Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 230

“ที่รักคะ อื้อ…อ๊าๆๆ โอ้ว! เฮีย อ๊าง…ซี๊ด เสียวจัง อ๊อยๆ จะเสร็จ อ๊า” ใบหน้าเล็กส่ายไปมาเมื่อความเสียวขึ้นจนถึงขีดสุดอีกครั้ง มือเล็กจิกลงยังกล้ามแขนแกร่งเต็มแรงเพื่อระบายความเสียวที่ซาบซ่าน“โอ้ว…ดื้อ อ๊าๆ หนูปล่อยมันออกมาค่ะ ซี๊ด!” ประโยคของเขาเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาที่ส่งมาถึงเธอ ไม่รู้ว่าความเสียวเล่นงานจนเธอเบลอหรืออะไร แต่จังหวะที่เขาพูดมันออกมาสายตาของเขามันทำใจเธอเต้นแรงเป็นบ้า จะบอกว่าเขินก็คงไม่เชิง“หนูรักเฮียนะคะ ฮือ..อ๊าๆๆ อื้อๆๆ ซี๊ด…อ๊าง..อ๊ายยย!” ประโยคบอกรักดังออกมาพร้อมกับเสียงครางระงมก่อนที่ร่างเล็กจะกระตุกถี่เกร็งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำสีใสเยิ้มแทรกลำแข็งล้นออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอน เสียงหายใจหอบเหนื่อยของร่างเล็กดังขึ้น ใบหน้าหล่อก้มลงไปพรมจูบทั่วใบหน้าสวยที่ชุ่มเหงื่อ ความอ่อนโยนของเขามันทำใจเธออ่อนระทวย“ต่อนะคะดื้อ” จบประโยค ร่างเล็กก็ถูกจับตะแคงข้างโดยที่ขาของเธอข้างหนึ่งพาดลงบนบ่าของเขา และเขาก็เขาไปอยู่ระหว่างกลางในท่ากรรไกร ลำใหญ่ถูกดันเข้ามาอีกครั้งจนสุดลำความจุกแล่นเข้ามาทันที เธอขบกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อระบายความเสียวนี้ เอวหนาขยับทันทีที่เข้าไปถึงมือเล็กจิก

“พี่เข้าใจแล้วแหละ มันอยู่ที่นี่ใจของรินเองแล้วนะว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้”“ริน…เอ่อ…หนูกลัวเจ็บ” แววตาสั่นไหวของคนตรงหน้ามันบอกทุกอย่างของเธอ ฉันได้แต่บีบมือเล็กแน่นเชิงปลอบประโลม เราทั้งคู่ดื่มกันครู่ใหญ่ก่อนจะพากันกลับแต่เมื่อออกมาถึงด้านหน้าของร้านฉันก็ต้องหยุดก้าวขาของตัวเองทันทีก่อนจะปรับสายตามองร่างสูงที่อยู่ไม่ไกลมากนักและใช่เป็นร่างที่คุ้นเคยเป็นคนที่ฉันรู้จักเขาดีเลยแหละ แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ…มันต้องไม่ใช่เขา! ไวกว่าความคิดก็เท้าที่ก้าวเข้าไปหาเขาทันที และเขาก็มองฉันด้วยสีหน้าที่ตกใจคงไม่คิดว่าฉันจะมาที่นี่ เฮอะ! เหมือนจะเจ็บเลยว่ะ“ไม่คิดว่าจะมาเจอเฮียที่นี่นะคะ” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบทั้งที่ใจเจ็บจนอยากจะกรี๊ดมันออกมาดังๆ“ขะ ขวัญมาที่นี่ได้ยังไงคะ?” น้ำเสียงตะกุกตะกักของเขามันบ่งบอกทุกอย่างเลยเว้ย!“หนูมากับมิริน แล้วเฮียล่ะคะมากับใคร?” ฉันถามพร้อมกับมองหน้าเขานิ่งๆ“ฉันชื่อแยมเป็นแฟนมีอะไรรึเปล่า?” เสียงตอบของนังผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ“หรอ? แฟนงั้นเหรอ? แล้วเธอรู้มั้ยว่าเขามีเมียอยู่แล้ว”“รู้สิ! แต่ฉันรักป๋ามากจะไม่ยอมยกให้ใครเด็ดขาด!”“ดูมั่นใจนะ หน้านี่ฉาบด้

