All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 141 - Chapter 150

เขามองหน้านาง มองหน้าหมอเกิงและฮูหยินหลิน แล้วจึงนั่งลงใกล้ ๆ ชายา ดึงมือนางมากุมไว้“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่เคยไว้ใจนาง พักหลังมานี้เจ้าไปพบนางบ่อย แล้วก็มามีอาการแบบนี้ตามมา ข้าจึงอยากให้หมอเกิงตรวจดูให้แน่ใจ” “ท่านกังวลมากไปแล้ว ท่านหมออย่าไปฟังท่านอ๋องนะเจ้าคะ ท่านเป็นห่วงข้ามากเกินไปเลยคิดมาก” มันไม่ใช่เรื่องดีสักนิดที่เขาเอาองค์หญิงมากล่าวหาต่อหน้าผู้อื่นแบบนี้ “ในเมื่อท่านอ๋องไม่สบายใจ ข้าก็จะตรวจให้ละเอียดอีกสักครั้ง” เขาเริ่มตั้งใจตรวจจับชีพจรให้นาง แต่มันก็ไม่มีอาการของคนโดนพิษ จึงเปลี่ยนเป็นซักถามอาการจากนาง รวมถึงเรื่องอาหารการกิน “ข้าเคยกินยังไงก็กินอย่างนั้น เวลาไปหานางก็กินเหมือนกัน สำรับเดียวกัน แล้วนางจะวางยาได้อย่างไร” นางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าองค์หญิงคิดจะทำร้ายต่อนาง เขาคิดมากเกินเหตุ “ถึงข้าจะตรวจไม่พบพิษ แต่ก็มีพิษบางอย่างที่ตรวจจากการจับชีพจรไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงต้องสอบถามถึงเรื่องอาหาร เพราะพิษบางอย่างเมื่อผสมกับอาหารก็เหมือนจะไม่มีพิษ แต่ก็ค่อย ๆ ก่อพิษในร่างกายของเราช้า ๆ แล้วค่อยออกฤทธิ์” “เป็นไปไม่ได

คิ้วเข้มกระตุกเข้าหากัน ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นางรู้ได้ยังไงว่ากุ้ยถิงของเขาป่วย ขนาดฮ่องเต้ยังไม่รู้แต่นางรู้ สตรีนางนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ“มีอะไรผิดสังเกตหรือไม่”“เสี่ยวซิงบอกว่านางมีของเยี่ยมไข้เป็นสมุนไพรหลายชนิด แต่ข้ารู้สึกแปลกใจ..”“ว่ามา”“นางรู้ได้อย่างไรว่าพระชายาป่วย ของเยี่ยมไข้ก็มีสรรพคุณเฉพาะทาง มันบังเอิญเกินไปนะขอรับท่านอ๋อง”“อี่เฉิน เจ้าไปตามหาหมอเกิง ให้เขากลับมาที่คฤหาสน์ด่วน” เขาต้องให้หมอเกิงตรวจดูของฝากทั้งหมดเพื่อความสบายใจ“ขอรับท่านอ๋อง” อี่เฉินรับคำแล้วรีบจากไป“โต้วฉือ ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย”องครักษ์หนุ่มมองหน้าเจ้านายที่เคารพรัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ประโยคขอร้องกับตน คงเป็นเรื่องที่สำคัญมากทีเดียว“บัญชามาเถอะ ข้ายินดีแลกด้วยชีวิต”“ถ้าแลกด้วยชีวิตจริง ๆ เจ้าจะไม่เสียใจหรือ แล้วคนรักของเจ้าเล่า” เขารู้ว่าองครักษ์ผู้นี้ทำได้อย่างที่พูด งานที่เขาให้ช่วยก็ไม่ได้หนักหนาขนาดต้องเสี่ยงชีวิต แต่ก็แกล้งเย้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง“กลับกันถ้าเป็นนาง นางก็คงทำเช่นเดียวกับข้า” ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนรักของเขารักพระชายากุ้ยถิงเพียงใด“ขอบใจในความภักดีของพวก

กุ้ยถิงยิ้มรับแล้วจะปิดประตู แต่เสียงของสามีดังมาจากด้านหลังเสียก่อน นางจึงถอยออกไป ปล่อยให้นายบ่าวได้คุยธุระกัน“เรื่องการค้าใบชาเถื่อนที่ท่านอ๋องให้ข้าไปสืบได้ความแล้วขอรับ” เขาใช้สายตาและคำพูดส่งสัญญาณให้กุ้ยอ๋องกุ้ยหย่งหมิงกระตุกหัวคิ้วแล้วพยักหน้ารับ “ไปรอข้าที่ห้องทำงาน”“ขอรับ”กุ้ยหย่งหมิงเดินกลับเข้าไปในห้อง ทำตัวตามปกติ ไม่เร่งรีบ ไม่แสดงอาการร้อนรนใด ๆ ให้ชายารักสังเกตเห็น“สองวันแล้วที่สามีต้องแต่งตัวเอาเองเพราะชายาอู้งาน เอาแต่นอน วันนี้ทำหน้าที่ไหวหรือยัง” เขา เลิกคิ้วเป็นคำถามใส่คนงามที่นั่งยิ้มอยู่บนตั่ง“ยิปหายดีแล้ว เพราะยาขององค์หญิงแท้ ๆ” นางลุกขึ้นแล้วช่วยสามีแต่งตัวอย่างคล่องแคล่ว“ข้าว่าเพราะสูตรยาของหมอเกิงต่างหาก ต่อให้มีสมุนไพรดี ๆ มากมายถ้าไม่รู้วิธีใช้ก็ไร้ค่า”“เจ้าค่ะ ๆ ๆ ยอมแพ้ก็ได้ ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ”“ใช่ ข้าจะไปเข้าเฝ้าญาติผู้พี่จอมยุ่งของข้า”“คิก ๆ ๆ ยิปซีก็ตั้งใจจะไปเข้าเฝ้าองค์หญิงเหมือนกัน”แววตาของอ๋องหนุ่มดุดันขึ้นชั่ววูบ ก่อนเปลี่ยนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว“ข้าจะไปเป็นเพื่อน”“ท่านจะไปให้พระนางลำบากใจทำไม ทำงานของท่านไปเถิด” นางย่นจมูกใส่สามี

