SEAL OF LOVE のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 153

Bumagsak ang gabi nang mabigat parang may masamang balak ang katahimikan.Tahimik ang parking area ng kompanya. Isa-isang namamatay ang ilaw sa mga palapag, hudyat na tapos na ang araw. Lumabas si Veronica, hawak ang bag sa balikat, pagod ngunit payapa ang mukha. Nasa isip niya si Jarred ang huling mensahe nito, ang pangakong uuwi siyang ligtas.Mag-iingat ka, iyon ang huli nitong sinabi.Huminga siya nang malalim habang naglalakad papunta sa sasakyan.Ngunit bago pa man niya marating ang pinto ng kotse, may kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib isang instinct na matagal nang natutulog, biglang nagising.Parang… may nakatingin.Huminto siya.Lumingon siya sa kaliwa. Wala. Sa kanan mga anino lamang ng poste at mga sasakyang nakaparada. Tumawa siya nang mahina, pilit pinapakalma ang sarili.“Pagod lang ako,” mahina niyang bulong sa sarili.Huminga si Veronica nang malalim at muling humakbang. Ramdam niya ang bigat ng buong araw—ang trabaho, ang mga nangyari, ang pangungulila

Ang amoy ng kalawang at mga nabubulok na makina ang pumuno sa hangin ng abandonadong pabrika. Maliit na liwanag ang kumikislap mula sa mga ilaw sa kisame, na nag-iwan ng mga anino sa pader ng sira-sirang kongkretong sahig. Tanging ang mga tunog ng kalokohan at tawanan ng mga kidnappers, pati ang tunog ng mga baso ng alak, ang naririnig. Nakatambad sila sa isang mesa, nakayuko sa isang laro ng baraha, habang ang mga tingin nila ay naglalabanan sa kasayahan at kalupitan. Si Veronica ay nakahiga sa malamig na sahig, ang katawan ay nakasandal sa isang luma at kalawanging gulong. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakatali gamit ang magaspang na lubid, na parang bawat paghinga ay may kasamang sakit. Ang mga gilid ng kanyang paningin ay malabo na, at ramdam na ramdam niya ang kabog ng puso sa bawat pintig nito. Kailangan niyang mag-isip—hindi siya pwedeng mag-panic. Hindi niya alam kung ilang oras na siya rito. Ang oras ay parang naging isang blur. Ang kanyang isipan ay bumalik sa mga h