All Chapters of เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): Chapter 241 - Chapter 247

อ๊ะๆๆ อ๊อย! อื้อ! อ๊าส์! อื้อๆๆ อ๊อยๆๆ อื้มส์! เสียงครางประสานกัน ก่อนที่จะหายไปพร้อมกับรสจูบที่ร้อนระอุพั่บๆๆๆๆๆๆๆ ปั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊อย! จะ..เสร็จ อื้อ! เฮีย…อ๊อย!” เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกับเอวที่เริ่มออกแรงกระหน่ำ“พร้อมกันนะ อ๊าส์!” เสียงหนาทุ้มเอ่ยก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาทันควัน เอวหนากระแทกกระทั้นใส่รูสวยไม่ยั้งความเร็วถี่รัวทำเอาความรู้สึกอัดแน่นเริ่มจะทะลุออกมา หัวสมองขาวโพลน สายตาเลือนลอย มือเล็กจิกแน่นลงยังไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านปั่กๆๆๆๆๆๆ ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ ปั่บ! ปั่บ! ปึ่ก! เสียงรัวเอวก่อนจะชะลอเน้นความหนักแน่นพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ถูกพ้นใส่ไปยังมดลูก ร่างทั้งสองกระตุกเกร็งกอดรัดกันแน่นก่อนจะคลายลงพร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวของพวกเขาทั้งคู่แม้ในห้องจะเปิดแอร์ก็ตาม“ขออีกรอบนะคะ” จบประโยคร่างเล็กก็ถูกจับคว่ำหน้าลง สะโพกถูกยกเชิดขึ้นขาวเรียวถูกแยกออกก่อนที่เอ็นแข็งจะใส่เข้าไปในรูสวยอีกครั้ง ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสั่นคลอนตามแรงกระแทกที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง มือหนาคว้ารั้งแขนเรียวขึ้นมาก่อนจะจับรั้งร่างเล็กเข้ามาหาตัวเขา ใบหน้าเล็กหันข้างก่อนที่ริม

พอเริ่มใกล้ถึงวันคลอดเฮียเวย์จะรีบเคลียร์งานให้เสร็จและรีบกลับมาบ้านเพื่อคอยอยู่ใกล้ๆฉัน ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านวันนี้คนในบ้านคือเกือบครบขาดเฮียโรมัน น้องมิริน แค่นั้น“พี่ขวัญเจ็บท้องมั้ยคะ” มิราเอ่ยถามฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ยังเลย แต่ก็มีเตือนๆมาบ้างแล้วล่ะ” ฉันตอบ“เห็นแบบนี้พี่ไม่อยากมีลูกเลย” พี่ควีนเอ่ย“ก็ไม่ต้องไม่แฟนซิ!” เฮียคิงเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อย“คงไม่ได้ค่ะ เพราะควีนเป็นคนที่สวยและคนสวยจะไม่ยอมปิดโอกาสให้ผู้ชายเข้ามาแน่นอนค่ะ!” พี่ควีนตอบกลับด้วยท่าทางเชิด ก็สวยจริงนั่นแหละว่าไม่ได้นะ“อาควีนฉวย เหมือนหนูนะคะยุงคิง หนูจะมีแฟนหย่อๆ เหมือนอาควีน คิกๆๆๆ”“จริงหยอคะคนสวยของยุงคิงมาให้ยุงกอดหน่อยค่ะ” จบประโยคเฮียคิงสาวน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปชูแขนให้ลุงอุ้มทันที พออุ้มได้เฮียคิงก็หอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่“ปู่ปู่อยากหอมแก้มคนสวยเหมือนกันค่ะ” แด๊ดโรมเอ่ย พอได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกใก้เฮียคิงปล่อยทันที“วางหนูยงเย็วๆ อื้อ จะไปหาปู่ปู่”“อะไรกันคะเนี้ย ปู่ปู่แย่งยาดมยุงคิงได้ไง”ปากพูดแต่ก็ยอมปล่อยค่ะ ก่อนจะวางก็หอมอีกฟอดใหญ่ๆ“ปู่ปู่ขา หนูฉวยปู่ปู่หย่อ ย่าย่าก็ฉวย หนูยักทูกโคนเยยค่า ยั

"ขอบคุณนะครับที่เข้ามาในชีวิตเฮีย ขอบคุณนะครับที่เกิดมาเป็นลูกพ่อ"ทั้งชีวิตของเขาตอนนี้มีเพียงแต่เธอและลูกครอบครัวที่แสนสุข ชีวิตที่แสนจะเรียบง่ายแต่ก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปเขาต้องทำงานแข่งกับคนอื่นๆเสมอถึงแม้จะเป็นรองประธานก็เถอะแต่มี้พียงคนเดียวที่เขาไม่คิดจะแข่งด้วยคือพี่ชายฝาแฝดของเขาปล่อยให้โรมันเป็นประธานนั้นแหละดีแล้วหลังจากมาอยู่ห้องพักฟื้นได้สองชั่วโมงบรรดาพ่อแม่และญาติพี่น้องของรันเวย์ก็พร้อมใจกันเข้ามาเพื่อดูหน้าหลานชายคนใหม่"หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆหลานย่า เหมือนพ่อมันอีกแล้ว เห้อ!" มินตราเอ่ยขึ้นทำให้เรียกเสียงหัวเราะภายในห้องดังขึ้นมา"แม่ครับ ผมหล่อขนาดนี้ดีแล้วที่ลูกเหมือนผม เอ๊ะ! ลูกกูเหมือนมึงได้ไงไอโรไม่สิมึงนี่ขี้เหร่ ลูกกูหน้าตาดีเหมือนกู" รันเวย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ถึงจะหน้าเหมือนกันแต่เขาต้องหล่อกว่า"ประสาทนะมึงอ่ะ นี่ก็ลูกกูนะถ้าหน้าเหมือนกู!"โรมันเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าน้องชายแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนจะปรายตาลงมามองหน้าหลานชาย หน้าเหมือนพ่อก็จริงแต่ยังมีความคล้ายคลึงกับแม่อยู่บ้าง"แหม่! เฮียโรคะอยากเป็นพ่อของลูกขวัญก็ไม่บอก""เฮียไม่ติดนะ หึ!""แต่กูติดมึงหยุดเ