บททั้งหมดของ ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: บทที่ 161 - บทที่ 170

เสี่ยวหลันลุกขึ้นแล้วเดินไปหาสามีที่ยังยืนนิ่งอยู่กลางห้อง จ้องมองเขาด้วยสายตาขัดเขิน แล้วจึงเอื้อมแขนไปโอบกอดรอบกายของเขา บดเบียดตัวเองใส่ร่างใหญ่แนบแน่น “อี่เฉิน” “หือ” สองแขนกอดตอบอย่างรวดเร็ว ใจเต้นระส่ำกับการกระทำของนาง “..รีบนอนเถิด ข้าง่วงแล้ว” ชวนเขาขึ้นเตียงแล้วจัดการเลยดีกว่า ให้พูดออดอ้อนนางทำไม่ได้หรอก “อือ” พูดมากกว่านี้เสียงคงสั่นจนฟังไม่รู้เรื่อง ถ้าไม่ได้ฟังคำพูดของโต้วฉือเขาคงไม่ประหม่าขนาดนี้ ‘คืนนี้รีบทำให้มันถูกต้องเสียนะ ขอให้เจ้าสมหวัง’ เสี่ยวซิงรอสามีขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วจึงดับตะเกียง เหลือเพียงความสว่างจากแสงจันทร์ที่ลอดผ่านมาทางหน้าต่างเพียงรำไร เสี่ยวหลันสูดหายใจลึก ๆ แล้วปลดเสื้อนอนตัวยาวมือไม้สั่นก่อนก้าวขึ้นเตียง อี่เฉินมองการกระทำของภรรยา ใจเต้นรัวดั่งกลองศึก เมื่อเห็นนางถอดเสื้อตัวยาวออกจนเหลือเพียงเนื้อแท้เมื่อนางก้าวขึ้นเตียง ความอดทนตลอดทั้งเดือนที่ผ่านมาก็สิ้นสุดลงทันที รีบดึงนางเข้ามากอดแล้วฝั่งใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น ‘อย่าบุ่มบ่ามเอาแต่ได้ จูบปลอบ เล้าโลม

บทส่งท้าย ตอนที่ 2กุ้ยถิงวิ่งออกไปที่หน้าบ้านเป็นคนแรก มองหาทั่วบริเวณแต่ไร้วี่แววของเด็กทารก นางมองไปตรงจุดที่เห็นเด็กทารกนอนอยู่ตอนที่ฝันถึง มองจ้องอยู่แบบนั้นเหมือนจะรอให้ภาพปรากฏ “เข้าบ้านเถิด” มือใหญ่แตะบ่าของชายาเหมือนปลอบโยน นางคงฝันและคิดเป็นตุเป็นตะไปเอ็ง “แต่มันเหมือนจริงมากนะหย่งหมิง ยิปเห็นเด็กทารกสองคนหน้าตาน่ารักมาก พวกเขาถูกห่อด้วยผ้านอนอยู่ตรงนี้ แล้วธิดาเทพก็ปรากฏตัวขึ้น บอกข้าว่าให้รีบช่วยเด็กสองคนนี้เร็ว ๆ” มันไม่เหมือนความฝันแต่มันเหมือนเรื่องจริงมากกว่า “แต่เราก็ออกมาดูแล้วนี่ เห็นไหมว่าไม่มีทารกที่เจ้าพูดถึง รีบกลับเข้าบ้านดีกว่า ข้าจะสั่งให้ยามเดินตรวจดูรอบ ๆ ให้บ่อยขึ้น ถ้าเจอเด็กจริงเขาต้องรีบรายงานเรา” แบบนี้นางคงสบายใจ “เจ้าค่ะ” ชายารับปากสามีเสียงเศร้า แม้จะยอมเดินตามเขากลับเข้าไปในบ้าน แต่สายตาก็ยังหันไปมองทางด้านหลังอย่างคาดหวัง กุ้ยอ๋องเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของชายารักก็นึกสงสาร จึงอุ้มนางขึ้นมาแนบอกแล้วพาเดินกลับไปที่เรือน มือใหญ่ตบปลอบเบา ๆ ไปตลอดทางจนถึงห้องนอน ........

