บททั้งหมดของ เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): บทที่ 141 - บทที่ 150

"ก่อนจะยิงผมขอเจอเดลกับลูกสักครั้งได้มั้ยครับ ขอให้ผมได้ขอโทษได้คุยกับเธอได้เจอหน้าลูกสักนิดก็ยังดี" โซ่เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง"คุณพ่อ ทำอะไรคะ พ่อคะ!" เสียงเอ่ยเรียกจากผู้มาใหม่ทำให้ทั้งสามคนหันไปมอง ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งเข้ามาจับปืนจากมือของพ่อตนเองลง"เดลไม่ควรกลับมาเวลานี้ พ่อจะจัดการกับพวกสารเลวนี่ซะ!" แทนหันไปเอ่ยกับลูกสาว"พ่อคะใจเย็นๆ ก่อนนะคะ พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ ออกไปจากบ้านฉันซะ!" เธอเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อก่อนจะหันมาไล่ทั้งสอง"เดล พี่ขอคุยก่อนได้มั้ย ขอคุยสักนิดก็ยังดี ลูกเราล่ะ ลูกอยู่ไหน แล้วหนูสบายดีมั้ย กลับมาอยู่ที่นี่นานมั้ย?" ประโยคคำถามที่เอ่ยออกมาพร้อมน้ำตา ประโยคที่ทั้งสองถามไถ่เธอออกมามันดูน่าสงสาร แต่ใจเธอไม่ได้หวั่นไหวหรือรู้สึกดีอีกต่อไปแล้ว"พวกคุณกลับไปเถอะ ต่อให้คุณถามฉันอีกสิบหรือร้อยประโยคมันก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว ส่วนลูกฉันเอาออกไปแล้ว เอาออกไปตั้งนานแล้วตั้งแต่ไปอยู่ที่นู่น เราไม่มีอะไรติดค้างกัน มันจบนานแล้ว กลับไปซะเถอะ""ทำไมพูดง่ายแบบนี้ นั่นลูกนะเดล ทำไมถึงได้ทำร้ายเขาแบบนั้น เดลตอบมาดิว่าไม่จริง ตอบพี่มาว่ามันไม่จริง เดล!" โซ่เอ่ยด้วยน้ำ

ร่างเล็กที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่รอให้เขาอาบน้ำเสร็จก่อนและเธอจึงอาบต่อ เธอมาในชุดนอนลายคิตตี้สีชมพูและได้เจอเข้ากับสายตาที่กวาดมองไปทั่วเรือนร่างก่อนจะสบตาเธอ ใบหน้าหล่ออมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเธออยู่ในชุดน่ารักๆ แบบเด็กๆ"ยิ้มอะไรของพี่คะ" เธอเอ่ยถามก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น"เปล่าค่ะ พี่แค่รู้สึกว่าหนูน่ารักมากๆ เลย" เขาเอ่ยก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวเธอมือหนายื่นไปลูบเกลี่ยผิวแก้มสีชมพูอ่อน กลิ่นครีมอาบน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของเขาอย่างยั่วยวน ใจดวงน้อยเต้นถี่รัวเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่แปลกไป"พี่จะทำอะไรคะ นี่บ้านหนูนะคนเยอะ"เธอเอ่ยด้วยท่าทางเคอะเขินทำเอาคนตัวสูงหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย"คิดลากมกนะเรา แต่พี่จะไม่ทำให้เสียงดังหรอกนะคะ เพราะหนูบอบบางจนพี่ไม่กล้ารุนแรง" จบประโยคแขนแกร่งก็กอดรั้งร่างบางลงมานอนบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว สายตาทั้งคู่ประสานกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ใบหน้าหล่อจะโน้มลงไปกดจูบลงบนริมฝีปากบาง รสชาติจูบที่อ่อนโยน กลีบปากที่ดูดดึงกันอย่างหยุดไม่ได้ มือหนาเลื่อนมาปลดกระดุมชุดนอนจนเผยให้เห็นอกที่อวบอิ่ม เต้ากลมถูกมือหนาบีบเคล้นเล่นยอดจุกสีหวาน ลิ้นสากสอดแทรกเข

ขาเรียวถูกยกขึ้นตั้งฉากก่อนจะถูกแยกออกจากกัน เผยให้เห็นร่องกลีบสีสวยชุ่มฉ่ำ ปลายหัวหยักขยับไปจ่อใกล้ๆรูเล็กก่อนถูไถไปมาเพื่อให้น้ำหล่อลื่นช่วยลดความเจ็บและเข้าง่ายขึ้นกว่าเดิม"อื้อ! เธอขามันเจ็บ อ๊ะ!"เสียงร้องครางดังออกมาจากคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอแสดงความรู้สึกออกมาจนเห็นได้ชัด เมื่อรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเธอร่างหนาค่อยๆโน้มลงไปจุมพิตลงบนหน้าผากมนที่ก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าและปาก ลิ้นทั้งสองสัมผัสกันอีกครั้ง ปากทั้งคู่ดึงดูดกันไปมา เมื่อเธอเริ่มผ่อนคลายเอวหนาค่อยๆกดเข้าไปช้าๆ ลำแกร่งแทรกเข้าไปอยู่ภายในช่องคลอดเล็กเริ่มขยายตัวเมื่อถูกสิ่งแปลกปลอมเริ่มเข้ามา"อื้อ..มันอึดอัดจังเลยค่ะ อื้มส์! อ๊ะๆ" เสียงหวานเอ่ยร้องครางออกมาเธอรู้สึกว่ามันใหญ่มากเกินไปจนรู้สึกได้ว่าอึดอัด"เจ็บหรอคะ? พี่จะทำเบาๆนะ อ๊าส์!"จบประโยคเอวหนาก็เริ่มขยับตอกลำใหญ่ใส่เข้าไปด้วยความนุ่มนวลก่อนจะเริ่มออกแรงมากขึ้นๆตรั่บบบบบบบบบบ! พั่บบบบบบบบบบบบ!อ๊าส! อ๊ะๆๆๆ อ๊อย! อื้อ! ย๊ะอ๊ะๆๆๆๆ"อื้อ....จุก...อ๊ะๆๆๆๆ อ๊อย..สะ...เสียว!""อ๊าส์ อ๊ะๆๆๆๆ เสียวมาก...มั้ยคะ ซี๊ด!""อ๊ะๆๆ อืมๆ มาก..อ๊อย..ค่ะ อื้อๆๆ"พั่บบบบ

