All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 131 - Chapter 140

ในขณะที่ซูหว่านยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านหลังใหม่ของตัวเอง เด็กๆ ทั้งสองวิ่งมาจากสวนหลังบ้านทันทีเมื่อเห็นแม่ของพวกเขายืนอยู่ตรงนั้น อาเยวี่ยนและอาอวี่วิ่งเข้ามากอดซูหว่านอย่างแรงด้วยสีหน้าตื่นตกใจ และอาอวี่ยังร้องไห้ด้วยความกลัวที่ไม่สามารถเก็บไว้ได้"ท่านแม่ ท่านย่าจะมารับพวกเรากลับไปที่บ้านซู เราสองคนไม่ไป ไม่ไป" อาเยวี่ยนพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ ในขณะที่อาอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็สะอื้นเบาๆซูหว่านกอดพวกเขาทั้งสองไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดปลอบเด็กทั้งสองทันทีว่า "ไม่ต้องห่วงนะ เด็กๆ แม่มาแล้วไม่ต้องกลัว ไม่มีใครพาเจ้าสองคนไปไหนได้ทั้งนั้น” เพียงไม่นาน ฮูหยินซูและพ่อสามีเก่าก็เดินเข้ามาในสวนด้วยท่าทางยิ้มแย้ม หน้าตาของพวกเขายังคงแสดงออกถึงความมั่นใจในสิ่งที่พวกเขากำลังจะทำ"อ่อ มาพอดี ลูกสะใภ้ที่รัก ข้ากับปู่ของเด็กๆ เราจะมารับเด็กทั้งสองกลับไปบ้านซูน่ะหวังว่าเจ้าจะไม่ขัดขวางเพราะเจ้าคือคนนอก" ฮูหยินซูพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ฟังดูอ่อนโยน แต่ลึกๆ แล้วมีความบังคับแฝงอยู่ซูหว่านกัดฟันและกุมมือเด็กๆ ไว้แน่น พูดด้วยเสียงมั่นคง "เด็กๆ อยู่กับข้าก็ดีแล้ว ไม่มีใครจะพาพวกเขาไปจากข้าได้ ท่าน

ฟงหงเหยินยิ้มกว้างและพยักหน้าเข้าใจ "ดีจังเลยครับซูหว่านจะซื้อผ้าเหรอ คุณชายหวงเองก็ใส่ใจลูกค้าดีที่หนึ่งอยู่แล้ว"ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน ซูหว่านและฟางหลินเดินออกมาพร้อมกันพอดี ฟางหลินมองไปที่ฟงหงเหยินแล้วรีบหลบตาทันที ราวกับพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา ซูหว่านยิ้มให้ทั้งสอง"ดีเลยค่ะ พอพร้อมหกันพอดีเลย เข้าไปคุยกันข้างในดีไหมคะไม่ได้พร้อมหน้ากันนานเหลือเกิน"เสียงของเด็กแฝดดังขึ้นจากทางเดินที่อยู่ข้างหลัง "ดีจังท่านลุงทั้งสองมาพร้อมกัน เย้ๆๆๆๆๆ" อาอวี่และอาเยวี่ยนวิ่งมาหาเซิ่นเหยี่ยนด้วยความดีใจ รอยยิ้มของทั้งสองคนทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและน่ารักขึ้นมาทันทีฟงหงเหยินยิ้มให้กับเด็กๆ อย่างอ่อนโยน ขณะที่เซิ่นเหยี่ยนก้มลงกอดทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขน "คิดถึงเราสินะเด็กๆ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นจนทั้งสองคนยิ้มกว้างยิ่งขึ้นแต่ในขณะที่บรรยากาศอบอุ่นนั้นยังคงดำเนินอยู่ ก็มีเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน "แหม เนื้อหอมจริงๆ นะ แม่ม่ายลูกสอง" เสียงของฉายหยาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจท่าทางดูเย่อหยิ่งเล็กน้อย ขณะที่ หยางลู่เดินตามมาติดๆ ไม่แสดงท่าทีอะไรชัดเจนซูหว่านท

