All Chapters of เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): Chapter 231 - Chapter 240

อื้อ! อ๊ะๆๆ อ๊อย! ซี๊ด…อ๊าส์!เสียงครวญครางของหนุ่มสาวดังก้องทั่วห้องนอน เสียงเนื้อที่กระทบกันระงมดังลั่น ใบหน้าหวานแดงระเรื่อตาปรือ ปากเล็กอ้าค้าง เมื่อความรู้สึกเสียวสะท้านเริ่มใกล้เข้ามา ร่างเล็กเริ่มเกร็งมือเล็กจิกลงยังแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวไม่นานทั้งสองก็ถึงฝั่ง ร่างหนากอดรัดพรมจูบไปทั่วใบหน้าเล็กที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ“เฮียขอต่ออีกรอ..” ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยจบประโยคร่างเล็กก็ลุกพรวดก่อนจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันทีอ๊วก! แหวะ! แค่กๆอยู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวและเหม็นกลิ่นตัวเฮียเวย์มากๆ ทั้งๆ ที่ฉันชอบกลิ่นตัวเฮียมากๆ แต่ทำไมวันนี้ถึงได้เป็นแบบนี้นะ กำลังจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายคุมเกมแท้ๆ เฮ้อ!!“หนูเป็นยังไงบ้าง โอเคมั้ย?” น้ำเสียงและความอุ่นจากฝ่ามือของเฮียที่ค่อยๆ ลูบหลังฉันเบาๆ“โอเคค่ะ สงสัยจะทำงานเยอะไปหน่อยเลยเวียนหัว แต่หนูกลับเหม็นกลิ่นตัวเฮียมากๆ เลย”“เหม็นหรอ? เฮียอาบน้ำทาครีมฉีดน้ำหอม ยังเหม็นอีกหรอหนู” ใบหน้าเฮียแสดงออกชัดเจนมากเลยว่ากำลังคิดถึงสิ่งที่ฉันพูด“คงเป็นเพราะเหนื่อยๆ มั้งคะ ช่วงนี้หนูเพลียมากเลย” ฉันพูดพลางเดินไปเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลรดรินไปตามลำตัว มันโล่งมา

ห้าเดือนของฉันที่ตอนนี้กำลังอุ้มท้องยิ่งมองตัวเองในกระจกฉันก็รู้สึกกังวลใจแปลกๆ มันกลัวไปหมด เอาจริงๆ คนสวยๆอย่างฉันทำไมถึงได้กลัวอะไรง่ายขนาดนี้นะ กลัวว่าเขาจะเบื่อ กลัวว่าเขาไม่โอเคกับรูปร่าง กลัวว่าเขาจะมีคนอื่นทั้งที่ก่อนหน้ามันก็ไม่ได้หนักขนาดนี้ แถมยังกังวลเรื่องลูก ถ้าเขาเกิดมาฉันจะเลี้ยงเขาดีมั้ยนะ ฉันจะเป็นแม่ที่ดีได้มั้ยนะ “เป็นอะไรไปหน้าเหมือนหมาเบื่อข้าว!” ห๊ะ! นี่คือประโยคทักทายจากพี่ผัวงั้นหรอ น่าตบด้วยปากกระฉากด้วยลิ้น แฮร่ๆๆ “เฮีย! ขวัญไม่ตลก ปากดีเดี๋ยวจับทำผัวอีกคนซะนี่!” “หึ! ปากดี เครียดอะไรว่ามา” เฮียถามก่อนจะนั่งลงยังโซฟาด้านข้าง “ว่าแต่เฮียไม่ทำงานหรอ” ใช่สงสัยมาก เฮียอยู่นี่แต่สามีฉันออกไปทำงาน“วันนี้หยุดเลยให้เวย์ทำงานแทน ทำไมคิดถึงมันหรือไง?”“ถามมาได้ ผัวหนูนี่ยังไงก็ต้องคิดถึงมั้ยล่ะ”“เดี๋ยวนี้ไม่มีเลยนะค่ะ คะเนี้ย!” “แหม่! พี่ผัวน้องเมีย ญาติกันสนิทกันไม่ต้องมีมารยาทเยอะ” เฮียส่ายหน้าไปมาคงจะแบบช่างมึงเหอะประมาณนั้น“มีเรื่องอะไรว่ามา”“หนูแค่กลัว กังวล เครียดมันบอกไม่ถูกกลัวผัวจะไม่รัก กลัวผัวเบื่อ กลัวลูกออกมาจะเลี้ยงลูกได้มั้ย จะเลี้ยงดีมั้ย ทำไม

