All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 111 - Chapter 120

ซูหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของฟงหงเหยินและเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกถึงความไม่สบายใจ คำพูดของเขาที่ออกมาทำให้ซูหว่านรู้สึกถึงการปิดกั้นความรู้สึกดีๆ ที่ฟางหลินมีอยู่ต่อการช่วยเหลือ ช่วงเวลานี้ซูหว่านไม่สามารถเก็บอาการได้อีกต่อไปซูหว่านอ้าปากค้างเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นฟงหงเหยินในท่าทีที่แปลกไปจากที่เคยเห็น เขาเป็นคนสุขุมนุ่มลึก มักจะดูมีความคิดและมั่นใจในทุกการกระทำ แต่วันนี้เขาดูเหมือนกำลังลังเลและไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์อย่างไร ความกังวลที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาทำให้ซูหว่านรู้สึกได้ถึงความเปราะบางในตัวของฟงหงเหยิน“คุณชาย... ฟางหลินแค่อยากช่วย” ซูหว่านพูดเบาๆ ราวกับปลอบใจฟางหลินให้มั่นใจว่าการที่เธอตัดสินใจทำสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผิดฟงหงเหยินหันไปมองซูหว่าน ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ "เรื่องของโรงเตี๊ยมลี่เฉาต้องเป็นเรื่องของโรงเตี๊ยมลี่เฉาและข้า ฟางหลินก็แค่คนงานในร้าน ไม่จำเป็นต้องแบกรับความรับผิดชอบมากมายขนาดนั้น" ฟงหงเหยินพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แต่ในแววตาก็มีความกังวลอยู่เต็มเปี่ยมคำพูดของฟงหงเหยินทำให้ฟางหลินรู้สึกถึงการถูกตัดสินว่าไม่ควรจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโรง

"ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ" ฟงหงเหยินพูดเสียงแผ่วๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นและจริงใจ "หากไม่ใช่เจ้าคอยช่วยข้ากับฟางหลิน ข้าไม่รู้ว่าจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร"ซูหว่านยิ้มรับคำขอบคุณนั้น กระชับมือเขาเบาๆ อย่างรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่พวกเขามีต่อกันในช่วงเวลานี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบและมั่นคงขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ทั้งสองรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะยังคงเดินไปข้างหน้าด้วยกันในเส้นทางนี้เซิ่นเหยี่ยนหันหกลังกลับในทันทีไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าได้ ใจมันเจ็บแปลบเดินกลับไปที่บ้านหวงด้วยท่าทางเหม่อลอย ขายาวก้าวไปอย่างเชื่องช้า มือของเขาแนบอยู่ข้างตัว ราวกับร่างกายกำลังเดินไป แต่ใจเขากลับล่องลอยอยู่ไกลจนไม่อาจสัมผัสกับสิ่งที่อยู่รอบตัวได้ความคิดของเขาหลุดลอยไปยังเรื่องราวมากมายที่เพิ่งผ่านไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของซูหว่าน หรือการตัดสินใจที่เขาเองยังไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดี "ข้าจะทำยังไงดี" เขาคิดในใจ มองไปข้างหน้าแต่กลับเห็นแค่ความว่างเปล่า เหมือนเขากำลังเดินไปในเส้นทางที่ไม่รู้ว่าจะไปถึงที่ไหนเสียงของรถลากที่จอดข้างทางทำให้เซิ่นเหยี่ยนสะดุดก้าว เท้าของเขาหยุดลงชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหันไปมองก็เ

"ไม่ต้องขอโทษ” เขาพูดเบาๆ ในความเป็นเซิ่นเหยี่ยนเขาไม่มีทาง ให้ความผิดของตัวเองทำร้ายใครเซิ่นเหยี่ยนถอนหายใจยาวอย่างอึดอัด เขานั่งอยู่ข้างๆ หยางลู่ที่ยังคงนอนตัวสั่น รู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจของตัวเองที่บีบให้ไม่สามารถหลีกหนีจากสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนก่อนหน้านี้ได้ แม้เขาจะไม่สามารถจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้ แต่ก็พอจะรู้ว่าอะไรที่เขาทำไปแล้วมันผิดพลาด"ข้าขอโทษ..." เสียงของเขาดูแผ่วเบา และแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน "ข้ารู้ว่าข้าไม่ควรทำแบบนี้..." เขาพูดช้าๆ พร้อมกับขยับไปข้างๆ หยางลู่ แล้วหันหน้ามามองนางในระยะใกล้ๆ นัยน์ตาของเขาซ่อนความสับสนและความไม่มั่นใจเอาไว้หยางลู่ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เขากลืนน้ำลายลงคอ เสียงของเขาแหบแห้งขณะพูดต่อไป "ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าก็พอจะรู้ว่าข้าทำผิดต่อเจ้า... ข้าคงเมามากไปหน่อย" เขาพูดจบแล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น มือของเขากำหมัดแน่นเหมือนพยายามจะควบคุมความรู้สึกภายในตัวเอง ไม่อยากให้มันออกไปเกินขอบเขตหยางลู่ไม่พูดอะไร เธอเพียงแต่สะอื้นเบาๆ อย่างไม่สามารถเก็บความรู้สึกในใจเอาไว้ได้อีกต่อไป เซิ่นเหยี่ยนกลับคิดว่าความเจ็บปวดในหัวใ