“ที่เราเรียกทุกคนมาพบโดยพร้อมเพรียงกันในวันนี้ เพราะกุ้ยอ๋องกุ้ยหย่งหมิงมีเรื่องมาขอความเป็นธรรมจากเรา” ลำบากใจที่จะกล่าวเรื่องแบบนี้ออกไปจริง ๆ เห็นความลำบากใจที่ฉายชัดบนพระพักตร์ของถังโจวฮ่องเต้ กุ้ยอ๋องก็รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเห็นใจ“กระหม่อมขอพูดเองดีกว่าฝ่าบาท” เขายืนขึ้นแล้วประกาศเสียงดังฟังชัด แล้วสาดสายตาเย็นยะเยือกไปที่องค์หญิงเหวินเว่ยทันที “พระชายาของข้าถูกเหวินเว่ยวางยาพิษ” เขาเรียกนางแบบไม่ให้เกียรติด้วยน้ำเสียงเย็นชาทุกคนที่อยู่ในตำหนักต่างส่งเสียงฮือฮา ส่งสายตาเป็นคำถามไปที่องค์หญิงเหวินเว่ยกันถ้วนหน้า“หย่งหมิง!” กุ้ยถิงรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจไม่ต่างจากคนอื่น กระตุกแขนของสามี “ท่านจะปรักปรำองค์หญิงไปถึงไหน เอาเรื่องไม่มีมูลแบบนี้มากราบทูลได้อย่างไร” นางตำหนิสามีเสียงเบา เขาเสียสติเพราะอาการป่วยเพียงเล็กน้อยของตนไปแล้วหรือไร“ท่านมีหลักฐานอะไรมากล่าวหาข้าแบบนี้” เหวินเว่ยปั้นสีหน้าให้นิ่งที่สุดแล้วถามกลับเสียงกร้าว ผิดกับในใจที่ลนลานไปหมดแล้ว“ถ้าไม่มีหลักฐานข้าไม่มาขอความเป็นธรรมหรอก” พูดจบจึงส่งสายตาให้มหาดเล็กสั่ว ไม่นานหีบไม้ใบย่อมก็ถูกนำออกมาวางบนโต๊ะกลมกลางห้อง แ

“เฮอะ! ฮา ๆ ๆ ฮา ๆ ๆ ผู้หญิงแพศยามีศักดิ์ศรีด้วยหรือ ต่อให้เจ้าตบข้าอีกสิบทีร้อยที ข้าก็จะเรียกเจ้าว่าผู้ หญิง แพศ..”ฉาด!คราวนี้นางถึงกับเซล้มลงไปแทบเท้าฮองเฮา เลือดทะลักออกมาเปื้อนพรม แล้วสติดับวูบลงไปกุ้ยถิงเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าสามีของนางจะกล้าทำร้ายองค์หญิงเหวินเว่ย.. ไม่มีเสียงของใครเล็ดลอดออกมา แม้กระทั่งเสียงหายใจยังไม่กล้าปล่อยออกมาเต็มที่ คาดว่าเรื่องนี้คงถูกจารึกอยู่ในสมองของทุกคนที่อยู่ในนี้“จำไว้เป็นบทเรียนให้ขึ้นใจ ถ้าไม่อยากเป็นแบบสตรีนางนี้ อย่าดูถูกพระชายากุ้ยถิงรวมถึงถังโจวฮ่องเต้ที่ข้ารักยิ่ง ถ้าในอนาคตถ้าข้าต้องตายจากไปก่อน บุรุษผู้เดียวที่ข้าไว้ใจให้ดูแลพระชายากุ้ยถิงก็คือพระองค์ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์” เพราะท่านคนเดียวข้าถึงต้องประกาศแบบนี้ เขาส่งสายตาเชือดเฉือนให้คนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ถังโจวรู้สึกละอายใจยิ่งนักที่ถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น แต่พระองค์รู้ดีว่าญาติผู้น้องคนนี้คิดอย่างที่พูดจริง ๆ“หัวหน้าอาลักษณ์ออกมา” พระองค์ขานเรียก รอจนอีกฝ่ายก้าวออกมา “เขียนประกาศปลดองค์หญิงเหวินเว่ยให้เป็นเพียงสามัญชน โทษฐานลบหลู่เบื้องสูง แล้วขับออกจากวังหลวงท