All Chapters of เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): Chapter 31 - Chapter 40

ในทุกๆวันชีวิตของมินเริ่มที่จะเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอมากขึ้น ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ทำดีกับเธอ ดูแลเธอไม่ขาดตกบกพร่อง ทำให้ใจเธอหวั่นไหว แต่ถึงอย่างไรเธอก็จะไม่มีวันอ่อนแออีกเป็นอันขาด ความรักในรูปแบบของเธอต่อไปนี้คือ จะมีผู้ชายสี่คนอยู่ในชีวิตและจะทำให้พวกเขารักแค่เธอ หลงแค่เธอเพียงคนเดียว ในเมื่อใจเธอก็รู้ดีว่ารักพวกเขาเหมือนกัน ต่อแต่นี้จะไม่มีใครเจ็บ หากแต่ใจคนใดคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูห้องดีไซน์ดังขึ้นก่อนที่ร่างเล็กของมินจะลุกขึ้นเดินไปเปิด ใบหน้าหวานผายยิ้มออกมากว้างก่อนจะกระโดดเข้าไปกอดคนตรงหน้าแขนแกร่งของรางโอบอุ้มกอดรัดร่างบางไว้แน่น เวลาที่ห่างกันทำเขาคิดถึงเธอแทบขาดใจ ฟอด! ฟอด! จุ๊บ! จุ๊บ!"งื้อ! คิดถึงจังเลยค่ะ กลับมาทำไมไม่บอกคะ"เสียงอู้อี้ร่ายออกมาจากคนตัวเล็กที่ซุกหน้าอยู่กับแผงอกแกร่งของเขา"พึ่งกลับมาถึงไม่กี่ชั่วโมงนี่เองค่ะ คิดถึงดื้อจังเลย""หนูก็คิดถึงป๊ามากเลยค่ะ""คิดถึงป๊าจริงหรอ แต่หนูก็ไม่ได้เหงานี่ใช่มั้ยครับ"ใบหน้าที่ซุกอยู่กลับผละออกมาเงยหน้าขึ้นไปมองคนถาม"ใครบอกคะ ไม่ใช่สักหน่

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!เสียงแชทเด้งขึ้นมาในขณะที่ฉันกำลังเรียนอยู่ ฉันเหลือบไปมองหน้าจอเป็นใครไม่รู้ ไม่รู้จัก ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู😈ส่งรูปภาพ"หึ! นึกว่าใครที่แท้ก็แม่เลขานี่เอง"ฉันมองรูปภาพชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันอยู่ในภาพที่เปลือยท่อนบน แต่ไม่เห็นหน้าผู้ชาย 😈:ท่านประธานแซ่บมาก😈:แบ่งกันใช้คงไม่มีปัญหาหรอกนะคะรอยยิ้มร้ายกระตุกขึ้นพร้อมดับศีรษะที่ส่ายไปมาอย่างเอือมระอา "คิดจะเล่นวิธีนี้งั้นหรอ เธอเล่นผิดคนแล้ว"บริษัท one R fashion ห้องประชุม"ผมขอแบบที่ดีที่สุดนะครับ แบรนด์ของเราจะต้องมีประสิทธิภาพที่ดีที่สุด ผมไม่เร่งทุกคนนะครับแต่งานต้องเดิน ไม่มีอะไรเลิกประชุมได้ครับ"จบประโยคร่างสูงของรามก็ก้าวออกมาจากห้องประชุมทันที ก่อนที่เขาจะหยุดอัตโนมัติมองร่างบางตรงหน้าก่อนจะผ่ายยิ้มหวานออกไป เขาเดินเข้าไปโอบตัวเธอก่อนจะพาเดินเข้าไปในห้องทำงานสายตาแหลมของมินส่งไปทางเลขาสาวอย่างดุดัน เธอรู้ว่าเลขาคนนี้คิดกับคนของเธอมากกว่าเจ้านายลูกน้อง เธอไม่คิดจะหาเรื่องใครก่อนแต่อย่ามาล้ำเส้นเธอ เธอไม่มีวันปล่อยรามไปให้ใครเด็ดขาด!ใบหน้าสวยกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมาก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานด้านหน

