บททั้งหมดของ ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: บทที่ 131 - บทที่ 140

คฤหาสน์สกุลกุ้ยพ่อบ้านฉินย่ำเท้าด้วยความไม่เร่งรีบไปยังศาลารับลม เพื่อแจ้งข่าวแก่กุ้ยอ๋อง ความจริงเขาถ่วงเวลามาพักใหญ่แล้ว เพราะอยากให้สามีภรรยาใช้เวลาอยู่ด้วยกันนาน ๆ เขารู้สึกว่าช่วงนี้ทั้งสองค่อนข้างจะห่างเหินกัน เพราะคนอื่นเป็นต้นเหตุทั้งสิ้นเขาหยุดนิ่งและใช้สายตาที่ยังมองเห็นชัดเจนสอดส่องเข้าไปในศาลา เห็นพระชายากุ้ยถิงนั่งพิงหลังกับตั่งตัวยาว เจรจาพาทีสีหน้ายิ้มแย้มอยู่กับสามีที่นอนหนุนตักอย่างสบายอารมณ์ เห็นแล้วก็ไม่อยากเข้าไปกวนใจสักนิด……………..“พ่อบ้านมา” อ๋องหนุ่มบอกแก่ชายาโดยไม่ได้มองไปทางบุคคลที่สามสักนิด เพราะแค่ฟังเสียงฝีเท้าที่เดินมาเขาก็รู้แล้วว่าเป็นใครกุ้ยถิงมองไปที่ทางเดิน “ใช่เขาจริงด้วย” แล้วกวักมือเรียกให้พ่อบ้านเข้ามา ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญชายชราผู้ภักดีคนนี้ไม่มารบกวนเวลาพักผ่อนของนางกับสามีแน่“พระชายา ท่านอ๋อง มีแขกมาขอพบท่านอ๋อง บอกว่าชื่อหลินเกิงกับหลินเซียง”กุ้ยหย่งหมิงผงกศีรษะจากตักชายาช้า ๆ ลุกขึ้นนั่งตัวตรงมองหน้าคนเก่าแก่ของตนชั่วครู่“หมายถึงหมอเกิงที่เคยช่วยชีวิตข้าน่ะหรือ”“เขาบอกว่าอย่างนั้นขอรับ” ก่อนมาแจ้งแก่เจ้านาย เขาก็ได้สอบถามรายละเอียดมาบ้าง

“คนโง่เง่าอย่างข้า จะเข้าใจประโยคแบบนั้นได้อย่างไร” ใครว่านางไม่เข้าใจกัน ที่ถามก็เพราะต้องการความมั่นใจเท่านั้น“..ข้ารักเจ้า รักเจ้า ข้ารักเสี่ยวซิง พอใจหรือยัง” เขาจะไม่พูดประโยคนี้ให้นางฟังอีกแล้ว มันจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่เขาพูดกับนาง แค่นี้ก็อายเต็มทนแล้วใบหน้างอง้ำจ้องมองเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นช้า ๆ พร้อมกับดวงตาค่อย ๆ ส่งประกายความสุขออกมา สองมือดึงเขามากอดไว้แน่น“ขอบคุณที่รักผู้หญิงต่ำต้อยอย่างข้า ข้าก็เพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักท่าน รู้แล้วว่าทำไมถึงปวดใจเมื่อรู้ว่าท่านจะแต่งงาน ข้าต้องหลบหน้าท่านอยู่เสมอเพราะกลัวตัวเองจะห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ กลัวว่าจะพลั้งปากทวงสิทธิ์ความเป็นภรรยาจากท่าน ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเพราะความรักที่มีต่อท่านนั่นเอง ที่ทำให้ข้าเป็นแบบนั้น ข้ารักท่านโต้วฉือ อาซิงรักโต้วฉือ”หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาอ่อนยวบยาบ เมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากจิ้มลิ้มของสาวน้อยนางนี้ หัวใจเต้นแรงเพราะความรักมันเป็นแบบนี้เองหรือ เขาเข้าใจความรู้สึกของท่านอ๋องที่มีต่อพระชายากุ้ยถิงแล้วเขาไม่ต้องรอคำตอบของนางถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วสินะ แต่ถามนางหน่อยก็ดีเหมือนกัน นางจะได้รู้ส

