All Chapters of ลิขิตรักข้ามกาลเวลา: Chapter 411 - Chapter 420

“เจ้ากำลังปกป้องคนผิด” เขาไม่พอใจกับการแสดงออกที่แข็งกร้าวของนาง “ข้าปกป้องเพราะเขาไม่ผิดต่างหาก” “แต่เขาเป็นคนฆ่าพี่สาวของข้า!” เขาตะคอกใส่หน้านาง “เขาฆ่าพี่สาวของเจ้าเพราะต้องปกป้องข้า ส่วนพี่สาวของเจ้าจะฆ่าข้าทั้งที่ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อนางเลย” นางเถียงกลับคอเป็นเอ็น “นางทำผิดต่อข้าหลายครั้งหลายคราแต่ข้าไม่เคยถือสาหาความ แต่สุดท้ายนางก็คิดจะฆ่าข้า พี่สาวของเจ้านั่นแหละคือคนผิด ถ้าเจ้าจะทำผิดอีกคนก็เอาเลยสิ ฆ่าข้าเลย ข้าพร้อมแล้ว” “เจ้า!” หยิบมีดสั้นจากปลอกออกมาชี้ใส่หน้านาง“เอาเลย อยากฆ่าข้าให้ตายก็เอาเลย” ใบหน้างามเชิดขึ้นพร้อมกับหลับตาลง อยู่ในท่าเตรียมพร้อมให้เขาเชือดคอมืดใหญ่สั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น อยากจะเชือดคอนางให้แดดิ้นเสียเดี๋ยวนี้ตามคำท้าทาย แต่ถ้าเขาทำตามที่นางท้า เขาก็จะไม่ได้เห็นความเจ็บปวดของอ๋องน้อยตามที่วางแผนเอาไว้.. จึงเก็บมีดสั้นเข้าที่“ฆ่าเจ้าตอนนี้ข้าคงไม่มีหน้าไปพบพี่สาวของข้า”ดวงตาที่ปิดสนิทเปิดขึ้น มองอีกฝ่ายอย่างไตร่ตรองแล้วคิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน“เจ้าจะฆ่าตัวตายหลังจากฆ่าข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”“ข้าวาง

“ข้าถึงบอกให้ลูกของเรารีบพาเมียกลับไปพักผ่อนไงเล่ายิปซี” มือใหญ่เต็มไปด้วยพละกำลังโอบเข้าบั้นเอวของชายารัก มองนางด้วยสายตากรุ้มกริ่มไม่เกรงใจลูกเต้า “เจ้ากับข้าก็เหนื่อยมาหลายวันแล้วเหมือนกัน เราก็ควรรีบเข้าห้องพักผ่อนได้แล้วนะ”“ท่านอ๋อง!”กุ้ยอ๋องกุ้ยหย่งหมิงหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งชายา หันไปมองลูกชายและลูกสะใภ้“พวกเจ้าไปได้แล้ว ไปทำยังไงก็ได้ให้ข้ามีหลานตัวน้อย ๆ ในบ้านให้เร็วที่สุด”กุ้ยหย่งเฟิงได้แต่หัวเราะแก้เขิน โอบเอวภรรยาที่หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตาใครเอาไว้“พาเมียของเจ้ากลับห้องไปพักผ่อนเถิดลูกเฟิง แม่บอกให้สาวใช้เตรียมอาหารเตรียมน้ำไว้ให้อาบแล้ว”“ขอบคุณท่านแม่ ไปกันเถิดจำปี”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวกล่าวลาพ่อแม่สามี ไม่กล้ามองหน้าพวกท่านแม้แต่นิดเดียวเพราะอับอายกุ้ยหย่งเฟิงโอบภรรยาเดินจากบุพการีจนออกจากห้องโถง แล้วอยู่ดี ๆ ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยความสงสัย “หัวเราะอะไรเจ้าคะพี่เฟิง”“ข้านึกขันท่านพ่อที่ทำท่ากรุ้มกริ่มใส่ท่านแม่”“อ้อ” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจแล้วยิ้มกว้าง “ท่านพ่อดูรักท่านแม่มากเลยนะพี่เฟิง”“รักมาก ตอนที่ข้ายังเด็กข้าจำได้ว

“ไม่ ๆ ๆ ไม่ได้นะ” หญิงสาวหลับตาเม้มปากแน่น ไม่กล้ากระดุกกระดิกร่างกาย นางยังจำเหตุการณ์ที่แสนจะวาบหวามเมื่อครั้งนั้นได้ตราตรึง“ทำไม ข้าจำได้แม่นยำว่าเจ้าชอบสิ่งที่ข้าทำมากแค่ไหน” เขาถามเสียงขรึมแต่แฝงความอ่อนโยน แล้วโน้มใบหน้าลงไปวาดลิ้นแผ่วพลิ้วตามใบหูมะลิขนลุกซู่ รีบเบี่ยงหน้าหนีปลายลิ้นร้ายของเขา หัวใจเต้นระรัว ซาบซ่านไปทั้งเรือนร่างเมื่อเขาไม่ยอมรามือ“อย่าทำแบบนี้” นางอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลด้วยความโมโหตัวเอง ที่ดันไปรู้สึกดีกับการกระทำของเขาชายหนุ่มยอมหยุดอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลรินออกทางหางตา รีบยันตัวขึ้นแต่ยังอยู่ในท่าคร่อมร่างบางเอาไว้“ร้องไห้ทำไม” เขาถามพร้อมกับใช้นิ้วโป้งกรีดน้ำตาให้อย่างเบามือ แต่นางไม่ตอบ ไม่ยอมสบตาด้วย มือใหญ่จึงจับใบหน้างามให้หันมา “เกลียดข้านักหรือปิงปิง” ความเงียบของนางยืนยันคำตอบได้อย่างดี เขารู้สึกผิดหวังระคนน้อยใจ “ต่อไปนี้ข้าจะไม่มาให้เจ้าเห็นหน้าอีกแล้ว ขอโทษนะ” แล้วผละออกจากร่างบาง แต่ยังไม่ทันได้ลงจากเตียงก็ถูกดึงแขนเอาไว้มะลิมองบุรุษที่พรากความสาวบริสุทธิ์ของตนไป “ข้าไม่ได้เกลียดท่าน”