น้ำเสียงของซูหว่านเต็มไปด้วยความเศร้า ทว่ากลับทำหน้าตาเรียบเฉย มันเหมือนได้ทำใจเรื่องนี้แล้ว และแปลกใจที่ตัวเองกลับรู้สึกว่าไม่เจ็บปวดอย่างในครั้งแรกที่รับรู้เรื่องนี้ ซูหว่านกำลังจะลืมเซิ่งเจี๋ยฟางหลินยืนนิ่งไป สติเหมือนจะหลุดออกไปจากร่างกายแล้ว ดวงตาของนางเปิดกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "ทำไม...ทำไมเขาถึงทำเช่นนั้น..." เสียงของฟางหลินสั่นเครือขึ้นด้วยความกลัวและคาดไม่ถึง ซูหว่านพูดอย่างไม่แยแส "เพราะเขาคิดว่าข้าคืออุปสรรค..."ฟางหลินไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่มองซูหว่านด้วยความเห็นใจและสงสาร ไม่เคยรู้เลยว่าผู้หญิงที่แสนใจดีและเข้มแข็งคนนี้เคยผ่านความเจ็บปวดขนาดนั้นมาก่อนซูหว่านยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดต่อ "แต่ไม่เป็นไรหรอก ข้าคิดว่าทุกอย่างมันมีเหตุผลของมัน บางครั้งก็ต้องผ่านการเจ็บปวดเพื่อที่จะเติบโต"ฟางหลินมองซูหว่านอย่างเงียบๆ คำพูดของซูหว่านเหมือนเป็นการปลอบใจตัวเอง แต่ในใจของฟางหลินก็รู้ดีว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น"นายหญิง...ท่านเป็นคนแข็งแกร่งมาก" ฟางหลินพูดขึ้นอย่างเงียบๆซูหว่านหัวเราะเบาๆ และพยักหน้า "เจ้าเองก็เหมือนกันนะฟางหลิน จะต้องผ่านเรื่องแย่อีกไม่น้อยเรื่องดีดีอีกก็มากจะต้องเข้มแข็

หยางลู่ที่ยืนอยู่ในห้องเงียบงัน ราวกับยกภูเขาออกจากอก เมื่อในที่สุดก็ได้บอกจุดประสงค์ที่ตัวเองให้เซิ่งเจี๋ยฟัง ท่าทางของหยางลู่เต็มไปด้วยความโล่งใจ ถึงแม้จะพูดคำเหล่านั้นออกไปอย่างเรียบเฉย แต่ในใจหยางลู่กลับรู้สึกเหมือนก้อนหินที่เคยหนักหน่วงบนบ่าให้หลุดออกไป“คิดว่าจะเสียใจคิดว่าจะยากกว่านี้ ฮะๆๆๆ ฮ่าสำหรับฉันหย่างลู่ไม่ใช่แบบนั้น”และฉันไม่มีทางเสียใจกับสิ่งที่ฉันเลือกแล้ว ต่อไปก็แค่แสดงละครให้เซิ่นเหยี่ยนเห็นว่าฉันน่าสงสารเพียงใด..." หยางลู่พึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่มีความสุขอยู่ในดวงตาคู่นั้น หยางลู่ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะไปจบลงที่ไหน แต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือ ทุกอย่างที่ทำไปมันไม่สามารถย้อนกลับได้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นแผนที่ต้องเดินตามไปจนจบ แม้แต่ความรู้สึกภายในหัวใจก็ยังคงต้องเก็บไว้ในที่ลึกสุด ไม่ให้ใครได้เห็นโดยเฉพาะเซิ่นเหยี่ยนฉากหน้าต่อจากนี้คือหยางลู่ที่น่าสงสารและอ่อนแออีกด้านหนึ่งในครัวที่บ้านของซูหว่านซูหว่านกำลังสอนฟางหลินและอาอวี่ที่ช่วยกันเตรียมอาหาร เสียงจานชามกับมีดทำครัวดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่ซูหว่านกำลังเลือกผักสดๆ จากสวนหลังบ้าน"การเลือกผักต้องเลือกผัก