Todos os capítulos de The Billionaire's Private Tutor: Capítulo 101 - Capítulo 110

"Ah," ungol ko, ang bawat hibla ng katawan ko ay sumasabay sa galaw niya. Ang init ng katawan niya, ang bawat paghipo, ang bawat halik ay parang apoy na nag-aapoy sa pagitan namin. Ang kamay niya, malambot ngunit malakas, ay naglalakbay sa katawan ko, naghahanap ng bawat sulok, bawat kurba. Ang mga daliri niya ay parang apoy na naglalakbay sa balat ko, nag-iiwan ng landas ng init at pagnanasa."Fin," ungol ko ulit, ang pangalan niya ay parang isang bulong ng pagmamahal at pagnanais. Ang mga labi niya ay parang apoy na naglalakbay sa leeg ko, nag-iiwan ng landas ng init at pagnanasa."Kylus," sagot niya, ang boses niya halos hindi marinig. Ang bawat hininga niya ay parang apoy na nag-aapoy sa puso ko. Ang mga labi niya ay naglalakbay sa aking balat, nag-iiwan ng landas ng init at pagnanasa.Hindi ko na maipaliwanag ang nararamdaman ko. Parang isang bagyo na nagwawasak sa loob ko, isang bagyo ng pagnanais, pagmamahal, at pag-asa. Ang bawat galaw niya, ang ba

Bumalik ako sa opisina, ang puso ko ay puno ng pagmamahal at pag-asa. Hindi ko maalis sa isip ko ang mga nangyari kanina. Ang pag-ibig namin ni Fin, ang pagsasama namin, ang pagnanais naming makasama ang isa’t isa.Habang papalapit ako sa aking desk, narinig kong nagbubulong-bulong ang sekretarya ko."Kayo na po ulit ni Ma’am Fin? Narinig ko yung ungol niya kanina," sabi niya, ang mga mata niya nagliliwanag sa panunukso.Napakunot ang noo ko. “Ano ba ang sinasabi mo?” tanong ko, nagtataka. “Bakit mo narinig iyon?”“Naka-lock po ang pinto, at hindi pwedeng makapasok ang kahit sino," sabi niya. "Kaya narinig ko po ang lahat. Ang sarap pala ng boses ni Ma’am Fin kapag..."Hindi ko na siya pinatapos. “Anong ginagawa mo sa labas ng opisina ko?” tanong ko, medyo naiinis. “Hindi ba dapat nasa loob ka ng opisina mo?”Tumawa siya nang mahina. “Pasensya na po, Sir. Na-curious lang ako. Hindi naman po ako nakikinig ng masama. Pero narinig k

"Anong nangyari dito?" tanong ko kay Hiroshi, ang mga mata ko nakatitig sa sirang dingding ng aking branch. Ang mga mata ni Hiroshi ay malamig na nakatitig sa akin, ang mga labi niya nakakuyom."Alam mo naman na hindi ako nagtitiwala sa mga materyales na ginagamit mo," sabi niya, "Hindi ako naniniwala sa'yo. Hindi ako naniniwala sa mga sinasabi mo.""Hiroshi," sabi ni Fin, "Ang pag-aalala mo ay nauunawaan ko, pero wag mo na sanang sisihin ang mga materyales. "Hindi ko mapigilang mainis. Bakit kailangang mag-away pa? "Kailangan nating alamin kung ano talaga ang nangyari," sabi ko, "Huwag nating sisihin ang isa't isa.""Sinasabi mo bang need pa mag imbistiga? Aba," sabi ni Hiroshi. "Fin, bakit pa natin ginagawang complicated kung halata naman na bulok talaga ang materials nila. E cancel na lang natin ang kontrata! "Tumingin ako kay Fin. "Cancel" tanong ko "Bakit? Natatakot ka ba na malaman ko kung sino ang totoong may gawa nito? Kung baki

Kylus POV** Tumingin ako kay Fin habang nakaupo siya sa passenger seat ng kotse ko. Tahimik lang siya, nakatitig sa labas ng bintana, pero kita ko ang tensyon sa kanyang panga, ang lalim ng kanyang paghinga. Alam kong marami siyang iniisip, pero hindi niya masabi. “Fin…” mahina kong tawag sa kanya. Hindi siya agad sumagot. “Kylus,” sagot niya sa wakas, hindi pa rin lumilingon. “Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.” Hininto ko ang kotse sa gilid ng daan at humarap sa kanya. “Sabihin mo sa’kin,” pakiusap ko. Dahan-dahang huminga siya nang malalim bago bumaling sa akin. “Si Hiroshi… Hindi ko akalaing magagawa niya ‘to.” Napahawak siya sa sentido niya na tila iniinda ang sakit ng katotohanan. “Akala ko… kaibigan ko siya. Pero bakit? Bakit niya tayo ginulo?” Hinawakan ko ang kamay niya at pinisil ito. “Hindi pa natin alam ang buong kwento,” sabi ko. “Pero iisa lang ang sigurado ako—wala siyang karapatang sirain ang ne

Kinakabahan ako habang naglakad papasok sa bahay nila Fin. Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko, para bang ang sahig mismo ay nag-aalinlangan kung tatanggapin ako. Hindi ko maiwasang pigilan ang mabilis na tibok ng puso ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asang tatanggapin nila ako muli, matapos ang lahat ng nangyari. Ang mga palad ko ay malamig at bahagyang pawisan, kahit na hindi naman ganoon kainit ang paligid. Inayos ko ang kwelyo ng suot kong polo, siniguradong mukhang maayos ako, pero kahit anong gawin ko, pakiramdam ko ay hindi ako handa. Napatingin ako kay Fin, na naglalakad sa tabi ko. Nakangiti siya sa akin, isang ngiting nagbibigay ng katiyakan na magiging maayos ang lahat. Ramdam niya siguro ang kaba ko, kaya marahan niyang hinawakan ang kamay ko at pinisil ito. "Relax ka lang," bulong niya. "Nandito lang ako." Huminga ako nang malalim at tumango. Pero hindi pa rin nawala ang kaba ko. Sa sandaling iyon, bumalik sa isip ko ang mga