All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 261 - Chapter 270

โจเซฟหัวเราะดังลั่น ลูบศีรษะน้อย ๆ อย่างเอ็นดู “เจ้าเป็นผู้หญิงนะเป่าเปา อย่าทโมนให้มากนักเดี๋ยวจะขายไม่ออก”“ถ้าต้องเสแสร้งเพื่อเรียกร้องข้าทำไม่ได้หรอก ข้าเป็นของข้าแบบนี้ใครรับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็ไม่ต้องมายุ่ง” ใครว่านางขายไม่ออกกันเล่า คนที่ซื้อนางสูงศักดิ์จนนางยังไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ“ดูเจ้าอารมณ์ไม่ดีนะ ไม่พอใจข้าหรือ”“เปล่าเสียหน่อย ข้าก็แค่คิดถึงคนบางคนทั้งที่ไม่อยากจะคิดเท่านั้นเอง”“คนที่จูบเจ้าในทุ่งเบญจมาศคนนั้นนะหรือ”“ท่านพี่!” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว ตวาดใส่พี่ชายที่แสนดีเสียงดังลั่น ทั้งโกรธทั้งอายอย่างบอกไม่ถูก แล้วกระทุ้งเท้าตึง ๆ เดินนำหน้าเขาไป “ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว”“ข้าขอโทษเป่าเปา ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเพราะรักเท่านั้นเอง” โจเซฟตะโกนตามหลังพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง รีบเดินตามนางไป “รอข้าด้วยสิ จะรีบไปไหน”“ข้าจะไปแข่งกินเกี๊ยวนึ่งที่ร้านฝู” หญิงสาวตอบคำถามแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างมีแง่งอนอยู่“เจ้าหิวหรือ”“ใช่”“ข้าพาไปกินของอร่อย ๆ เอาไหม ไม่ต้องไปแข่งกับชาวบ้านเขาหรอก ที่ท่าเรือมีร้านอาหารขึ้นชื่อตั้งหลายร้าน หรือจะไปกินที่ร้านดอกเหมยของพ่อเจ้าก็ได้นะ”“ไม่เอา วันนี้ข้าอย

“เลือกเอาว่าอยากถูกตรวนด้วยโซ่ หรืออยากจะถูกมัดแบบนี้”“ปล่อยข้า แล้วข้าจะให้เงินเจ้าตามที่เจ้าต้องการ” นางต่อรองแต่กลับถูกมองอย่างแปลกประหลาด “ข้าพูดจริง ๆ นะ เจ้านายเจ้าจับข้ามาแบบนี้แสดงว่าเขาต้องรู้ว่าข้าเป็นใครถูกไหม แล้วต้องรู้ด้วยว่าตระกูลของข้าร่ำรวยเพียงใด”“พวกเราไม่ได้จับเจ้ามาเพื่อเรียกค่าไถ่ ดังนั้นอย่าเอาเงินมาต่อรอง” บุรุษร่างยักษ์แก้เชือกที่มัดเท้าหญิงสาวแล้วตรวนด้วยโซ่แทน“เป็นโจรไม่ชอบเงินแล้วชอบอะไร”“นี่เจ้าอยากตายเร็วขึ้นใช่ไหม ถึงได้พูดจาถากถางข้าแบบนี้” เขาแกะเชือกที่มือให้นางแล้วลุกขึ้นจินลี่ฮัวจับข้อมือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เหลือบมองโซ่ที่ตรวนเท้าไว้อย่างแน่นหนา“ข้ายังไม่ตายง่าย ๆ หรอก เพราะข้ายังมีประโยชน์ต่อเจ้านายของเจ้า” เมื่อเขาไม่เอาอาหารมาให้กินเมื่อไหร่นั่นแหละถึงเรียกว่าหมดประโยชน์ “ทางที่ดีเจ้ารีบปล่อยข้าไปดีกว่า เจ้าจะได้รักษาชีวิตเอาไว้จนแก่เฒ่า”“อย่ามาหว่านล้อมข้า ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก กินข้าวเสีย”“เจ้าชื่ออะไร”“จะตายอยู่แล้วไม่ต้องรู้หรอก”“ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก ข้าจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้”“อากาศเย็นแบบนี้ อยู่กลางทะเลแบบนี้ ถ้าเจ้าไม่มีปี

“แม้นางจะไม่คร่ำครวญแต่ข้ารู้ว่านางกำลังฝืนทำเป็นเข้มแข็ง นางไม่อยากให้ข้าห่วงหน้าพะวงหลัง แต่ถ้าข้าช่วยเป่าเปาไม่ได้..ข้าไม่อยากคิดเลยองค์ชาย” ใบหน้าที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นได้แสดงออกมาเซียนเสียงอวิ๋นจี๋เข้าใจความรู้สึกของกุ้ยอ๋องดี เขาเป็นแค่บุรุษคนหนึ่งที่หลงรักนางยังแทบคลั่ง แล้วเขาคือบิดาของนางเขาจะรู้สึกน้อยไปกว่าตนคงเป็นไปไม่ได้“นางจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าขอเอาชีวิตของข้าเป็นเดิมพัน”“อย่าทำแบบนั้น เจ้ายังมีหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่รออยู่” คำสัญญาของเขาไม่ได้ทำให้กุ้ยหย่งหมิงยินดีแม้จะรู้สึกดี “รับปากข้าว่าเจ้าจะกลับมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม..องค์เซียน”“ข้าจะพยายาม” บุรุษหนุ่มลูกมังกรจำใจต้องรับปาก แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องช่วยนางให้ได้ ถ้าเขารอดนางก็ต้องรอด ถึงแม้เขาไม่รอดนางก็ต้องรอดแต่ถ้านางไม่รอด...ความสุขที่เพิ่งเข้ามาเติมเต็มในชีวิตก็คงไม่มีเหลือ แล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร “ข้าจะกลับไปที่บ้านก่อน จะไปขอพิษบางตัวจากหลินโม่วให้เจ้าพกติดตัวไปด้วย โจรอย่างพวกมันคงเก่งแต่เรื่องใช้กำลังแต่ไม่รู้เรื่องยาพิษสักเท่าไหร่ พกไว้เผื่อมีโอกาสได้ใช้”“ดีเหมือนกัน ไม

