บททั้งหมดของ SEAL OF LOVE: บทที่ 141 - บทที่ 150

Sa labas ng kumpanya, ramdam na ramdam ang hirap at pagkabigo sa mukha ni Honey Dee at Kenny Bill. Ang mga security guard ay patuloy na nagpapalabas sa kanila, na walang pakundangan. Si Honey ay galit na galit, at ang kanyang mga mata ay puno ng pagkadismaya."Can't believe Jarred did this to me!" sigaw ni Honey Dee, ang boses ay puno ng galit at pagkadismaya. Hindi niya matanggap na, pagkatapos ng lahat ng kanilang ginawa, ay siya pa ang itinulak palabas ng kumpanya. "I gave everything for this company, and this is how he repays me?"Si Kenny Bill, na nararamdaman din ang bigat ng pagkatalo, ay tahimik na nakatayo sa gilid. Ang kanyang mga mata ay puno ng hinagpis, ngunit wala siyang lakas na magsalita. "Honey, calm down," sabi ni Kenny, ngunit ang boses niya ay puno ng kalungkutan. "This isn’t the time for anger. We need to think this through."Hindi makapaniwala si Honey sa nangyari. Mula sa pagiging isang pangunahing tao sa kumpanya, ngayon ay wala na silang lugar doon. Ang lahat

"Aminado ako sa pagkakamali ko, Veronica. Please don’t hate me." Ang mga salita ni Kenny ay may kasamang pagdapo ng pag-asa, ngunit ang mga ito ay napako sa hangin. Si Veronica ay hindi na magpapadala sa mga pangako ng lalaking ito.Ngunit ang mas mahirap ay ang nararamdaman ni Jarred. Tumayo siya nang matikas, ang mga mata nito ay puno ng tapang at galit. "She doesn’t need your apologies, Kenny. All our transactions end today. And I will make sure you suffer — both of you and Honey." Ang galit ni Jarred ay sumabog, hindi mapigilan. “Veronica is my wife now, and don’t question my love for her."Ang mga mata ni Kenny ay kumislap sa matinding galit. "Kung hindi ka lang pumasok sa buhay ni Veronica, asawa ko na dapat siya ngayon!" Ang tinig ni Kenny ay puno ng pagkamuhi, ang mga mata ay puno ng paghihirap.Naglakad si Honey papalapit kay Veronica, ang mga kamay nito ay nakapaloob sa mahigpit na galit. "Give Jarred to me. You don’

Ang gabi ay dahan-dahang gumugol ng oras, ang hangin ay malamig at tahimik. Ngunit sa loob ng kanilang silid, hindi naririnig ang anumang ingay maliban sa malalim na hinga at tunog ng mga puso ng dalawang taong naglalaban para sa kanilang pagmamahalan. Sa bawat salitang binigkas ni Jarred, sa bawat kilos at tingin, tila lahat ng kabigatan ng mundo ay nawawala siya at si Veronica lang ang naroroon, at ang kanilang puso ay sabay na tumitibok, sabay na lumalaban.“Veronica,” tawag ni Jarred habang dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Veronica. “I know we’ve been through so much. And I know this isn’t easy for you. But I want you to know that no matter what happens, I will never let you go.”Habang tinatanaw ni Veronica ang mga mata ni Jarred, naramdaman niya ang bigat ng mga salitang iyon, pero sa kabila ng lahat ng iyon, naramdaman din niya ang init ng pag-ibig at proteksyon. Isang pangako isang pangako na walang makakatalo sa kanila. “I’m not going anywhere, Jarred,” sagot ni Veronica,

Habang ang araw ay patuloy na sumisikat, ang bahay ng pamilya ay puno ng mga tawanan at hindi inaasahang mga biro mula kay Madam Venus. Ang kanyang mga salita ay nagiging kasing lambot ng hangin, ngunit puno ng matinding kaligayahan at pagmamahal na nagmumula sa puso ng isang lola na labis ang excitement para sa mga apo."La naman, nakakahiya! Ano na lang ang sasabihin ni Veronica? Binubully mo siya," sabi ni Jarred, habang tinatanaw ang matandang babae na walang kapantay ang saya sa mga mata. Seryoso ang tono ni Jarred, ngunit hindi niya kayang itago ang kanyang ngiti—dahil alam niyang walang kasalanan ang kanyang lola sa mga biro nito. Si Madam Venus, bagamat may edad na, ay may likas na alindog at hindi matitinag na kaligayahan na siyang nagdudulot ng saya sa buong pamilya.Ngunit si Madam Venus, na malayo ang tingin, ay ngumiti nang pilyo. “Sorry, iha, na-excite lang ako. Magkaka-apo na ako. Sige na nga, tatahimik na ako. Manang, prepare mo na yung car, mag-shopping ako mamaya,” s

Samantala Si Honey, na noon ay puno ng ambisyon at tiwala sa sarili, ay ngayon ay nararamdaman ang bigat ng mga saloobin ng kanyang mga magulang, pati na rin ang kasalanan na dulot ng kanyang mga desisyon.“Nang dahil sayo, nawala na ang kompanya natin!” ang galit na sigaw ng ama ni Honey, ang mga mata nito ay naglalabas ng galit at kabiguan. "Alam mo naman na mahirap kalabanin ang mga Hearts ngayon!" Ang mga salitang iyon ay tumagos sa kanyang kaluluwa, parang isang malupit na patalim na gumuhit sa kanyang puso. Hindi na siya kayang pigilan ng sariling pagkatalo.Ang ama ni Honey ay hindi nakapagsalita ng maayos—ang sakit ng kabiguan at pagkatalo ay nagbunsod ng kanyang matinding galit. Ang mga mata nito ay naglalabas ng tinig na puno ng pagnanasa para sa katarungan, ngunit hindi rin nakayanan ng ama ni Honey ang bigat ng pagkatalo. Kaya, sa kanyang galit at pagkadismaya, isang malupit na sampal ang iniwan niya kay Honey.Ang pisikal na sakit ay hindi kasing tindi ng emosyonal na su