เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p) のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

"หนูไม่เคยเกลียดพวกพี่เลยนะ แต่หนูโกรธและอยากให้พวกพี่คิดได้ หนูพยายามลืมแต่มันลืมไม่ได้ และได้มาเจอพวกพี่อีกครั้งความรู้สึกมันกลับเริ่มสับสนจนพี่อาร์เดนคุยกับหนูเพื่อให้พี่ได้พิสูจน์ตัวเอง"เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือแต่เธอก็ไม่ได้ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา"พี่จะพิสูจน์ตัวเองให้หนูเห็น หนูล่ะจะยกโทษให้พี่ได้ไหม?"โซ่เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่รออย่างมีหวัง มือหนายื่นไปกอบกุมมือเล็กไว้สายตาที่อ้อนวอนส่งไปหาเธอ"อืม..หนูยกโทษให้แต่พี่จะไม่มีสิทธิ์ทำอะไรกับหนูตามอำเภอใจ"เธอเอ่ยตอบก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เขาหงอยลงไป"แต่ถ้าพี่ไม่โอเคก็ไม่ต้องมาหาหนูกับลูกอี.."ประโยคที่เอ่ยของเดลยังไม่ทันจบก็ถูกขัดด้วยคำพูดของคนตัวใหญ่"ยะ..ยอมครับ พี่ยอมแล้ว พี่จะตามจีบหนูจนกว่าหนูจะมีใจให้พี่นะ"ประโยคกับท่าทางเขินอายของผู้ชายตรงหน้าทำให้กลั้นขำไว้เพื่อไม่ให้มันหลุดออกมา"หนูอย่าขำพี่สิ พี่อายนะ พี่ไม่เคยตามจีบใครก่อนนี่น๊า!"คำพูดที่ออกมาโดยที่เขาไม่กล้าสบตาของเธอมันทำให้เธออดที่จะยิ้มออกมากับท่าทางของคนตรงหน้าไม่ได้"เคยสิคะ! ทำไมพี่จะไม่เคยล่ะ พี่เคยตามจีบหนูตอนนั้นไง พี่ตามจีบจนหนูหลงกลและเปิดใจให้พี่

"หนูจะไปกับพี่ไนท์ค่ะ ตอนมาหนูมากับพี่แล้ว ตอนกลับหนูไปกับพี่ไนท์ จบค่ะขึ้นรถขนของลูกขึ้นได้แล้วค่ะรออะไรกันอยู่คะมันร้อนเดี๋ยวลูกไม่สบาย"จบประโยคชายหนุ่มทั้งสองก็ไม่รอช้าที่จะรีบขนของขึ้นรถและขึ้นรถของใครของมัน โซ่ที่นั่งขับรถด้วยใบหน้าที่ง้ำหน้างอเพราะไม่มีเธอนั่งกลับมาด้วยต่างจากไนท์ที่มีรอยยิ้มเผยตลอดทาง"ยิ้มอะไรของพี่? เบาเพลงหน่อยค่ะลูกหลับแล้ว"เธอเอ่ยถามก่อนจะออกคำสั่งกับเขา"พี่ดีใจที่มีเดลอยู่ข้างๆ พี่ขอโทษกับทุกๆ เรื่องนะที่เคยทำไม่ดี พี่ขอโทษนะที่ไม่เคยรู้เลยว่าหนูรู้สึกแบบไหน พี่ขอโทษและพี่พร้อมจะปรับปรุงและแก้ไขมันเพื่อพิสูจน์ให้หนูเห็นว่าพี่จะเป็นพ่อและคนรักที่ดีได้" ประโยคของไนท์ที่ได้เอ่ยมันออกมาจากใจของเขาล้วนๆ และไม่แน่ใจว่าเธอจะเชื่อเขาหรือไม่แต่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเห็น"ตลอดที่อยู่ด้วยกันสองวันเต็มๆ หนูฟังแต่คำว่า ขอโทษๆๆๆๆๆ พวกพี่เลิกพูดมันได้ไหมคะและหันมาทำให้หนูเห็นดีกว่านะ อีกสองวันพี่ก็จะบวชแล้วนะคะอย่าคิดมากเรื่องพวกนี้เลยนะพี่ไม่ต้องห่วงเลยว่าหนูจะไม่ให้โอกาสขอแค่พี่กล้าที่จะทำหนูจะรอ" รอยยิ้มบางๆ เผยออกมาให้ไนท์ได้เห็น และประโยคของเธอทำให้เขายิ้มออก

ร่างหนาที่อยู่ในผ้าเหลืองทั้งสองนั่งด้วยท่าทางสำรวมโดยมีหญิงสาวที่อยู่ในชุดสุภาพนั่งกับพื้นอยู่ด้านหน้าของพระทั้งสองรูปและชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสุภาพกับเด็กน้อยฝาแฝดที่แต่งเสื้อผ้าคล้ายกันกำลังนั่งดึงชายผ้าเหลืองเล่นอยู่งานของพวกเขาไม่ได้จัดใหญ่โตเพราะไม่ชอบความวุ่นวายมากนักจึงจัดภายในครอบครัวทางด้านฝั่งของหญิงสาวครอบครัวของเธอมากันครบทุกคนและพวกเขาก็ได้อโหสิกรรมให้กับทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยแล้วทางด้านญาติผู้ใหญ่ก็ได้เข้าหาและพูดคุยกันจนเข้าใจกับเรื่องราวที่ผ่านมาทางด้านพ่อและแม่ของโซ่ก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเด็กแฝดตรงหน้าและนั่นก็ทำให้ทั้งคู่ดีใจเป็นอย่างมากเพราะทั้งคู่ก็เริ่มมีอายุมากขึ้นแล้วและพวกเขาก็อยากอุ้มหลานเร็วๆ"ไอดินอย่าดึงครับ!" อาร์เดนเอ่ยเสียงดุลูกชายตัวน้อยเมื่อเดินเข้าไปดึงผ้าเหลืองเล่น"ไม่เป็นอะไรหรอกโยม เด็กเขาเล่นตามประสาของเขา พรุ่งนี้ก็กลับกันแล้วใช่ไหม?" พระโซ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ"ใช่เจ้าค่ะ หนูต้องกลับไปเรียนต่อค่ะใกล้จะจบแล้วน่ะเจ้าค่ะ"เธอตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"เดินทางกันดีๆนะโยม ไอดินมาหาหลวงพ่อหน่อยครับ" เหมือนเด็กน้อยจะเข้าใจและรู้เรื่องเท้า