เซิ่งเจี๋ยเดินไปมาหน้าบ่อนอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี คิ้วขมวดแน่น ขณะเดียวกันก็ยังต้องคอยคิดถึงเงินเดิมพันที่เขาต้องจ่ายให้กับท่านจาง เจ้าหนี้ที่มาเรียกเงินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขารู้สึกเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก ที่หนักไปกว่านั้นคือเงินที่เขามีตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะจ่ายในทันที แม้แต่บางส่วนก็ยังไม่ได้เลย เขาคิดถึงเซิ่นเหยี่ยน ที่เป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้และยินดีให้ความช่วยเหลือ แต่นั่นหมายถึงการขอเพิ่มเงินทุนจากเซิ่นเหยี่ยนอีกครั้ง ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่สามารถหาทางออกอื่นได้ในขณะที่เซิ่งเจี๋ยกำลังงุ่นง่านอยู่กับความคิด สายตาของเขากลับไปมองทางประตูบ่อน และทันใดนั้น เขาก็เห็นท่านจางเจ้าหนี้เดินออกมาจากด้านใน สีหน้าของท่านจางนั้นดูไม่เป็นมิตรเลยสักนิด และไม่ต้องพูดถึงท่าทางที่แสดงออกมาคิ้วที่ขมวด กลิ่นอารมณ์ร้อนที่ลอยออกมา เหมือนจะบอกว่า เงิน เท่านั้นที่เป็นเรื่องสำคัญท่านจางตรงเข้ามาหาเซิ่งเจี๋ยโดยไม่พูดพล่าม"คุณชายไห่ถัง คติดจะหลับหน้าข้าหรือไร" ท่านจางเริ่มต้นเสียงกร้าว "สามพันชั่งของท่านเมื่อไรข้าจะได้ อย่าบอกนะว่าต้องเป็นพรุ่งนี้ ข้าไม่ใจดีขนาดนั้นมีก็รีบๆ ใช้ข้าเสียไหนบอก

ในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยมเจียซินแสงไฟจากตะเกียงที่แขวนอยู่บนผนังทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่น แต่กลับไม่สามารถทำให้บรรยากาศในห้องนี้รู้สึกสบายได้แม้แต่น้อย เซิ่นเหยี่ยนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเซิ่งเจี๋ยรู้สึกถึงความตึงเครียดเซิ่งเจี๋ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองไปที่เซิ่นเหยี่ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ความหมองคล้ำจากการอดนอนและความวิตกกังวลจากการพนันยังคงอยู่ในดวงตาของเขา "ข้าไม่อ้อมค้อม ข้าต้องการเงินทุนเพิ่มที่คุณชายหวงเคยบอกว่าจะให้ข้าสำหรับขยายกิจการโรงเตี๊ยมไห่ถัง" เสียงของเซิ่งเจี๋ยแฝงไปด้วยความกระหายและสิ้นหวังเซิ่งเจี๋ยยังคงจ้องมองไปที่เซิ่นเหยี่ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ เขาไม่รู้สึกอายแม้แต่น้อยกับคำพูดที่ออกมาจากปากของเขา เพราะในตอนนี้เขาแค่ต้องการเงิน เพื่อให้ตัวเองพ้นจากความยุ่งยากนี้“ท่านคิดว่าข้ามีเงินติดตัวมากมายเพียงนั้นเชียวหรือเร่งรีบเพียงนั้นเชียวหรือ ข้าคิดว่าเราควรพูดเรื่องนี้กันอย่างละเอียดอีกที" หยางลู่เดินเข้ามาแบบถือวิสาสะพูดขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงที่แฝงไปด้วยการดูถูก “เซิ่งเจี๋ย คุณก็บอกคุณชายหวงไปสิว่าคุณจะเอาเงินไปทำอะไร"เซิ่งเจ

เซิ่งเจี๋ยยิ้มเย็นก่อนที่จะลั่นไกปืนในมือออกไป ทันทีที่เสียง "ปัง" เสียงปืนดังก้องไปทั่วห้อง ร่างเล็กของซูหว่านสะดุ้งสุดตัว ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งในทันที ก่อนที่จะล้มลงในอ้อมแขนของเซิ่นเหยี่ยนที่พยายามรับเอาไว้เลือดสีแดงสดๆ เปรอะเปื้อนมือของเขา ร่างของซูหว่านเย็นเยียบเหมือนคนที่ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ขณะที่เขากอดซูหว่านเอาไว้แน่นในใจของเซิ่นเหยี่ยนเต็มไปด้วยความตกใจและความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้“ท่านผู้ใช้อย่าเพิ่งตายนะขอรับ ท่านผู้ใช้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงระบบดังขึ้นข้างหูของซูหว่าน น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและวิตกกังวล แม้ว่าซูหว่านจะรู้ว่าเป็นเสียงของระบบที่ไม่สามารถช่วยได้ แต่ในตอนนี้ มันเหมือนเป็นความหวังเดียวที่มี“เจ็บจัง…..ช่วยด้วย”ภาพทุกอย่างเริ่มเบลอและมืดลง ทุกสิ่งที่เคยคุ้นตากลับกลายเป็นภาพที่ห่างไกล ร่างของซูหว่านจมลงไปในความมืด “ซูหว่าน! ซูหว่าน” เสียงของฟงหงเหยินดังก้องมาจากข้างหลัง ก่อนที่เขาจะวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว อุ้มร่างเล็กของซูหว่านออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวขณะเดียวกัน เซิ่งเจี๋ยที่ยังคงยื