บททั้งหมดของ ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: บทที่ 151 - บทที่ 160

หลินเกิงมือสั่นเทาขณะแกะจดหมายที่มีชื่อของเขาอยู่หน้าซอง นึกภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่าให้ทุกอย่างเป็นเหมือนครั้งที่ผ่านมา‘ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องเสียใจอีกแล้ว แต่ที่ลูกต้องทำแบบนี้ท่านน่าจะรู้ว่าเพราะอะไร ลูกอกตัญญูต่อท่านพ่อ ท่านอาจตัดขาดความเป็นพ่อลูกกันตลอดชาติ แต่ต่อให้ท่านเกลียดลูกแค่ไหน ลูกก็ยังรักท่านเสมอการเดินทางไปท่องโลกกว้างครั้งนี้ ลูกจะอาศัยปัญญาอันน้อยนิดที่มีอยู่รักษาตัวให้อยู่รอดปลอดภัย เพื่อกลับมาหาท่านทั้งสองในสักวันหนึ่ง ถึงเวลานั้นถ้าลูกยังไม่พบรักแท้ ลูกจะยอมแต่งงานกับคนที่ท่านพ่อพอใจ นี่คือคำมั่นที่ออกมาจากใจจริงของลูกสาวท่านคนนี้ ฝากบอกท่านแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงหลินโม่ว’อ่านจบแล้วจึงยื่นจดหมายให้ภรรยา แสร้งเงยหน้ามองเพดานไปทั่วแต่ความจริงกลัวน้ำตาจะไหลออกมา กะพริบตาถี่ยิบเพื่อขับไล่ให้มันหายเข้าไปทางเดิมหลินเซียงกลับดูเข้มแข็งกว่าสามีของนางมาก ไม่มีความผิดหวังในดวงตาคู่นั้น มีแต่ความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น“ข้าขอโทษที่เลี้ยงลูกสาวได้ไม่ดี นางทำให้ท่านต้องเสียใจซ้ำสอง ข้าขอรับความผิดทั้งหมดไว้เอง เพราะที่ลูกเป็นแบบนี้ก็เพราะนางมีนิสัยเหม

“เพราะท่านนั่นแหละ ข้าถึงได้มีโอกาสรู้จักท่านโจน” ถ้าหัวหน้าไม่ยืนอยู่ด้านหลังที่นางยืนอยู่ เขาก็คงไม่เดินมาทางนี้ และคงไม่เห็นนางถึงจะอยู่บนเรือลำเดียวกัน แต่มันก็ใหญ่โตกว้างขวางมาก โอกาสที่จะได้เจอกันแบบนี้คงหาได้ยากเต็มที“ในเมื่อท่านเมตตาก็ทำตัวให้ดี ขยันขันแข็งให้มาก ๆ จำเอาไว้” เขาเองก็รู้สึกถูกชะตากับหนุ่มน้อยคนนี้เหมือนกัน จึงตักเตือนด้วยความหวังดีเหมือนเห็นเป็นลูกหลานคนหนึ่ง........................คฤหาสน์สกุลกุ้ยสามวันแล้วที่การติดตามข่าวของหลินโม่วไม่มีอะไรคืบหน้า นางไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่นิดเดียว บิดามารดาของนางจึงถอดใจไม่คิดจะตามหา เตรียมตัวเดินทางกลับหมู่บ้าน“เราสองคนปรึกษากันแล้ว มั่นใจว่าหลินโม่วต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่น นางพกยาไปหลายขนาน ทั้งยารักษาโรคและยาพิษ ข้าจึงยิ่งมั่นใจว่านางต้องปลอดภัย” นางเข้าไปค้นในห้องพักของลูกสาว พบว่าห่อยาที่ติดตัวมาในครั้งแรกหายไปด้วย ทำให้เบาใจลงมาก จึงคุยกับสามีและชวนกันเดินทางกลับ“แต่เรามีเรื่องอยากขอร้องท่านทั้งสอง”“พวกเรายินดีช่วยเหลือ ท่านหมอเกิงมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” กุ้ยถิงรีบตอบรับ ความพลัดพรากทำให้เสี