[แค่หนูอยู่เฉยๆ พี่ก็จะละลายอยู่แล้ว นี่ยังมาทำน่ารักใส่อีก ใจอาร์เดนกำลังแหลกเหลว]"ครับผม จะพาไปเดี๋ยวนี้เลย" จบประโยคทั้งสองก็หายไปอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆ อ๊อย อ๊ะ อ๊าส์ ซี๊ด เสียวจัง อ๊าย อื้อ!หน้าห้องนอนโรมัน"เพื่อนมึงไปอดอยากมาจากไหนวะ น้องกูช้ำหมดแล้วมั้ง?" โรมันเอ่ยถามน้องชายฝาแฝดที่ได้แต่ทำหน้าตาเบื่อหน่าย"กูก็ไม่รู้ ใครจะไปคิดว่ะ ว่าการปล่อยเสือที่หิวโซไว้กับน้องจะเป็นอะไรที่ยาวนานขนาดนี้ ตายๆๆๆ น้องกูช้ำหมด"เขาเอ่ยก่อนจะทำท่าทางเป็นห่วงโครม! ร่างหนาของรันเวย์ลงไปนอนกองกับพื้นเมื่อถูกฝ่าเท้าของพี่ชายฝาแฝดมอบให้เต็ม"ไอเชี้ยโร! ไอหน้าหมา! พ่อมึงไม่สั่งสอนอ๋อ!"แป๊ะ! มือหนาของคนมาใหม่ตีลงยังศีรษะของรันเวย์อย่างจังเมื่อได้ยินประโยคหลังของเขา"ใครวะ? พ่อ! โห้! มาตบรันทำไมอ่ะ พ่อรักลูกไม่เท่ากัน ตาแก่ขี้ลำเอียง อ๊ะๆ อย่านะๆ พ่อเตะผมไม่ได้หรอก"ชายหนุ่มเอ่ยหลังจากลุกขึ้นมาได้ก่อนจะใช้ประโยคและท่าทางยียวนคนที่กระทำใส่เขา"ไอลูกเวรด่าพ่อล่อแม่กันตั้งแต่เด็กยันโต แล้วมายืนทำอะไรกันตรงนี้?"รามเอ่ยด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายกับความกวนประสาทของลูกชายเพราะตั้งแต่เด็กยันโตก็ไม่เคยเปลี

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง(ฉันมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณ)(ตามโลเคชั่นที่ส่งไป เวลา 11:30)ข้อความที่ถูกส่งมายังแชทของทั้งสองพร้อมกัน มือหนายกขึ้นมากุมขมับของตัวเองเมื่อเขาได้รับข้อความจากเธอผู้หญิงที่คุ้นเคย ผู้หญิงที่พวกเขารอคอย มันรู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรเมื่อได้ยินประโยคของเธอที่เอ่ยออกมา เขาเสียใจจนบอกไม่ถูกแต่ในเมื่อได้รับการเชิญมีหรือที่เขาจะไม่ไป ร่างหนาทั้งสองที่นั่งอยู่บริเวณโซนดริ้งค์ภายในบ้านของตนเองก็รีบลุกขึ้นทันที"มึงคิดดีแล้วใช่มั้ยโซ่ว่าจะทำตามกู!" ไนท์เอ่ยถามเพื่อฟังคำตอบที่ชัดเจน"อืม ถ้ามันทำให้สิ่งที่กูเคยทำไว้ส่งไปถึงลูกได้ กูจะทำ!"เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวหม่ำๆ หม่ำๆ เสียงเรียกหาของกินจากเด็กสาวตัวน้อยที่อยู่ในชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีชมพูกับทรงผมน่ารักติดกิ๊บตุ๊กตา ใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มอมชมพู เวลายิ้มเผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง รูปร่างที่จ้ำม่ำอ้วนกลมเดินเตาะแตะมาหาผู้เป็นแม่"ว่ายังไงคะเจ้าหญิงของแม่ หนูหิวแล้วหรอ? เดี๋ยวแม่พาไปหาอะไรทานนะคะ ดื่มนมก่อนนะคะ"จบประโยคคนตัวเล็กก็รีบเดินไปหยิบขว