เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p) のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

"ลูกสาวมึงหน้าได้มึงเต็มๆเลยโซ่ แต่ดวงตากับปากได้แม่ น่ารักเหมือนแม่เลย ส่วนหนูไอดินครับหนูเหมือนแม่มากกว่าพ่ออีกนะ อยู่กับแม่กับคุณพ่อของหนูอย่าดื้อนะครับ พ่อขอโทษนะครับที่ไม่ได้อยู่ดูแลหนูตั้งแต่เล็กๆ พ่อขอโทษ ฮือๆ!"เสียงร้องไห้และน้ำตาของผู้ชายคนหนึ่งได้เผยออกมาให้เห็นเขาเข้ากอดลูกชายตัวน้อยด้วยความรู้สึกผิด"ไงคะคนสวยของพ่อ หนูยิ้มให้พ่อหรอคะ หนูยิ้มสวยเหมือนแม่เลย กินเก่งเหมือนแม่ด้วย ฮึก! พ่อขอโทษนะลูกที่ทำให้แม่หนูต้องเสียใจ ที่พ่อต้องทำให้แม่หนูลำบาก พ่อขอโทษ" โซ่เอ่ยประโยคที่เขาพูดมันออกมาจากความรู้สึกที่เก็บไว้นาน ร่างเล็กทั้งสองถูกโอบกอดโดยผู้เป็นพ่อ การกระทำของเขาอยู่ในสายตาของเธอ ภายในใจของเธอกลับมามีความรู้สึกจุกเจ็บปวดอีกครั้ง มือหนาของคนด้านข้างยื่นมากอบกุมมือเล็กของเธอเอาไว้เชิงให้กำลังใจ เขามองหน้าเธอก่อนจะส่งยิ้มให้ และเมื่อเวลาผ่านไปพวกเขาก็คอยถามไถ่และขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น"ขอบคุณมากนะครับที่คุณคอยดูแลเธอ รักและเอ็นดูลูกของพวกผมเหมือนลูกแท้ๆของตัวเอง ต่อไปนี้ผมขอฝากคุณด้วยนะครับ"ไนท์เอ่ยขอบคุณเขาด้วยใจจริงเพราะคำว่าพ่อทำให้เขารู้สึกเปลี่ยนไป"ไม่ต้องห่วงนะครับ

"แล้วจะไปกันกี่โมงคะ?"อาร์เดนเอ่ยถามทั้งสอง"ก็ประมาณทุ่มครึ่งค่ะ เดี๋ยวยูริมารับเดลเองค่ะ"ยูริตอบก่อนจะหันกลับไปเล่นกับหลานต่อ"ทำไมพี่ไม่ห้ามหนูล่ะคะ ไม่กลัวใครฉุดหนูไปหรอ?"เธอเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยเพราะถ้าเป็นแฟนคนอื่นคงโดนห้ามไม่ให้ไปไหนแน่นอนมีหวังคงได้ทะเลาะกันเพราะเขารู้ว่ายูริเป็นผู้หญิงแต่งตัวแบบไหนและเวลาไปไหนก็จะชวนเธอใส่ตามด้วยตลอด"เพราะเฮียไว้ใจหนู และหนูก็ต้องทำให้ได้รู้มั้ยคะ?"เขาตอบกลับสั้นๆแต่สายตาคือจริงจังมากๆจนเธอแอบกลัวเล็กน้อย"ค่ะ!เอ่อนี้ก็อีกสามวันจะถึงวันที่พวกเขาจะบวชแล้ว พี่จะพาไปจริงๆใช่มั้ยคะ?"เธอตอบก่อนจะย้อนถามกลับไป"ครับ แต่พรุ่งนี้เฮียต้องขอทำงานก่อนนะคะคงไม่ได้พาหนูกับลูกไปเที่ยว มีประชุมด่วนเกี่ยวกับหุ้นส่วนของบริษัท"เขาตอบและร่ายประโยคยาวบอกกับเธอ คนตัวเล็กนั่งฟังอย่างตั้งใจ"ไม่เป็นอะไรเลยค่ะเที่ยววันไหนก็ได้ ยูริฉันฝากลูกหน่อยนะเดี๋ยวขึ้นไปเอานมลูกก่อน พี่อยู่เป็นเพื่อนยูริก่อนนะคะ" เธอเอ่ยก่อนจะรีบลุกวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกขึ้นที่ใบหน้าหล่อก่อนจะหันมาเอ่ยกับเพื่อนสาวของคนรัก"ยูริพี่ฝากลูกสักชั่วโมงนะ เดี๋ยวมา ขอบคุณครับ!"