บทส่งท้ายตอนที่ 4เขาแทบไม่ให้ความสนใจกับนาง ละเลยเรื่องบนเตียงไปจนน่าใจหาย“ท่านไม่รักยิปแล้วหรือ”“ข้าจะไม่รักเจ้าได้อย่างไรเล่ายอดรัก เจ้าคือดวงใจของข้านะ” ได้ยินคำถามสั่นเครือของนางก็รีบตอบอย่างร้อนรน“แต่หลายเดือนมานี้ท่านหมางเมินยิป ไม่สนใจยิปเลย ยิปหมายถึงเรื่องแบบนั้นของเรา” นางถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม“โธ่ยอดรัก คิดได้อย่างไรว่าข้าไม่สนใจเจ้า ข้าแค่ไม่กล้าแตะต้องเจ้า เพราะกลัวจะทำให้เจ้ากับลูกเกิดอันตรายต่างหากเล่า ข้าจึงต้องอดทนเอาไว้ ก็แค่นั้นเอง” ในเมื่อนางเอ่ยปากถามขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึก“ยิปไม่ได้อ่อนแอเสียหน่อย สุขภาพร่างกายก็แข็งแรงดีทุกอย่าง ไยท่านถึงทึกทักไปเองเล่า”กุ้ยอ๋องมองหน้าชายา นิ่งไปชั่วขณะ.. “เจ้าหมายความว่าข้าร่วมรักกับเจ้าได้หรือ..จริงหรือ แน่นะ” เห็นนางพยักหน้าก็ยังถามย้ำให้แน่ใจกุ้ยถิงดึงสามีให้ยืนขึ้น แล้วนิ้วมือเรียวเล็กของนางก็จัดการปลดเข็ดขัดของเขาจนหลุดออก จากนั้นก็จัดการแหวกเสื้อผ้าของเขาจนเผยให้เห็นเนื้อหนังช่วงหน้ารวมไปถึงเจ้าเอ็นอุ่นที่เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้น มือของนางจับมันสาวเล่น หยอกเย้าอย่างชำนาญ“ที่อารมณ์เสียอยู่ทุกเมื่

“เจ้าเป็นใครกันแน่” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยอาการตกใจ “คิดไม่ถึงล่ะสิว่าข้าจะรู้”“ทะ..ทะ..ท่านรู้...” เขารู้ได้อย่างไรกัน ในเมื่อนางกินยาเปลี่ยนเสียงเอาไว้ ฟังอย่างไรก็เหมือนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ส่วนหน้าตาถึงแม้จะดูจิ้มลิ้มอยู่บ้าง แต่ก็แต่งแต้มไว้ด้วยขี้ถ่านจนดูมอมแมม มองอย่างไรก็ไร้ความเป็นสตรี ไร้เสน่ห์ดึงดูดใจให้กลายเป็นจุดเด่น“เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอกนะหนุ่มน้อย” ริมฝีปากบางกระตุกยิ้ม “อยู่ต่อหน้าข้าอยากจะทำตัวตุ้งติ้งเหมือนสตรีข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่เวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น เจ้าควรเก็บความวิปริตของตัวเองให้มิดชิดหน่อย เพราะเจ้าอาจจะถูกโยนลงทะเลเอาได้”“วิ..ปะ..หริด...”“ทำไมต้องทำหน้างงขนาดนั้นด้วย ผู้ชายที่อยากเป็นผู้หญิงแบบเจ้า เขาเรียกว่าวิปริตผิดเพศ เจ้าไม่รู้หรืออย่างไร”“ขะ..ขะ..ขะ..ข้าเนี่ยนะวิปริตผิดเพศ!” ที่แท้เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร แต่เข้าใจว่านางเป็นชายที่เบี่ยงเบนทางเพศอย่างนั้นหรอกหรือ “พุทโธ่พุทถัง” แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้คิ้วดกหนาสีทองขมวดเข้าหากัน เมื่อได้ยินเสียงที่เปล่งออกมาอย่างตกใจ“เจ้าไม่ยอมรับหรืออาจู”“ข้าจะยอมรับได้อย่างไร ในเมื่

“ท่านจะให้ข้ากลับไปทำไม อยากได้อะไรก็สั่งมาสิ กรี๊ดดดด..ดด..” ริมฝีปากเรียวบางกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ร่างหนานั้นก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว รีบหมุนตัววิ่งหนีเงื้อมมือมัจจุราชอย่างไม่คิดชีวิต“เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นหรืออาจู” มือใหญ่ยื่นไปคว้าเสื้อของอีกฝ่ายแต่ก็พลาดไปอย่างฉิวเฉียด แต่ก็วิ่งตามต่อไปไม่ลดละจนสบโอกาสอีกครั้ง เขาตัดสินใจกระโดดใส่แล้วรวบร่างเล็กนั้นไว้ด้วยสองแขน แล้วพลิกร่างตัวเองลงสู่พื้นเพื่อปกป้องมัน เพราะกลัวมันจะถูกทับตายเสียก่อน“กรี๊ดดดด..ดด..” หญิงสาวที่ถูกรวบด้วยสองแขนแกร่งกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ ก่อนจะล้มไปทับอยู่บนร่างหนา..ใบหน้ามอมแมมแนบอยู่กับอกแกร่ง ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเร็วกว่าปกติชัดเจน แต่นางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เพราะรู้สึกเขินอายเหลือเกินจอห์นลดมือที่กุมศีรษะเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม เพื่อป้องกันไม่ให้โดนกระแทกในตอนล้ม แล้วดันร่างนั้นออกไปเพื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่ง โดยที่ยังจับแขนข้างหนึ่งของมันไว้เพื่อไม่ให้มันวิ่งหนีอีกคิ้วสีทองดกหนาขมวดมุ่นเข้าหากัน จ้องใบหน้าเปรอะเปื้อนไม่กะพริบตา ไม่เข้าใจว่าเรือนร่างที่ตนสัมผัสนั้นทำไมถึงนุ่มนิ่ม และหอมละมุนเตะจ