All Chapters of เมื่อฉันขายตัวให้คุณหมอทั้งสาม (5p): Chapter 51 - Chapter 60

ร่างเล็กถูกต้อนให้จนมุมหลังจากอาบน้ำเสร็จ กลิ่นหอมหวานอ่อนๆจากครีมอาบน้ำโชยเข้ามาในโซนประสาทรับกลิ่นของราม ยิ้มร้ายกระตุกขึ้นบนใบหน้าหล่อเผยให้เห็น ก่อนที่คนตัวเล็กจะถูกผลักลงบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์ ร่างหนาของรามตามขึ้นไปคร่อมทับร่างเล็กก่อนจะบดจูบลงไปที่กลีบปากสีหวาน ลิ้นสากไล่เลียลิ้มรสชาติในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ ปากหนาดูดดึงริมฝีปากล่างของเธอก่อนที่เข้าจะลืมตามองดวงตาใสเล็กตรงหน้าที่ตอนนี้มันช่างหยาดเยิ้มได้ใจ รามปล่อยจูบและผละใบหน้าออกมาเพียงน้อยนิด ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ "หัวเราะอะไรคะ?" เสียงหวานกระเส่าเอ่ยถามด้วยใบหน้างุนงง "เปล่าครับ ป๊าแค่ชอบเวลาที่เห็นแววตาของดื้อตอนที่อยู่ใต้ร่างป๊าดูแล้วน่ารักดีน่ะค่ะ" รามตอบกลับก่อนจะก้มลงไปกดจูบหนักๆที่หน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยน สายตาคมเข้มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนเลื่อนลงมาสบตากับเธออีกครั้ง "ป๊าไม่ไหวแล้ว เรามาเริ่มทำลูกกันเถอะครับ!" สิ้นเสียงของราม ริมฝีปากของทั้งสองพุ่งเข้าหากันลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันกันไปมา ปากทั้งสองดูดดึงกันจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ มือหนาเลื่อนลงไปบีบเค้นเต้าอวบ ตามด้วยนิ้วร้ายที่เขี่ยเล่นอยู่บนยอดจุกสีหวาน

มือเล็กเลื่อนเปิดช้าๆตรงบริเวณช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆของชุดตรวจครรภ์ก่อนที่ดวงตาใสเล็กจะลุกโตวาวขึ้นมาทันที เธอทั้งตื่นเต้นและดีใจจนน้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มนวล"มาแล้วจริงๆ ลูกแม่ ฮือ~"ร่างเล็กรีบลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะจะออกจากบ้านทันที เธอขึ้นรถแท็กซี่ตรงไปยังบริษัทของราม ไม่นานนักร่างเล็กก็มาถึง เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของรามด้วยอาการตื่นเต้นก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"เข้ามาได้เลยครับ!"รามเอ่ยตะโกนออกไปก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มและคราบน้ำตา เมื่อเห็นเช่นนั้นร่างหนาก็รีบลุกขึ้นสาวเท้าเดินไปหาเธออย่างไว แต่ก็ถูกหยุดไว้ด้วยกอดของเธอที่ไวกว่าก่อนที่เขาจะเดินไปถึง "ดื้อหนูร้องไห้ทำไมคะ? หนูเป็นอะไรใครทำอะไร?""ฮือ~ ไม่มีใครทำอะไรค่ะ ปะป๊า มาแล้วค่ะ มาแล้ว"คิ้วหนาของรามกดเข้าหากันด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามออกไป"อะไรมาคะ ใครมา?""ลูกค่ะ ลูกของเรามาแล้ว!"รามเงียบไปชั่วขณะไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เขาดีใจต่างหาก ดีใจจนตื่นเต้น ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก "ป๊าดีใจไหมคะ?""ดะ...ดีใจครับ ดีใจมาก ขอบคุณมากนะครับที่รักของป๊า"จบประโยคใบหน้าหล่อค่อยๆก้มลงไปกดริมฝีปากลงที่หน้าผากมนแ

"ดีใจด้วยนะคะ ได้แฝดชายค่ะ สมบูรณ์แข็งแรงทั้งคู่เลยนะคะคุณแม่!"เสียงหวานของหมอสาวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม"ขอบคุณนะคะคุณหมอ"มินตรากล่าวขอบคุณแม่ผู้ดูแลเธอด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง เขาหันมาส่งยิ้มให้เธอด้วยท่าทางดีใจ รามดีใจจนทำตัวไม่ถูกเขากำลังจะเป็นพ่อคนแบบเต็มตัวตอนนี้ภรรยาแสนสวยของเขาตั้งครรภ์ได้หกเดือนกว่าๆแล้ว เมื่อเห็นภาพทารกในจอทั้งสองคนยิ่งทำให้เขาดีใจจนบอกไม่ถูก เขาจะเป็นสามีและพ่อที่ดีของเมียและลูกให้ดีที่สุด ร่างทั้งสองเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข วันนี้เขาต้องกลับเข้าบ้านใหญ่เพราะแม่ของเขาต้องการพบลูกสะใภ้ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้มินตราก็กลายเป็นสะใภ้ของตระกูลกิตติไพศาลอย่างเต็มตัว รัชนีย์รักใคร่เอ็นดูเธอมากจนรามรู้สึกอิจฉาที่แม่บังเกิดเกล้ารักลูกสะใภ้มากขนาดนี้บ้านกิตติไพศาลร่างทั้งสองก้าวเข้าไปภายในบ้านใหญ่ ก่อนจะตรงไปที่ห้องอาหาร ในตอนนี้ทั้งพ่อ แม่และแม่เล็กของเขาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา มือเล็กยกขึ้นไหว้ไปทางผู้ใหญ่ทั้งสามก่อนจะผ่ายยิ้มบางๆออกไป "นั่งก่อนสิลูก มินมานั่งข้างแม่มาลูก"รัชนีย์เอ่ยก่อนจะลุกข