"ซนมากๆระวังไม่ได้พักนะคะ" จุ๊บ! ปากหนากดจูบลงหนักที่ขมับเล็กก่อนจะก้มไปฟัดแก้มนุ่ม"พอแล้วค่ะ แก้มหนูช้ำหมดแล้ว ไปอาบน้ำกันค่ะ ได้ลงไปหาลูก!" จบประโยคทั้งสองก็พากันลุกขึ้นไปอาบน้ำทันทีบริเวณห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีร่างเล็กกำลังนอนหมดแรงอยู่บนพื้น เมื่อเธอต้องคอยจับ คอยตามอุ้มทั้งสองเวลาจะเดินไปไหนไกลๆ ไม่หมดแรงก็ให้มันรู้ไป ส่วนเด็กน้อยทั้งสองก็กำลังนั่งเล่น นั่งกินขนมกันไม่หยุดหย่อน"เมื่อไหร่จะลงมากันสักที! ยูริบอบช้ำเหลือเกิน อยู่เฉยๆกันก่อนนะคะป้าขอไปดื่มน้ำแป๊บเดียว!" จบประโยคที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปหาน้ำดื่มก็ได้เจอเข้ากับทั้งสองที่พึ่งเดินลงมา"แหม่! ชั่วโมงเดียวนี่ล่อไปเกือบสองชั่วโมง ยูริเกือบขิตเลยนะคะพี่อาร์เดน! แกก็อีกคน..เฮ้อ! คนสวยเพลียไปหาน้ำดื่มดีกว่า" เมื่อเจ้าของประโยคเอ่ยจบเธอก็เดินไปยังห้องครัวทันที"วันนี้คุณพ่อกับแม่น้องจะกลับมาจากบ้านคุณย่าตอนไหนคะ?" เขาเอ่ยถามก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆลูกน้อยทั้งสอง"ประมาณช่วงเย็นๆค่ะ พี่มีอะไรรึเปล่าคะ?"เธอตอบก่อนจะเอ่ยถามกลับไป"พี่ว่าวันนี้จะหาอะไรมาทำให้ครอบครัวหนูทานหน่อยน่ะค่ะ เดี๋ยวหนูไปเที่ยวขากลับถ้าไม่ไหวโทรหาพี่น

คนตัวเล็กอึ้งกับคำตอบของเขา ขนาดเธอยังไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าคิดอะไรอยู่เพราะเหมือนเธอกำลังสับสนตั้งแต่ได้คุยกันวันนั้นพวกเขาทำให้เธอรู้สึกว้าวุ่นในใจหรือเพราะความโกรธที่ทำให้เธอนึกไม่ถึงกับความรู้สึกนี้กันนะในขณะที่เธอกำลังคิดและนึกมันอยู่ในใจปากหนาก็ประทับลงมายังกลีบปากเล็กโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จะถูกกดลงให้นอนราบลงไปกับเตียงนุ่ม ทำให้เกิดกิจกรรมรักที่เร้าร้อนในคืนที่ฝนตกพวกเขามีเวลาให้กันตลอดเพราะลูกๆถูกแย่งไปนอนห้องนู้นทีห้องนี้ที จึงทำให้เธอได้มีเวลาอยู่และคุยกับแฟนหนุ่มได้อย่างดีรุ่งเช้าร่างเล็กในสภาพงัวเงียเพราะเมื่อคืนพึ่งผ่านศึกนักมาทั้งคืนกว่าจะได้พักก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว เท้าเล็กสาวเดินเข้ามาในห้องครัวและตรงไปยังตู้เย็นก่อนจะคว้าหยิบแก้วและเหยือกน้ำมาเทใส่ เธอดื่มน้ำเปล่าด้วยความกระหายก่อนจะได้ยินเสียงร้องทักมาจากด้านหลัง"ดื่มเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวก็จุกหรอกลูก!"มินตราเอ่ยบอกลูกสาวก่อนจะเดินมาจัดถ้วยข้าวต้มเพื่อเตรียมไว้ให้เหล่าสามีและลูกชาย"ก็นิดนึงค่ะแม่ แม่คะหนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?"เธอตอบก่อนจะเอ่ยถามผู้เป็นแม่"มีอะไรคะ? ถามมาได้เลยลูก"ผู้เป็นแม่ตอบกล

"เธอขา....ไม่ไปด้วยกันจริงๆหรอ?"เสียงของคนตัวเล็กออดอ้อน"ไปไม่ได้จริงๆค่ะ ผมฝากคุณดูแลพวกเขาดีๆด้วยนะครับ อากาศร้อนก็อย่าพาพวกเด็กๆตากแดด ส่วนเดลอย่าให้เธอลงเล่นน้ำลึกเกินไปนะครับ เวลาแช่น้ำนานๆเธอชอบเป็นตะคริว กลับมาเดี๋ยวพี่พาไปทานของอร่อยนะคะ"เขาเอ่ยออกมาด้วยท่าทางอ่อนโยนก่อนจะผละตัวเองออกจากตัวรถและรอให้รถแล่นออกไปจนสุดสายตา คนตัวสูงยืนมองด้วยใบหน้าที่นิ่งเขาคิดอะไรในใจหลายอย่างเพราะความเป็นห่วงแต่ในเมื่อฟ้ากำหนดมาแบบนี้ เขาก็คงขัดอะไรไม่ได้ เท้าหนาสาวเดินเข้าไปในบ้านทันทีภายในรถสองชั่วโมงต่อมาเจ้าสองแฝดหลังจากที่ได้ดื่มนมจนอิ่มก็พากันหลับอย่างว่าง่าย ทำให้คนตัวเล็กได้มีเวลาทานขนมและเล่นมือถือไปมาระหว่างนั้นเธอก็คอยหันไปมองเจ้าลูกน้อยทั้งสองเป็นครั้งคราว ท่าทางและการกระทำของเธอนั้นตกอยู่ในสายตาของคนที่คอยชำเลืองมองเธอเป็นพักๆกร๊อบ! กรุบ! กรุบ! เสียงเคี้ยวขนมของเธอกับแก้มตุ่ยๆเวลาทานขนมมันทำให้เขาเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้"ยิ้มอะไรคะ?"เธอเอ่ยถามเมื่อหางตามองไปเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเพราะเธอแทบจะไม่เคยเห็นมันเลย"ก็ยิ้มให้คนน่ารักไงคะ!"เขาเอ่ยยิ้มๆ"ใครน่ารักไม่ทราบคะ?"เธอ