kung bakit siya napahamak.“Still conscious?”Umakyat ang tingin ko. Nakatayo sa harap ko ang isang lalaking hindi ko pa nakikita—maayos ang suot, tahimik magsalita, pero ramdam mo agad ang bigat ng presensya.Hindi siya ang leader.Mas d

Ysabelle's POVNaupo ako sa sahig ng maliit na kwarto. Ang init ng katawan ko, pero parang congealed ang takot sa loob. Ang bawat tunog ng yabag sa labas ng pinto ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Alam kong may nakikinig, may nagmamasid… at higit sa lahat, may naglalaro sa utak ko.At siyempre, si Matteo.Bumukas ang pinto. Hindi siya nagmamadali, hindi siya umalis. Dahan-dahan siyang lumapit, parang predator, bawat hakbang ay may bigat.“Good evening, Ysa,” boses niya, malamig pero maayos, parang gustong ipakita na may control siya sa sitwasyon.Tumayo ako, kahit nanginginig, sinusubukang ipakita na hindi ako takot.“Matteo,” malamig kong sagot. “Ano’ng gusto mo?”Ngumiti siya, hindi iyon ang ngiting kilala ko. “Gusto ko lang makausap ka.”Ang salita niya simple lang, pero alam kong may ibig sabihin: may patagong banta.“Makipag-usap ka sa akin,” sabi niya. “O gusto mo bang ulitin natin yung… previous demonstration?”Napagod ang dibdib ko. Alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin.