Alle Kapitel von SEAL OF LOVE: Kapitel 161 – Kapitel 170

Ang araw na iyon ay tila isang tadhana, isang pagsubok na hindi maiwasan. Habang papalapit ang sasakyan ni Veronica at Jarred sa kulungan, naramdaman ni Veronica ang matinding bigat sa kanyang dibdib. Wala na siyang ibang nais kundi makapagbigay linaw sa mga tanong na naglalakbay sa kanyang isipan. Si Honey Dee, ang babaeng minsang naging bahagi ng kanilang buhay, ay ngayon isang bilanggo, at si Veronica, sa kabila ng lahat ng nangyari, ay narito para alamin ang dahilan bakit hindi na lang makapag-move on si Honey? Bakit hinayaan niyang humantong sa ganito ang lahat?Si Jarred, sa kabila ng kanyang pananahimik, ay nararamdaman din ang sakit. Hindi lang siya ang naapektuhan sa mga nangyari. Ang mga alaala ng mga galit at takot na dulot ng kidnapping at ang plano ni Honey na pumatay sa kanyang asawa ay patuloy na bumabalik sa kanyang isipan. Ngunit hindi siya makapagbigay ng komento ang kanyang mga mata ay nakatuon sa daan, at ang kanyang mga labi ay tahimik.Pagdating nila sa kulungan,

Isang hapon na puno ng pag-asa at mga ngiti ang sumalubong sa mansion ng mga Hearts. Si Veronica at Jarred ay kasalukuyang nag-uusap sa isang sulok ng malaking sala, habang ang araw ay dahan-dahang lumulubog sa kalangitan, nagbubukas ng mga kulay ng pag-ibig sa bawat sulok ng kanilang tahanan. Sa kabila ng lahat ng kalungkutan at pagsubok na kanilang pinagdaanan, naroroon ang liwanag na dala ng kanilang pagmamahalan. Ang mga mata nila, bagamat puno ng mga alalahanin, ay naglalaman ng isang magaan na saya at tamis na hindi kayang tumbasan ng kahit ano.Ngunit sa kabila ng lahat ng kaligayahan, may isang bagay na hindi kayang itago ni Madam Venus, ang matandang lola ni Jarred—ang pananabik. Matapos ang ilang araw na hindi pagkikita, muling nagtipon sila sa lobi ng kanilang mansyon. Sa isang tabi, nag-aalaga si Veronica kay Jarred, samantalang si Madam Venus ay tahimik na nagmamasid mula sa kanyang paboritong silya sa tabi ng fireplace.Si Madam Venus, na mahilig sa mga makulay na kuwento

Si Jarred ay tumawa nang mahina, ang tunog nito ay puno ng lambing habang dahan-dahang inilalagay ang baso ng tubig sa bedside table. Hinaplos niya ang pisngi ni Veronica, ang mga daliri niya ay banayad na naglalaro sa kanyang buhok na nakakalat sa unan."Pasensya na, mahal," sabi niya, ngunit ang ngiti sa labi niya ay nagbibirong may halong kasiyahan. "Hindi ko naman sinasadyang... sobrahan." Pinisil niya nang mahina ang kamay ni Veronica. "Pero aminin mo, worth it 'di ba?"Si Veronica ay napatingin sa kanya, ang mga mata ay may halong pagkapahiya at kasiyahan. "Oo na, worth it," bulong niya, hinila ang kumot pataas para takpan ang bahagyang pamumula ng kanyang mukha. "Pero seryoso, Jarred, parang hinampas ako ng truck. Hindi ako makabangon nito."Ngumiti si Jarred nang malapad, ang mga mata ay kumikislap pa rin ng parehong init mula kagabi. "Sige, huwag ka nang bumangon. Ako na ang bahala sa'yo ngayon." Tumayo siya, ngunit bago umalis ay yumuko at hinalikan ang noo ni Veronica mahab

Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang kumpirmahin ang pagbubuntis ni Veronica. Ang mga unang linggo ay puno ng pagsusuka at pagod, ngunit unti-unti nang nawawala ang morning sickness. Ngayon, sa ika-apat na buwan niya, ang tiyan ni Veronica ay nagsisimula nang lumaki hindi pa halata sa malayo, ngunit kapag hinahaplos niya ito sa umaga, ramdam niya ang maliit na buhay na nasa loob. Ang Davao ay mainit pa rin gaya ng dati, ngunit sa kanilang maliit na bahay sa Ecoland, parang laging tagsibol puno ng bulaklak na inuwi ni Jarred mula sa mga pamilihan, at puno ng tawa na dulot ng kanilang bagong pangarap.Isang Sabado ng umaga, si Veronica ay nakahiga pa sa kama, hawak ang isang libro tungkol sa pagbubuntis na binili ni Madam Venus. Si Jarred naman ay abala sa kusina, naghahanda ng almusal. Ang amoy ng sinangag na bawang at itlog ay lumalabas sa silid, ngunit hindi na ito nakakadiri kay Veronica sa katunayan, gusto niya ito ngayon."Jarred!" sigaw ni Veronica, ang boses

Siyam na buwan na ang lumipas mula sa gabing iyon ang gabing nagbunga ng pinakamalaking blessing sa buhay nina Veronica at Jarred. Ang Makati ay puno pa rin ng init ng tag-init, ngunit sa kanilang tahanan, ang hangin ay laging puno ng pag-asa at pag-ibig. Ang tiyan ni Veronica ay malaki na, bilog na bilog, at si baby Aria ay madalas gumalaw, parang excited na rin siyang makita ang mundo. Si Jarred ay hindi na makapaghintay araw-araw, hinahaplos niya ang tiyan ni Veronica, kumakanta ng mga lullaby, at nagdadasal na sana'y ligtas ang lahat.Isang gabi ng Mayo, habang nanonood sila ng paboritong teleserye ni Madam Venus sa sala, biglang napahawak si Veronica sa kanyang tiyan. Ang mukha niya ay bahagyang nag-iba, ang mga mata ay nanlaki."Jarred... mahal," bulong niya, ang boses ay may halong kaba. "Parang... parang sumasakit na ang tiyan ko. Hindi yung usual Braxton Hicks. Ito... iba."Si Jarred ay agad na tumayo, ang remote ay nahulog sa sahig. "Ano? Seryoso? Contractions ba 'yan?" Hawa