"พี่มิรินออกจะน่ารักหาได้อยู่แล้วค่ะ"เดลเอ่ย"ก่อนจะหาตามพ่อรึยังคะ?"โรมเอ่ยถามลูกสาว"ลูกจะมีแฟนมึงห้ามได้หรอโรม?"แทนเอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่ง"ก็ห้ามไม่ได้ไง แต่พ่อขออย่างเดียวพวกลูกต้องดูให้ดีๆก่อนรู้ไหม ผู้ชายสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้"โรมตอบก่อนจะเอ่ยสอน"เหมือนมึงเมื่อก่อนน่ะหรอ?"รามเอ่ย"แหม! ตัวเองก็ใช่ย่อยนะเฮียอย่าให้พูด!" โรมตอกกลับ"เถียงกันเป็นเด็กไปได้ คุยเรื่องลูกก่อนค่ะ!"มินตราเอ่ยปราม"นั่นสิกูฟังมานานละ เห็นคุณชัชกับคุณปัทคุยไว้ว่าถ้าเดลเรียนจบเมื่อไหร่จะมาสู่ขอทันที"คิมเอ่ยประโยคที่ทำให้ลูกสาวตาค้าง"สะ สู่ขอหรือคะ?"เสียงติดขัดเอ่ยออกมา"ใช่ค่ะ หนูมีอะไรรึเปล่าลูก?"รามเอ่ยถาม"ก็หนูคุยกับพี่อาร์เดนไว้เหมือนกันค่ะว่าถ้าเรียนจบจะทำตามที่พี่เขาเคยขอไว้"เธอเอ่ยอธิบายออกไป"หนูรักพวกเขาทั้งสามคนไหม?"จู่ๆแทนก็เอ่ยถามลูกสาวออกมาทำเอาเธอนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง"รักค่ะ พี่อาร์เดนเขาก็โอเค มันจะดีใช่ไหมคะ?"เธอตอบก่อนจะถามกลับไป"ไม่มีอะไรไม่โอเคถ้าใจของลูกต้องการ พวกพ่อกับแม่ไม่เคยขัดหนูนะลูกใจหนูเลือกเอง จำไว้นะคะ"แทนตอบก่อนจะยื่นมือมาโยกศีรษะลูกสาวเบาๆ"พวกเฮียก็ไม่ติดนะ ถ้าน้อง

หัวเล็กโยกไปมาน้ำลายยืดเป็นสายย้อยลงมาเปรอะมือและปลายคางของเธอ ลำใหญ่ถูกเคลือบจนเงาวาวลิ้นเล็กละเลงไปทั่วหัวเห็ดสีแดง"อ๊าส์! ซี๊ด! ตะ ตัวเล็ก อื้มส์! มะ มัน สะ เสียว!" เขาแทบหยุดหายใจเมื่อความเสียวซ่านเล่นงาน เอวหนากระแทกใส่โพรงปากเล็กกลับทำให้มือเล็กผลักดันหน้าขาเชิงปรามอ๊อก! อ๊อก! บ๊วบ! แอ่ก! แอ่ก! แค่ก อ๊อก! ฮ๊าส์!เสียงปล่อยลมหายใจของร่างเล็กโล่งเป็นอิสระหลังจากที่เขาสำเร็จความใคร่ด้วยปากของเธอ น้ำคาวก็ถูกปล่อยออกมาจนล้นขอบปากคนตัวเล็กไม่ปล่อยให้ไหลไปไหนเธอกลืนมันลงคอทันทีนั่นทำให้คนที่มองมารู้สึกหลงความน่ารักของเธอเข้าไปใหญ่"พี่ขอทำหนูบ้างได้ไหม?"เขาเอ่ยขอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสายตาที่อ้อนวอน คนตัวเล็กไม่ได้ตอบแต่ยืนขึ้นถอดกระโปรงตัวเล็กพร้อมกับกางเกงชั้นในสีดำลายลูกไม้เผยให้เห็นโหนกอวบอูมซึ่งตอนนี้ไร้ขนปกปิดเนื่องจากเธอไปเลเซอร์มันมาจนเกลี้ยงเกลาเพื่อเพิ่มความสุขในทุกการสัมผัสขาเล็กก้าวขึ้นเตียงก่อนจะเอนตัวลงนอนและค่อยๆ แยกขาออกจากกันรอยยิ้มเผยขึ้นบนใบหน้าของเขาอาร์เดนค่อยๆ แทรกใบหน้าเข้าไปในหว่างขาเล็กฝ่ามือหนาสัมผัสลูบไล้ผิวกลีบเล็กอย่างทุนุถนอมก่อนจะลากนิ้วยาวตามร่องแคบ