All Chapters of SEAL OF LOVE: Chapter 151 - Chapter 160

Bumagsak ang gabi nang mabigat parang may masamang balak ang katahimikan.Tahimik ang parking area ng kompanya. Isa-isang namamatay ang ilaw sa mga palapag, hudyat na tapos na ang araw. Lumabas si Veronica, hawak ang bag sa balikat, pagod ngunit payapa ang mukha. Nasa isip niya si Jarred ang huling mensahe nito, ang pangakong uuwi siyang ligtas.Mag-iingat ka, iyon ang huli nitong sinabi.Huminga siya nang malalim habang naglalakad papunta sa sasakyan.Ngunit bago pa man niya marating ang pinto ng kotse, may kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib isang instinct na matagal nang natutulog, biglang nagising.Parang… may nakatingin.Huminto siya.Lumingon siya sa kaliwa. Wala. Sa kanan mga anino lamang ng poste at mga sasakyang nakaparada. Tumawa siya nang mahina, pilit pinapakalma ang sarili.“Pagod lang ako,” mahina niyang bulong sa sarili.Huminga si Veronica nang malalim at muling humakbang. Ramdam niya ang bigat ng buong araw—ang trabaho, ang mga nangyari, ang pangungulila

Ang amoy ng kalawang at mga nabubulok na makina ang pumuno sa hangin ng abandonadong pabrika. Maliit na liwanag ang kumikislap mula sa mga ilaw sa kisame, na nag-iwan ng mga anino sa pader ng sira-sirang kongkretong sahig. Tanging ang mga tunog ng kalokohan at tawanan ng mga kidnappers, pati ang tunog ng mga baso ng alak, ang naririnig. Nakatambad sila sa isang mesa, nakayuko sa isang laro ng baraha, habang ang mga tingin nila ay naglalabanan sa kasayahan at kalupitan. Si Veronica ay nakahiga sa malamig na sahig, ang katawan ay nakasandal sa isang luma at kalawanging gulong. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakatali gamit ang magaspang na lubid, na parang bawat paghinga ay may kasamang sakit. Ang mga gilid ng kanyang paningin ay malabo na, at ramdam na ramdam niya ang kabog ng puso sa bawat pintig nito. Kailangan niyang mag-isip—hindi siya pwedeng mag-panic. Hindi niya alam kung ilang oras na siya rito. Ang oras ay parang naging isang blur. Ang kanyang isipan ay bumalik sa mga h

Ang abandonadong pabrika ay napuno ng kalungkutan at takot. Ang mga anino ng mga sirang makina, mga malalamig na pader, at ang matalim na amoy ng kalawang ay nagbigay ng matinding pakiramdam ng pagkapako sa isang bangungot na walang katapusan. Sa kabila ng lahat ng ito, ang puso ni Jarred ay hindi maaring patahimikin. Ang kanyang isipan ay puno ng isang tanging layunin—ang iligtas si Veronica. Ngunit habang ang bawat segundo ay lumilipas, ang dilim ay tila lumalapit at ang oras ay tumatakas.Nakatingin siya kay Honey Dee, ang babaeng kanyang minahal noong nakaraan, ngunit ngayon ay isang halimaw na walang awa. Ang mga mata ni Honey, puno ng kasakiman at galit, ay nagsisilibing mga pangil na handang sumakmal sa lahat ng bagay na mahal ni Jarred.Habang naglalakad si Honey patungo kay Veronica, hawak ang matalim na kutsilyo, naramdaman ni Veronica ang malamig na alon ng takot na dumaloy sa kanyang katawan. Ang mga mata niya ay naglalaman ng kalungkutan at pagtataka—hindi siya makapaniwa

Ang ospital ay puno ng ingay—ang mga beeping ng mga makina, ang mabilis na pagtakbo ng mga nurses at doktor. Ngunit para kay Veronica, ang mundo niya ay nakapako sa isang bagay lamang—si Jarred. Ang lalaki na tumulong sa kanya, na nagbigay ng pagmamahal at pag-aalaga, ay ngayo'y nakaratay sa kama ng ospital, sugatang-sugata, at hindi pa sigurado kung makakaligtas pa.Habang nakaupo siya sa tabi ng kama ni Jarred, ang mga mata ni Veronica ay puno ng luha, ngunit sa kabila ng sakit na nararamdaman, ang mga mata niya ay kumikislap ng galit. Galit na galit siya kay Honey Dee—ang babaeng naghasik ng kasamaan at humantong sa lahat ng ito."Honey Dee, pagbabayaran mo lahat ng ito," ang bulong ni Veronica sa sarili. Ang tinig ay matalim, puno ng galit at pananabik na maghiganti. "Pag may di maganda mangyari kay Jarred, ako mismo papatay sa'yo."Ang mga salitang iyon ay bumangon mula sa kanyang puso—puno ng poot, ngunit higit sa lahat, ng pagmamahal. Mahal na mahal niya si Jarred, at hindi niy

Sa ospital, ang bawat sandali ay puno ng tensyon at pag-aalala. Si Veronica ay nakatayo sa harap ng pinto ng ICU, ang kanyang mga mata ay hindi matanggal sa mga salamin ng pinto, umaasa at nagdarasal na muling magising si Jarred. Ang mga oras ng paghihintay ay tila isang taon, bawat minuto ay isang pakiramdam ng pagka-bagot at takot. Ang puso niya ay patuloy na kumakabog nang mabilis, ngunit ang alam niyang tanging makapagpapalakas sa kanya ngayon ay ang pagmamahal na ibinuhos niya kay Jarred ang lalaking nagbigay sa kanya ng pag-asa at kaligayahan, ang lalaking handang magsakripisyo para sa kanya.Habang patuloy na nagpapalipas ng oras, si Madam Venus ay tumabi sa kanya, malungkot ngunit nagsusumikap na magbigay lakas sa kanyang apo. "Iha," simula ni Madam Venus, ang tinig nito ay puno ng pag-aalala, "mag-iingat ka, at tawagan mo ako agad kung may balita."Hindi na kayang magpuyat ni Madam Venus. Matanda na ito, at ang kanyang kalusugan ay hindi pinapayagan ang ganitong klase ng pagk