เหว่ยต๊ะรีบซ่อนตัวกับหลังต้นไม้ใหญ่เมื่อบุรุษร่างเล็กผู้นั้นหันมามอง เหมือนสัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของเขา ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง สองคนนั้นไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่ ๆ แต่พวกเขาเป็นใคร ทำไมถึงทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ น่าสงสัยนัก สายตาอยากรู้อยากเห็นสอดส่องไปรอบ ๆ ขณะที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิดไม่นานก็เห็นคนตัวใหญ่ลงเรือที่จอดอยู่ข้างกระท่อม พร้อมกับกระบอกไม้ไผ่และห่ออะไรบางอย่างที่เขาเดาว่าน่าจะเป็นห่อข้าว พายไปยังกระเตงกลางทะเลหลังหนึ่ง เขาพยายามเพ่งมองแต่มันก็ไกลและเริ่มมืดจึงเห็นได้ไม่ชัดนัก“แอบดูอะไรหรือ” กุ้ยหย่งเฟิงกระซิบกระซาบถามบุรุษที่เป็นเหมือนพี่ชาย“ข้าว่ามันแปลก ๆ” เหว่ยต๊ะตอบโดยไม่หันไปมองและไม่ได้รู้สึกตกใจ เพราะรู้ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มมาถึงแล้ว แต่ไม่อยากหันไปสนใจก็เท่านั้นเอง“ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ก่อนจะเดินมาเจอกับเจ้าข้าเห็นบุรุษผู้หนึ่งขี่ม้าออกไปทางชายป่าด้านนั้น ข้าเกือบจะแสดงตัวออกไปแล้ว แต่ก็เอะใจว่าอาจจะเป็นโจรเลยซ่อนตัวอยู่ในป่าไม่ให้เขาเห็น คิดว่าแถวนี้อาจจะมีกองโจร เจ้าอาจจะได้รับอันตรายเลยรีบตามหา”“ไม่มีกองโจรหรอก มีแต่คนพฤติกรรมน่าสงสัยสองคน คนหนึ่งคงเป็นคนเด

รู้สึกเจ็บแปลบไปถึงหัวใจ “เจ็บมากไหมเป่าเปา”นางเป็นคนผิวพรรณบอบบาง ผิวขาวอมชมพูราวไข่มุกเลอค่า งานหนักไม่เคยได้หยิบจับ อย่างมากก็แค่หาเรื่องซุกซนไปทั่ว แต่ก็ไม่เคยได้รับอันตรายใด ๆ ให้ฟกช้ำดำเขียวขนาดนี้ แค่มีรอยช้ำเพียงเล็กน้อยบนตัวนางบิดาก็แทบคลั่ง แล้วถ้าท่านมาเจอนางในสภาพนี้..เขาไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโจรลักพาตัวสองคนนั่น“เจ็บ แต่น้องทนได้”“เรารีบไปจากที่นี่กันก่อนเถิดท่านชาย ท่านหญิง” เหว่ยต๊ะเตือนสองพี่น้องแล้วย่อตัวหันหลังให้หญิงสาว “ขี่คอข้าสิท่านหญิง”“ไม่ต้องหรอกพี่เหว่ย ข้าจะให้เป่าเปาขี่คอข้าเอง”“ขอรับ” เหว่ยต๊ะไม่ขัดข้อง เขารีบเดินออกจากกระเตงแล้วกวาดสายตาตามสัญชาตญาณ แล้วเดินลงไปที่เรือเพื่อเตรียมรับสองพี่น้อง เมื่อทุกคนขึ้นเรือกันหมดแล้วก็รีบพายเข้าฝั่ง“เจ้าถูกพวกมันจับมาขังไว้กี่วันแล้วเป่าเป้า”“สามวันแล้วพี่เฟิง พวกมันบอกว่าวันนี้น้องจะหมดประโยชน์กับพวกมัน มันบอกว่ามีคนยอมแลกตัวกับน้องแล้ว”“แสดงว่ามันจะปล่อยตัวเจ้าอย่างนั้นหรือ”“มันไม่ปล่อยน้องไปหรอกพี่เฟิง มันเคยพูดว่าจะฆ่าข้าทิ้งต่อหน้าคนผู้นั้น”“ใครกันคนผู้นั้นที่มันพูดถึง ท่านพ่อหรือ” ชายหนุ่มเด