พรึ่บ! ร่างหนาล้มตัวนั่งลงยังโซฟาหนังภายในห้องทำงาน มือหนายกขึ้นมาคลึงนวดขมับของตัวเองสีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนถึงความเครียด เขาไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นจะกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง เพราะความไม่หักห้ามใจของตัวเอง เพราะนิสัยที่เคยทำหรือเพราะเขาไม่เคยคิดจะหยุดมัน เขาคิดว่าเธอไม่สามารถรู้ได้และคงตามเขาไม่ทันแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะบังเอิญหรือถึงคราวซวยของเขากันแน่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบนี้ คนที่นิ่งไม่กลัวเสียภาพลักษณ์ยอมคุกเข่าขอโทษเมียตัวเองต่อหน้าคนมากมาย ยอมรับว่าผิดและผิดมากๆ ผมคิดว่าเธอจะเป็นเหมือนเมื่อก่อนเอะอะต่อยเอะอะถีบ ผมไม่สามารถแก้ตัวได้เลยในเวลานั้นเพราะสิ่งที่ผมทำมันผิดมากต่อเธอมันมากจริงๆ ยิ่งเธอเงียบผมกลับยิ่งกลัว กลัวว่าจะเสียเธอไป กลัวว่าวันข้างหน้าจะไม่มีเธอร่วมทาง กลัวว่าเธอจะไม่รักผม ผมกลัวไปหมดทั้งที่มันไม่ใช่นิสัยผมเลยสักนิดก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงที่คุ้นชิน“มีอะไร?” ผมถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง“หึ! สมน้ำหน้า! คิดไม่ได้หรือไม่เคยคิดว่าตัวเองมีเมียแล้วและเมียก็น่ารักขนาดนี้มึงยังแอบไปมีคนอื่น

คำพูดของฉันในวันนี้มันกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างถ้าฉันลองทำเลวดูบ้างคงไม่ผิดใช่มั้ย ในเมื่อเขาทำได้โดยที่ฉันไม่รู้เลยฉันก็จะทำบ้างแต่จะทำให้เขารู้….เขาจะต้องเจ็บเหมือนที่ฉันเจ็บ!พรึ่บ! ร่างทั้งสองล้มลงบนเตียงนุ่มใบหน้าและเรือนร่างที่แนบชิดริมฝีปากที่ขบดูดกันไปมา ลมหายใจติดขัด มือหนาลูบไล้ขาเนียนเบาๆ ความสัมผัสที่ซาบซ่าน ก่อนจะค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของร่างเล็กออกจนเหลือเพียงบราและแพนตี้สีดำปกปิด ร่างหนาค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนหมดเผยให้เห็นเอ็นใหญ่ที่กำลังผงาด เมื่อเผลอไปมองก็ต้องรีบหันหน้าหนีทันทีด้วยความเขินอาย แพนตี้ถูกถอดออกจากเรือนร่างก่อนจะตามมาด้วยบราเซียโดยมีเขาเป็นคนจัดการทั้งหมดขาเรียวถูกยกขึ้นก่อนจะถูกสัมผัสที่อ่อนโยนเขาพรมจูบลงมายังเรียวขาก่อนจะก้มลงไปดอมดมกลีบสวย เรียวลิ้นลากสัมผัสความเย็นยะเยือกจากลิ้นสากความเสียวสะท้านเข้าเล่นงาน เอวเล็กบิดเร้ายกสูง อ๊าส์! อ๊ะ..อ๊อย อ๊าง! เสียงครางระงมของคนตัวเล็กดังไม่หยุด เรียวลิ้นตวัดเลียรัวแหย่รูเล็กที่หยาดเยิ้มและขมิบถี่ๆ ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีใสออกมา ร่างเล็กหายใจหอบเหนื่อย“คราวนี้ของจริงแล้วนะ” จบประโยคซองถุง

เฮ้อ! ไม่รู้ว่าตัวเองถอนหายใจไปกี่รอบแต่รู้ตัวอีกทีผมก็ถอนหายใจทุกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกจริงๆ ผมทำผิดต่อเธอมากจนผมรับผลของการกระทำนั้นไวมากเช่นกัน เธอทำเหมือนที่ผมทำแต่คนอย่างรันเวย์จะต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครถึงกล้าหยามผมขนาดนี้มันจงใจทำให้ผมเห็น เพราะฉะนั้นไอคนนี้ต้องรู้จักพวกเราเป็นอย่างดี“คิดเหี้ยอะไรของมึง!” เสียงด่าที่คุ้นหูของคนที่หน้าตาขี้เหร่“กูกำลังคิดว่าผู้ชายที่มันกล้าทำรอยไว้ที่คอเมียกู มันต้องรู้จักกูแน่ๆ” ผมเอ่ยออกไป“เหอะ! กูชอบน้องสะใภ้คนนี้มากบอกเลย สมน้ำสมเนื้อ กิ่งทองใบหยก ทันกันทุกเรื่องเจ็บทั้งคู่สมควร!”“ไอโรปากมึงนี่นะ กูน้องมึงนะมึงควรให้กำลังใจและช่วยคิดสิไม่ใช่มาซ้ำเติม”“คนอย่างมึงคู่ควรกับคำว่าสมน้ำหน้า! ไอควาย!” มันเป็นคนที่กวนประสาทผมมากที่สุดและด่าผมเยอะที่สุด คงจะมีแต่มัน คิง และก็บรรดาพ่อๆ ที่คุยกับผมส่วนพวกผู้หญิงในบ้านมีแต่เมินผมทุกคน ผมคงผิดมากจริงๆ“กูอยากให้ขวัญกลับมาเป็นเหมือนเดิม กูเหงา กูเหมือนคนที่จะขาดใจทุกครั้งที่รู้ว่าเมียตัวเองออกจากบ้านโดยไม่ได้บอกใคร กูอยากถูกถีบ อยากถูกต่อย อยากถูกตบ อยากด้ยินเสียงด่า อยากได