“ไม่ต้อง!” นางอย่ามือส่งเสียงห้ามเฉียบขาด คลี่ยิ้มขมขื่นปนน้ำตาที่ไหลนองหน้า “ข้าเข้าใจความหมายของท่านดี เรื่องนี้ข้าจะคุยกับพ่อแม่ของข้าเอง ท่านเป็นคนอื่นไม่ต้องมาก้าวก่าย ขอบคุณที่ชี้แนะ” นางโค้งกายคารวะเขาอย่างอ่อนช้อยจากใจจริง แล้วรีบจากไปทันทีโดยไม่มองหน้าถ้านางหันกลับมามองข้างหลังสักนิด จะเห็นว่าเขาก็เจ็บปวดไม่ต่างจากนางสักเท่าไหร่ เขาเจ็บปวดที่ให้ความช่วยเหลือนางไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วย เขาต้องหักห้ามใจขนาดไหนนางไม่รู้หรอกสาเหตุที่เขาทำแบบนี้ ก็เพราะอยากให้นางช่วยตัวเองให้สุดความสามารถก่อน อยากให้นางกับพ่อเจรจากันดี ๆ ด้วยเหตุผล พ่อกับลูกได้คุยกัน ถ้าเข้าใจกันได้ ทุกอย่างจะต้องจบอย่างมีความสุขกว่าให้เขายื่นมือเข้าไป เขาเชื่อแบบนั้น“ช่วยให้กำลังใจข้าทำได้อยู่แล้ว แต่เรื่องที่เจ้าให้ข้าช่วยออกหน้าให้..ข้าทำไม่ได้จริงๆ” ถึงเขาจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ แต่เขาก็รักเป็น ถ้าต้องแต่งงานก็ขอแต่งด้วยความเต็มใจไม่ใช่ฝืนใจ....................กุ้ยหย่งหมิงหน้างอเหมือนกุ้งต้ม เมื่อเห็นชายาสุดที่รักกลับเข้ามาในห้อง“ได้คุยกับมันเจ้าน่าจะพอใจ ทำไมถึงทำหน้าตาแบบนั้นกลับมา” เขาน้อยใจมากที่ถูกน

เสี่ยวหลันรีบวิ่งไปหานายหญิงของตนด้วยความร้อนใจ นางไม่มีอารมณ์จะเดินเป็นปกติสุขได้แล้วในตอนนี้ “..เจ้าเห็นแน่นะ” “แน่เจ้าค่ะ บ่าวตั้งใจจะไปบอกกับท่านอ๋องว่าพระชายากลับมาแล้ว ไม่คาดว่าจะได้เห็นหลินโม่วออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ดีนะที่บ่าวซ่อนตัวทัน นางจึงไม่เห็น”“เจ้าอาจจะเข้าใจผิดอยู่ก็ได้” พูดได้ไม่เต็มปากนัก“นายหญิงลองคิดดูสิเจ้าคะ ที่ผ่านมานางโศกเศร้าเพียงไหน ท่านปลอบใจยังไงก็ยังร้องไห้ทุกครั้ง” “เจ้าคิดว่าท่านอ๋องนอกใจข้าจริง ๆ หรือ” กุ้ยถิงไม่เชื่อสักนิด แต่ก็ไม่กล้ามั่นใจเต็มร้อย “บ่าวไม่กล้าคิดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่สงสัยเท่านั้น ท่านลองเลียบเคียงถามท่านอ๋องดูเองดีกว่านะเจ้าค่ะ” “ท่านอ๋องไม่เคยมีเรื่องปิดบังท่าน ลองถามท่านดูก่อนดีกว่า บางทีพวกเราอาจจะคิดมากไปเอง” เสี่ยวซิงเสนอแนะ ในใจอดไหวหวั่นแทนเจ้านายไม่ได้ “ลองถามแม่นางหลินด้วยอีกคนก็ดี เผื่อท่านอ๋องกับนางอาจจะพูดไม่ตรงกัน แบบนั้นก็จะรู้ว่ามีใครคนหนึ่งโกหก” .................. กุ้ยถิงค่อย ๆ แง้มบานประตูอย่างเบามือที่สุด สอดสายตาเข้า

“เช่นนั้นเจ้ารีบเตรียมน้ำให้ข้าอาบ ให้หลันไปสั่งแม่ครัวเตรียมอาหาร เสร็จแล้วพวกเจ้าก็ไปได้เลย ไม่ต้องรอให้พ้นเที่ยงหรอก ก่อนไปก็เตรียมชาไว้ให้ข้าด้วย” นางยืนขึ้น แล้วต้องหลับตานิ่งอยู่ข้างเตียง เมื่อรู้สึกถึงอาการวิงเวียนที่จู่โจมกะทันหัน “นายหญิง!”“ไม่เป็นไร ๆ ข้าแค่ลุกเร็วไปหน่อย” เพราะไม่อยากให้สาวใช้ตกใจจึงบอกไปแบบนั้น ยืนตั้งหลักอยู่สักพักจึงเดินไปที่ห้องอาบน้ำ………………อิ่มจากอาหารเช้าที่กินสายกว่าปกติแล้ว สาวใช้ทั้งสองกับคนรักก็ออกไปแล้ว กุ้ยถิงจึงให้พ่อบ้านไปตามหลินโม่วมาพบ “แม่นางหลินไม่อยู่เจ้าค่ะ นางออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า หลังจากท่านอ๋องออกไปไม่นาน” หงลี่เป็นคนมารายงานต่อนายหญิงใจของหญิงสาวเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง สามีของนางมีเรื่องปิดบังทำไมนางจะไม่รู้ ถ้าสถานที่นั้นไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัว นางจะไม่ติดใจสงสัยขนาดนี้เลย แต่เพราะไม่เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง จึงไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ “นางไปไหน ได้บอกเจ้าไว้หรือไม่ แล้วท่านหมอเกิงกับฮูหยินเล่า”“พวกเขาทั้งสองออกไปตั้งแต่ฟ้าไม่ทันสาง ส่วนแม่นางหลินบอกเพียงว่าจะไปที่ท่าเรือเจ้าค่ะ” “ข้าจะออกไปข้างนอก เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าหน่อย” พู