ด้านของโรมที่ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งทำหน้าเย็นชาใส่หญิงสาวตรงหน้า แต่อีกคนกลับส่งรอยยิ่มเจ้าเล่ห์มาให้ เขาไม่อยากเจอ ไม่อยากคุยแต่ผู้หญิงตรงหน้าคือคนที่พวกเคยพามาร่วมบทสวาทอันเร้าร้อน แต่เธอกลับทำให้พวกเขารัก และทิ้งพวกเขาไปอย่างไม่ใยดี เพราะเธอเห็นสิ่งเดียวที่สำคัญคือเงิน กรีนเป็นผู้หญิงหน้าตาสวย หุ่นดี ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องการกันทั้งนั้น แต่ไม่ใช่กับเขาในตอนนี้"เธอมาทำอะไรที่นี่?"โรมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบออกไป ก่อนที่ร่างบางจะลุกขึ้นมานั่งลงด้านข้างเขาแทน"กรีนคิดถึงโรม คิดถึงพวกคุณ กรีนขอโทษนะคะในสิ่งที่ทำลงไป ให้โอกาสกรีนอีกสักครั้งนะคะ นะคะโรม!""ไม่มีคำว่าโอกาสสำหรับผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอ ออกไปจากบ้านพวกฉันซะ!"แทนที่พึ่งกลับมาจากทำงาน บังเอิญได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่จึงเดินเขามาพูดประโยคนั้นออกมา"พี่แทนคะ กรีนขอโทษ ให้อภัยกันไม่ได้หรอคะ กรีนผิดไปแล้วจริงๆ""ออกไปจากบ้านพวกกูซะ ต้องเคลียให้จบก่อนมินกลับ!"แทนเอ่ยบอกก่อนจะเดินเข้าไปหาโรม"มึงดูเหมือนไม่แคร์เมียคนปัจจุบันนะ!""เฮีย! ผมรู้ตัวดี ผมรักมิน รักมากๆด้วย โอ๊ย! อีนี่ก็เกาะกูจัง!"โรมพูดพร้อมกับออกแรงผลักจนร่างเล็กกระเด

ดวงตาใสค่อยๆเปิดออก ภาพตรงหน้าที่เธอเห็นคือผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาไร้แว่นตาปกปิด นอนกอดร่างเล็กหลับตาพริ้ม ใบหน้าอ่อนเพลียทำให้หญิงสาวอดที่จะสงสารไม่ได้ มือเล็กค่อยๆยื่นขึ้นไปสัมผัสกับแก้มที่เนียนใสราวกับว่าเขาดูแลตัวเองดี ยิ่งเห็นหน้าหล่อๆก็ยิ่งหึง เวลาไปทำงานต้องมีคนมาตามขายขนมจีบแน่ๆเลย "มองนานไปแล้วนะคะ ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?"เสียงเข้มงัวเงียดังขึ้นก่อนจะผ่ายยิ้มออกมาอ่อนๆ "เปล่าค่ะ! แค่รู้สึกเหนื่อยๆ""เหนื่อยหรอคะ โอ๋ๆ เดี๋ยววันนี้ป๊ะป๋าอยู่กับหนูนะ สู้ๆนะคะคุณแม่คนเก่ง"จบประโยคเขาก็กดจมูกหอมลงมาที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน มือหนาก็คอยลูบผมยาวไปด้วย เขาไม่ค่อยมีเวลาที่จะอยู่กับเธอมากนัก แต่เวลานี้เขามีเวลาตั้งหกชั่วโมงก่อนที่จะเข้าเวร ร่างเล็กค่อยๆเดินลงมาข้างล่างเพื่อหาของกิน เธอทั้งหิว ทั้งง่วง แต่ก็ต้องหอบร่างที่พุงป่องๆมาหาอะไรลงท้อง เท้าเล็กก้าวเดินเข้าไปในครัวก่อนจะหยุดและยิ้มร่าด้วยความดีใจ เธอวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงตรงหน้าแน่น"ตัวเล็กอย่าวิ่งแบบนี้สิคะ!" "ก็หนูคิดถึงพี่คิมนี่คะ คิดถึงมากๆ ไปทำงานต่างจังหวัดตั้งหลายวันอ่ะ รู้ไหมว่าเหงาแค่ไหน!"เธอพูดด้วยน้ำเสียงนอยส์ๆ ก่