“ไม่” นางรีบปฏิเสธทันควัน ร้อนวาบด้วยความอับอายไปทั้งใบหน้า“ไม่อาบก็ไม่อาบ” เขายอมตามใจนาง พาเดินออกจากห้องอาบน้ำไปที่เตียงนอน“ท่านจะทำอะไรอีก” หญิงสาวรีบดันร่างหนาที่ขึ้นคร่อมร่างตน“เจ้าคงลืมไปแล้วว่าพูดอะไรไว้”“พูดอะไร” นางชักสีหน้างุนงง“หึ! คนเรานะ” อ๋องน้อยทำเป็นค้อนใส่ภรรยา “ใครกันที่บอกว่าวันนี้จะชดเชยให้ข้า”คนถูกทวงถามมองสามีตาโต “นี่ท่านจะทวงกันแต่เช้าแบบนี้เลยหรือ”“อือฮึ” สามีพยักหน้ายอมรับด้วยท่าทางยียวนนิด ๆ แล้วพลิกตัวลงไปนอนแผ่บนเตียง “จัดการชดเชยมาให้ข้าเสียดี ๆ” ในเมื่อพูดดี ๆ ขอดี ๆ แล้วลีลาเยอะนัก เขาก็จะเล่นบทเอาแต่ใจแบบนี้แหละ“พี่เฟิงเจ้าขา”“ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อน ข้าไม่ยอมหลงกลเจ้าหรอก”“ฮึ!” นางกระฟัดกระเฟียด เชิดปากอย่างมีแง่งอนเมื่อถูกเขาจับไต๋ได้ “ท่านใจร้ายนัก”“เจ้าต่างหากที่ใจร้าย มีสามีที่ไหนบ้างที่อยากมีอะไรกับเมียตัวเองแล้วต้องมาอ้อนวอนขอแบบข้า”คำถามของสามีทำให้นางครุ่นคิดอยู่สักพัก “ข้าคิดว่าน่าจะมีนะ”“ไม่มีหรอกทูนหัว เรื่องแบบนี้เขาไม่มีความอดทนกันหรอก ถ้าอยากแล้วต้องได้ปลดปล่อย”“จริงหรือเจ้าคะ” นางลังเลไม่อยากเชื่อ มองเขาอย่างจับผิด“ไม่อย่าง

“เป๋าฮื้อน้ำแดงก็ดีต่อสุขภาพ เจ้าสองคนต้องกินเยอะ ๆ นะ”“ขอบคุณท่านพ่อ” อ๋องน้อยคลี่ยิ้มพึงพอใจกับการเอาใจใส่ของบิดา“เอาใจใส่เมียเจ้าให้มาก ๆ หน่อยสิอ๋องน้อย” บิดาคีบเป๋าฮื้อให้ลูกชายบ้าง “แล้วก็อย่าลืมดูแลสุขภาพของตัวเองด้วย เจ้ามีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ต้องรับผิดชอบนะ” แล้วคีบเป๋าฮื้อชิ้นใหญ่อีกชิ้นเอาใจลูกสะใภ้ เพราะหวังจะให้นางมีหลานตัวน้อยให้เขาในเร็ววันจำปีเห็นเป๋าฮื้อแล้วอยากจะเขี่ยทิ้งให้พ้น ๆ ถ้วยข้าว รู้สึกขยะแขยงกลิ่นคาวที่แรงติดจมูกอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ปกติก็ชอบเอามาทำโจ๊กกินเวลาจับได้ในทะเล แต่เพราะเกรงใจพ่อสามีมาก นางจึงจำใจคีบมาใส่ปากแล้วฝืนใจเคี้ยวให้แหลกสักนิดเพื่อจะกลืนได้สะดวกแต่ความพยายามของนางล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่เริ่มกัดคำแรก นางรีบปิดปากแล้ววิ่งออกไปจากห้อง อาเจียนเอาของในปากในท้องออกจนหมด“เป็นอะไรจำปี ไม่สบายหรือเปล่า” กุ้ยหย่งเฟิงที่วิ่งตามภรรยาออกมาช่วยลูบหลังแล้วถามอย่างเป็นห่วง“ข้าปกติดีพี่เฟิง จนกระทั่งถึงตอนกินเป๋าฮื้อนั่นแหละ มันเหม็นคาวมากจนข้าทนไม่ไหว” นางตอบสามีเสียงหอบน้อย ๆ“มันถูกปรุงสุกแล้วนะ ไม่เหม็นคาวเลยสักนิด”“แต่ข้าเหม็นจริง ๆ นะ กลิ่