โรงพยาบาล 3 ชั่วโมงต่อมา ห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ ร่างเล็กที่นอนหลับไม่ได้สติมาหลายชั่วโมงเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาเล็กค่อยๆเปิดออก ก่อนจะปรับม่านตาอีกครั้ง เธอพยายามขยับตัวแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกปวดหัวและเจ็บจี๊ดบริเวณท้องน้อย แทนที่นั่งทำงานอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางบนเตียง ก่อนที่เขาจะรีบลุกเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มขยับตัว "หนูเป็นยังไงบ้าง ปวดหัวมั้ย" เขาเอ่ยถามออกไปด้วยความดีใจปนเป็นห่วง "น้ำ หิวน้ำ" เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาเบาๆ เพื่อบอกให้คนตรงหน้ารับรู้ แทนเมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาจึงรีบเดินไปเทน้ำใส่แก้วมาให้เธอ แขนแกร่งสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังเล็กเพื่อให้เธอได้ดื่มน้ำ หลังจากดื่มน้ำเสร็จแทนก็ปรับระดับเตียงให้เธอเพียงเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวของเธอจ้องมองเขาอย่างสงสัย "มีอะไรจะถามป๊ะป๋ารึเปล่า?" เขาเอ่ยถามเธอออกไปเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำใบหน้าสงสัย "มินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วมินเป็นอะไร" "หนูทะเลาะกับเลขาไอราม ก่อนจะถูกแจกันฟาดเข้าที่หัว ทำไมหนูถึงพลาดท่าได้ล่ะ?" แทนเอ่ยบอกก่อนจะถามเธอกลับอีกครั้ง "มินปวดท้อง ปวดหนักมาก จนแทบจะไม่มีแรงเลยพลาดท่าค่ะ แต่ก็

เจ็บตัวยังพอทนได้แต่การสูญเสียทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้น การเสียลูกอย่างไม่รู้ตัวมันทรมานมากนะ ที่มารู้ความจริงทีหลังทำไมกันมันถึงไม่มีอาการอะไรเตือนเธอเลย ขนาดลูกยังไม่อยากมาเกิดกับเธอเลยแล้วสิ่งที่เธอเฝ้าคิด เฝ้าปราถนาเล่าจะเป็นอย่างไร เธอรู้ว่าความรักของเธอไม่มีใครรับได้หรอก ยิ่งเป็นพ่อแม่ของพวกเขา ตายายของเธอใครจะไปรับได้กัน ที่ผู้หญิงคนเดียวจะมีชายที่รักถึงสี่คน เธอไม่รู้เลยว่าหากวันนั้นมาถึงเธอจะทำอย่างไร จะต้องเสียพวกเขาไปทั้งสี่คนและยอมรับความจริงที่จะตามมาภายหลัง เธอคงทำใจไม่ได้ มันคงจะเจ็บปวดเจียนตายเธอนั่งมองผู้ชายทั้งสี่คนที่อยู่ข้างเธอ ใบหน้าหล่อทั้งสี่ส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ ก่อนที่มือหนาของรามจะยื่นมาลูบหัวเธอเบาๆ"มีอะไรรึเปล่าคะดื้อ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?"รามเอ่ยถามคนตัวเล็กเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูมีอะไรให้คิดมากมาย"ถ้าวันหนึ่งเราต้องแยกจากกันพวกคุณจะรู้สึกยังไงกันบ้างหรอคะ?"เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอมองไปยังพวกเขาทั้งสี่โดยปราศจากความโกรธหรือน้อยใจ คำถามของเธอทำเอาคิ้วหนาของทั้งสี่คนกดเขาหากันแน่น "หนูพูดอะไรออกมาตัวเล็ก พี่จะไม่มีวันแยกจากหนูเด็ดขาด ต่อให้ต้องแล

แรงตบทำให้หน้าของเธอหันไปอีกทาง กลิ่นเลือดคลุ้งอยู่ที่บริเวณมุมปากของเธอ"อย่ามาลามปามฉัน คนอย่างแกงไม่มีอะไรเหมาะสมกับลูกฉันหลานฉันสักนิด จำใส่สมองไว้บ้างก็ดีนะ และอีกไม่กี่วันฉันจะพาลูกสะใภ้ที่แท้จริงเข้าบ้าน แกเตรียมตัวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลย!"เธอหันมามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เจ็บเมื่อได้ยินคำว่า ลูกสะใภ้ที่แท้จริง แล้วเธอเล่าจะทำอย่างไร เธอจะต้องไปจากพวกเขาจริงๆหรือ แค่คิดมันก็เจ็บปวดจะแย่อยู่แล้ว"ผมจะไม่แยกจากเธอหรอกนะครับ"เสียงของคนมาใหม่ตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง"ตาคิมพูดอะไรออกมา!"ดวงดาวเอ่ยถามลูกชายของตนเอง"ผมเคยบอกคุณแม่ไปแล้วไม่ใช่หรอ! ว่าชีวิตผมทำเพื่อแม่มาเยอะแล้ว เธอเข้ามาเปลี่ยนผม เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เธอคือความสุขของผม ผมขอนะครับ อย่ามายุ่งกับความรักของผม ขอตัวครับ"จบประโยคมือหนาของคิมก็คว้าจับมือของเธอและพาเดินออกมาจากตรงนั้น เขาพาเธอขึ้นรถและขับออกไปทันทีเธอนั่งหันหน้าไปยังฝั่งหน้าต่างรถ สายตากวาดมองสิ่งที่อยู่ด้านนอก แม้นัยน์ตาของเธอจะพร่ามัวเนื่องจากม่านน้ำตาที่เอ่อล้นออกมามือหนาของคิมเลื่อนไปจับบีบมือของเธอเบาๆ เธอหันไปมองหน้าเขา ก่อนจะเอียง