“หึ! แน่ใจหรอ เฮียรู้นะหนูคิดอะไรอยู่แต่ถ้าหนูจะคิดอย่างงั้นจริงๆ เฮียก็ไม่ว่านะคะเพราะเฮียหล่อ เฮียเข้าใจความรู้สึกเมียตัวเองดี” มั่นมากอีเฮีย! เหอะ! หล่อมากมั้ง…แต่ก็หล่อแหละ“เฮียคะ เคยมีใครบอกเฮียมั้ย ว่าเฮียเป็นคนที่หลงตัวเอง มั่นหน้า!”“เอ้า! โดนด่าเฉย” ฟอด “ชื่นใจจัง” อยู่ๆ เฮียก็ก้มหน้าลงมาหอมแก้มของฉัน และก็ผละหน้าออกมามองฉันก่อนจะยิ้มให้ ฉันที่กำลังมองตาปริบๆ เพราะกำลังเสียอาการอยู่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นๆ ประทับลงยังเรียวปากของฉัน เฮียจูบละมุนจนฉันเคลิ้มตามและตอบสนองทันที ปากของเฮียขบเม้ม ดูดดึงกลีบปากของฉันด้วยความนุ่มนวล มือหนาเริ่มบีบเคล้นเต้าอวบตึงของฉันมันไม่ได้รุนแรงแต่มันอ่อนโยนจนฉันสัมผัสได้ ตอนนี้เราทั้งคู่เปลือยเปล่าก่อนที่เฮียจะจับฉันนอนตะแคงตามด้วยเฮียเข้ามานอนประกบจากด้านหลังเรียวขาฉันถูกยกขึ้นก่อนที่ท่อนเอ็นแข็งจะกดเข้ามายังรูสวยอย่างเชื่องช้าอื้อ! “อย่างครางออกมาอย่างนี้สิคะ เดี๋ยวเฮียอดใจไม่ไหวทำหนูแรงขึ้นมาจะทำยังไง” เสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ ข้างหูมันยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของฉันอย่างบอกไม่ถูก“อ๊าส์! เต็มไม้เต็มมือไปหมดเลย ซี๊ด!”“อื้อ…ฮะ…อ๊อย เฮี

“ค่อยๆ ลุก ให้พวกกูไปส่งมั้ย”“ไม่เป็นไรมึงอยู่เพื่อนปิงมันเถอะ กูไปก่อนนะ” จบประโยคฉันก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านทันที ขับรถมาไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงบริษัท ฉันเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับสายตาที่สาดเข้ามา“คุณขวัญมาหาคุณรันเวย์หรอคะ?” พนักงานสาวเดินเข้ามาทัก“ใช่ค่ะ เฮียอยู่มั้ยคะ” ฉันถาม“อยู่ด้านในค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานสาวเดินนำหน้าฉันไปยังหน้าห้องทำงานของเฮียเวย์ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!‘เชิญครับ!’ เสียงตอบรับจากคนด้านในดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออกจากเลขาหนุ่ม“คุณขวัญ เชิญครับ” ฉันยิ้มให้คุณเลขาก่อนจะเดินแทรกตัวเข้าไปยังในห้อง ภาพตรงหน้าคือเฮียกำลังนั่งทำงานอยู่โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองฉันเลย สงสารจัง!ฉันเดินเข้าไปยืนข้างๆ ตัวเฮียก่อนจะยื่นมือไปกุมมือหนาที่กำลังกุมขมับตัวเองอยู่“เหนื่อยมั้ยคะ พักก่อนเถอะนะคะหนูซื้อของกินอร่อยๆ มาให้เฮียด้วยนะ” ฉันเอ่ยพร้อมกับชูของที่อยู่ในมือ“หนูมาทำไมคะ แล้วมากับใคร” เฮียดูตกใจที่เห็นฉันแต่ก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมาให้เห็น“หนูนัดกับพวกหลินปิงไว้น่ะค่ะ เลยตั้งใจจะมาหาเฮียด้วยอยู่บ้านก็เหงาเอาแต่คิดถึงเฮีย” เสียงอ้อนพร้อมกับใบหน้ามู้ทำให้รอยยิ้มเฮีย

พอเวลาอยู่กับแม่แหกปากแหกคอเก่งมากค่ะ ฮ่าๆๆๆ เฮียเปลี่ยนไปมากๆเลย เฮียคือทำทุกอย่างนิ่มนวลมาก อ่อนโยนพูดเพราะ ทำทุกอย่างมาเป็นแบบนี้มาตลอดสองปีตอนนี้รวงข้าวอายุได้สองขวบ เดินเตาะแตะ พูดเป็นคำมากกว่าเมื่อปีก่อน ยิ้มเก่ง อ้อนเก่งสุดๆ ตาตา นี่อุ้มไม่วางมือเลยค่ะ บรรดาอาๆ ก็ต่างพากันหวงเก่ง หวงพอๆกับลูกของน้องเดลเลยหล่ะ ยายคนสวยก็แต่งตัวให้หลานเก่งมากค่ะ โบว์อันโตของอาควีนต้องใส่ทุกวัน“ปะ ปะ! หม่ำๆ” รวงข้าวร้องเรียกเฮียเวย์ที่พึ่งกลับเข้าให้พาไปกินข้าว แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่เฮียโรเดินเข้ามา รวงข้าวยืนนิ่งมองสลับไปมา เดินซ้ายที ขวาที จำพ่อตัวเองให้ได้นะลูก“รวงข้าวมาหาปะป๊าหน่อยค่ะ” เฮียโรเอ่ยพร้อมกับนั่งลงกางแขนรอ ลูกฉันคือโลเลอ่ะเธอ“รวงข้าวปะป๊าอยู่นี่ค่ะ นั่นลุงโรนะ นี่ป๊าหนูไงคะ” จบคำนั้นปุ๊บรวงข้าววิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาเฮียโรทันที เอ้า! ลู๊ก! ฮ่าๆๆๆ กลับมาหาพ่อก๊อนนน! เฮียเวย์หน้างอเลย“ยุง ยุง!” รวงข้าวเรียกเฮียโรและกอด “ปะ ปะ!” เรียกเฮียเวย์ก่อนจะปล่อยกอดเฮียโรและเดินไปหาเฮียเวย์ พ่อก็ยิ้มร่าเลยค่ะ ลูกจำได้ ไม่ได้ลืมแค่ไม่ค่อยได้เห้นลุงเลยคิดถึง“ป๊าแทบร้อง หนูอย่าทำแบบนี้นะคะป๊าใจไม