“นี่!” กุ้ยถิงรีบกอดลำคอสามีไว้ด้วยความตกใจ เมื่อถูกเขาอุ้มขึ้นแบบไม่รู้ตัว “ท่านจะอุ้มยิปทำไม วางยิปลงเดี๋ยวนี้นะ”คนถูกถามมองชายาสายตาเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บ่งบอกให้นางรู้ในสิ่งที่ตนปรารถนาโดยไม่เอ่ยปาก ก้าวเท้าออกจากเรือนรับรองแขกแล้วลัดเลาะไปตามสวนดอกไม้เพื่อกลับไปที่เรือนหลังใหญ่“ออกไปให้หมด ห้ามใครมารบกวนเด็ดขาด!” เมื่อกลับมาถึงเรือนก็ส่งเสียงเคร่งขรึมก้องกังวาน ประหนึ่งกำลังโมโหคนในวงแขน ทำให้สาวใช้ทุกคนที่กำลังง่วนอยู่กับงานตัวเอง รีบทิ้งงานในมือแล้วลงไปจากเรือนอย่างรวดเร็ว“ท่านนี่นะ!” ยิปซีทั้งอายสาวใช้และโมโหสามีตัวดี แต่ถ้าพูดมากก็กลัวสาวใช้จะจับไต๋ได้ว่าทำไมท่านอ๋องถึงทำแบบนี้ จึงได้แต่แอบหยิกเขา“ทำข้าเจ็บแบบนี้ ข้าจะเอาคืนให้สาสม” ทำเสียงแข็งแต่สายตากลับเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์........................พระอัยยิกาเรียกตัวหลานชายมาเข้าเฝ้าด้วยความไม่สบายพระทัย พระนางอยากพูดเรื่องนี้กับเขาให้รู้เรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ยังพาพระชายาของเขามาด้วย“ถวายบังคมพระอัยยิกาเพคะ” กุ้ยถิงย่อกายคารวะงดงาม หลังจากที่สามีถวายการเคารพเสร็จแล้ว“พระอัยยิกาเรีย

คำขอร้องปนเสียงร้องกระซิกจากด้านหลังไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนสักนิด สองมือแกะแขนที่กอดเกี่ยวนั้นออกอย่างแรง แล้วเดินจากไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง“คนใจดำ! ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ ทำไมข้าต้องรักคนใจดำอำมหิตแบบท่านด้วย ทำไมข้าถึงเกลียดท่านไม่ลงสักที ทั้งที่ท่านไม่เคยรักข้าสักนิด ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ” มองแผ่นหลังพร่ามัวที่กำลังก้าวข้ามประตูกำแพง “หันกลับมามองข้าสักนิดเถิด ได้โปรด ฮือ ๆ ๆ กุ้ยอ๋อง ฮือ ๆ ๆ” หญิงสาวทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้แทบขาดใจ “คนใจดำ คนใจร้าย คนอำมหิต คนไม่มีหัวใจ ฮือ ๆ ๆ ฮึก ๆ ๆ” ตัดพ้อไม่ขาดปากกุ้ยหย่งหมิงได้ยินคำพร่ำรำพันปนสะอื้นของนางชัดเจน แต่เขาไม่คิดจะหันกลับไป คำว่าอโหสิของเขา ไม่ได้หมายความว่าหายโกรธหายเกลียดกับการกระทำที่นางเคยทำไว้………………….งานแต่งงานขององครักษ์ทั้งสองถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมกับตำแหน่งที่คฤหาสน์ของสกุลกุ้ย เหตุผลเพราะทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้า กุ้ยอ๋องจึงรับเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ทั้งสอง และจัดห้องรับรองแขกให้เป็นห้องหอตามคำแนะนำของพระชายา ผ่านพ้นคืนเข้าหอนี้ไปแล้ว เขายังอนุญาตให้ทั้งคู่หยุดงานได้อีกสิบห้าวัน จะได้มีเวลาหวานชื่นกับเจ้าสาว ผลิตทายาทเอาไว้สืบตระกูล“นี่

“ฝีมือข้าเองจะไม่อร่อยได้อย่างไร ท่านกินมาก ๆ เถิด จะได้มีแรงติดตามท่านอ๋อง” แล้วคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวสามีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เจ้าก็กินบ้าง ข้าไม่ยอมอ้วนคนเดียวหรอก” เขาคีบกลับไปให้นางและยกถ้วยข้าวหนีเมื่อนางคีบคืนมา “ถ้าไม่ยอมกินข้าว ข้าจะกินเจ้าแทนแล้วนะ” ได้ผลชะงัด นางหดมือกลับและยอมป้อนใส่ปากตัวเองโดยดี สีหน้าแดงซ่าน หญิงสาวคีบอาหารเข้าปากเรื่อย ๆ จนข้าวหมดถ้วยจึงวาง ยกชาขึ้นดื่มเพื่อล้างคอ เสร็จแล้วจึงนั่งมองสามีนิ่ง ๆ รอให้เขาอิ่มอาหาร “มีอะไรจะพูดกับข้าหรือเปล่า” อี่เฉินเลิกคิ้วสูงขณะวางถ้วยข้าวถ้วยที่สองลง ฝีมือการทำอาหารของนางทำให้เขาเจริญอาหารดีจริง ๆ “..ข้ามีธุระกับเสี่ยวซิง จะขออนุญาตท่านไปหานางสักหน่อย” “ธุระอะไร” “ธุระส่วนตัวเจ้าค่ะ” “ข้ากับเจ้าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ยังมีเรื่องส่วนตัวกันอีกเหรอ” นางมีความลับปิดบังเขาหรือนี่ เรื่องอะไรทำไมบอกไม่ได้ เขาสงสัยมาก “มันเป็นเรื่องของผู้หญิงค่ะ บอกไปท่านก็ช่วยอะไรข้าไม่ได้หรอก ท่านอิ่มแล้วใช่ไหม ข้าจะได้เก็บสำรับ” “เรียกอาวุ่